A-ha - Hunting High and Low, 1985;

Hunting High and Low - debiutancki album studyjny norweskiej formacji synth popowej, a-ha, nagrywany w latach 1984-85 w studiu Eel Pie Recording Studios położonym w londyńskiej dzielnicy Twickenham, ukazał się nakładem amerykańskiej wytwórni Warner Bros. Records Inc. 1 czerwca 1985 roku w Norwegii i USA, zaś w Wlk. Brytanii i Europie 28 października 1985 roku.
   Początki zespołu sięgają 1977 roku, kiedy 15-latkowie z Oslo, wokalista i gitarzysta, Paul Waaktaar-Savoy, oraz klawiszowiec i wokalista, Magne Furuholmen, założyli rockową formację Spider Empire, która kilka miesięcy później zmieniła nazwę na Bridges. Jej skład uzupełniali basista, Viggo Bondi, oraz perkusista, Erik Hagelien, którego w 1979 roku zastąpił Øystein Jevanord. W latach 1978-79 zespół zagrał kilka koncertów; na jednym z nich obecny był ich przyjaciel, wokalista bluesowej formacji Souldier Blue, Morten Harket. w 1980 roku zespół Bridges zadebiutował wydawnictwem studyjnym, Fakkeltog. Rok później w trakcie studyjnego kończenia drugiego albumu, Våkenatt, między muzykami dochodziło do nieporozumień odnośnie stylu muzycznego, wobec czego zaniechano premiery wydawnictwa, które ukazało się dopiero w 2018 roku, zaś latem 1981 roku formacja zakończyła działalność. W tym samym czasie rozpadł się również zespół Souldier Blue, co otworzyło drogę dla Paula Waaktaara-Savoya i Magne Furuholmena do pozyskania wokalisty dysponującego niezwykle szeroką skalą głosu, znanego już sobie Mortena Harketa. Muzycy, nie posiadając jeszcze nazwy utworzonej przez siebie formacji, w 1982 roku wyjechali do Londynu, by na pół roku powrócić do Oslo w celu podjęcia pracy zarobkowej i w styczniu 1983 roku powrócić do Londynu, gdzie mogli liczyć na podjęcie współpracy z poważnymi producentami muzycznymi i wynajęcie profesjonalnego studia nagraniowego z prawdziwego zdarzenia. Już w Londynie muzycy zastanawiali się nad nazwą dla zespołu w języku norweskim, ale chwytliwą i łatwą do wypowiedzenia w języku angielskim, jednak porzucono ten pomysł kiedy Morten Harket wypatrzył w notatniku Påla Waaktaara piosenkę zatytułowaną A-ha. Jak przyznał wokalista, numer wyglądał okropnie, ale tytuł pasował do nazwy formacji. Wkrótce zespół nawiązał współpracę z producentem, Johnem Ratcliffem, który posiadał szerokie kontakty z menadżerem Terry'ym Slaterem z amerykańskiego giganta fonograficznego, Warner Bros. z centralą w Los Angeles. Formacja nawiązała współpracę z klawiszowcem i inżynierem dźwięku, Tony'ym Mansfieldiem, który przekonał jej muzyków do zmiany stylistyki i brzmienia z post punkowego na synth popowy, dostarczając syntezatorów, Fairlight CMI, Yamaha DX7, PPG Wave, oraz automatu perkusyjnego, LinnDrum drum machine. Muzycy zaczęli pracować nad swoim pierwszym utworem biorąc na warsztat kompozycję Miss Eerie pochodzącą jeszcze z repertuaru zespołu Bridges, choć Morten Harket stwierdził wówczas, że brzmi ona jak z reklamy amerykańskiej gumy do żucia, Juicy Fruit. Po przeróbkach numer otrzymał wpierw tytuł Lesson One, wreszcie po nagraniu - Take on Me i 19 października 1984 roku wydany został na singlu, którego jedynymi znaczącymi sukcesami było 3. miejsce w Norwegii i 137. pozycja w Wlk. Brytanii, co budziło ogromne rozczarowanie. Mimo wszystko wytwórnia Warner Bros. dostrzegła w piosence ogromny potencjał przebojowy i zainwestowała w ponowne jej nagranie w nowej i wyostrzonej wersji pozbawionej partii gitarowych. W tym samym czasie formacja pracowała nad swoim debiutanckim albumem w londyńskim studiu Eel Pie Recording Studios w głównej mierze inspirując się wczesną twórczością brytyjskiego zespołu synth popowego, Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD), oraz szkockiej formacji new wave, Aztec Camera. Producentami materiału byli brytyjscy inżynierowie dźwięku, John Ratcliff, Alan Tarney (znany ze współpracy z brytyjskim piosenkarzem popowym, Cliffem Richardem), oraz Anthony Mansfield - były wokalista, klawiszowiec i gitarzysta synth popowego zespołu, New Musik.
   Pierwszą zapowiedzią debiutanckiego wydawnictwa a-ha był wydany na singlu 1 kwietnia 1985 roku jedynie w Norwegii i na Filipinach, inspirowany stylistyką italo disco utwór Love Is Reason z jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, kołyszącym się basowym pulsem sekwencera okresowo wspieranym krótkim, równomiernym i dynamicznym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, chłodną, wysoko i orkiestrowo brzmiącą solówką klawiszową układającą się w krótkie przeciągnięcia, krótką i dynamicznie zapętloną linię melodii bądź krótką i płytko zapętloną linię melodii, krótkimi i dynamicznymi zagrywkami partii gitary akustycznej, chłodnymi, wysoko i gładko brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, gładko i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, delikatnie i dzwonkowo brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodnymi zapętleniami klawiszowymi o wysokim brzmieniu trąbki, chłodnymi i tubalnie-dzwonkowo brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, występującą okresowo chłodną przestrzenią, chłodnymi, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącymi zapętleniami klawiszowymi finalizowanymi pojedynczym i chłodnym akordem klawiszowym o delikatnym brzmieniu typu piano, chłodnymi, krótkimi, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi płytko zapętloną linię melodii w tle bądź krótką, luźną i zapętloną linię melodii w refrenach, za którą z czasem podążają chłodne partie klawiszowe o delikatnym i dzwonkowym brzmieniu, występującą okresowo chłodną przestrzenią o rozległym i smyczkowym brzmieniu, subtelnymi, chłodnymi, miękkimi i wysoko brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodnymi wstawkami klawiszowymi o miękkim brzmieniu typu piano, oraz chłodnymi, krótkimi, wysoko-tubalnie i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w występujące jednorazowo zmienne, dynamiczne bądź równomierne arpeggio. W drugiej połowie piosenki, bliżej jej środkowej fazy, chłodna solówka klawiszowa o wysokim i rozległym brzmieniu wraz z tubalnie i chropowato brzmiącą solówką klawiszową tworzą krótką i zapętloną linię melodii przerwaną przez chłodne, krótkie, wysoko i orkiestrowo brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, następnie pojawia się rozległe i nisko brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe, jednocześnie chłodne, krótkie, twarde, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układają się w płytko zapętloną linię melodii, dalej chłodna, krótko przeciągnięta, wysoko i orkiestrowo brzmiąca solówka klawiszowa tworzy krótką i płytko zapętloną linię melodii, po której następuje zapętlenie tworzone przez chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe. Morten Harket śpiewa łagodnym, new wave'owym barytonem, wokalista wykonuje również krótkie okrzyki.
   Ponownie nagrana i zmieniona aranżacyjnie Take On Me jest drugą kompozycją (po raz drugi) wydaną na singlu 17 czerwca 1985 roku, jednocześnie otwierającą setlistę albumu Hunting High and Low. Wspierana subtelnym, ale masywnym i równomiernym pulsem sekwencerowo-perkusyjnym automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe, jednostajne i dynamiczne tempo w refrenach na krótko wyhamowujące do spowolnionego, standardowego i jednostajnego tempa, w podkładzie występują krótkie i funkowo brzmiące syntezatorowe akordy basowe układające się w płytko zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna tworzona jest przez chłodną, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącą solówkę klawiszową tworzącą krótkie przeciągnięcia (z chłodnymi, bardzo krótkimi i wysoko brzmiącymi nakładkami klawiszowymi) bądź krótkie zapętlenia, występującą okresowo chłodną przestrzeń, chłodne, krótkie, masywne, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, dyskretne, krótkie i wysoko-tubalnie brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodne, krótkie, szerokie, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układające się w zapętloną, chwytliwą i prowadzącą linię melodii, chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, krótkie, gładko i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące luźną i płytko zapętloną linię melodii w tle, występującą w fazach refrenowych dodatkową chłodną i rozległą przestrzeń, oraz pojawiające się w refrenach (od drugiego refrenu) chłodne, wysoko, gładko, retrospektywnie i podzwaniająco brzmiące wstawki klawiszowe. W drugiej połowie utworu, bliżej jego środkowej fazy, następuje dynamiczne i płytko zapętlające się arpeggio tworzone przez chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe, na które nachodzi chłodna, rozległa i wysoko brzmiąca partia klawiszowa układająca się w silnie rozmytą linię melodii, chłodna, krótko przeciągnięta, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa tworzy swobodną i płytko zapętloną linię melodii. W drugiej połowie piosenki w tle warstwy muzycznej ponownie powtarza się dynamiczne i płytko zapętlające się arpeggio tworzone przez chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe, występują też subtelne, chłodne, opadające do dołu, wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, zaś w końcowej fazie kompozycji pojawia się chłodna, wysoko i matowo brzmiąca solówka klawiszowa tworząca płytko zapętloną linię melodii. Linia wokalna zachowuje przebojowy charakter, Morten Harket śpiewa typowym dla siebie łagodnym, new wave'owym barytonem, w refrenach doskonale przechodząc od niskiego do wysokiego rejestru głosu. Wokalista wykonuje również krótką przyśpiewkę w początkowej fazie piosenki, zaś w jej końcowej fazie dodatkowymi partiami wokalnymi wspierany jest przez Magne Furuholmena i Påla Waaktaara. Utwór zmieniony został nie tylko pod względem muzycznym, ale i teledysku, do którego zaangażowano irlandzko-brytyjskiego reżysera, Stevena Barrona, współpracującego z takimi wykonawcami, jak m.in. Michael Jackson, Madonna, Bryan Adams, Dire Straits, Eddy Grant, The Human League, Rod Stewart, Tears for Fears, czy Toto. Efektowny, częściowo animowany teledysk, w którym występują dwaj znani brytyjscy aktorzy, Philip Jackson (Robin z Sherwood, 1983-86, reż. Ian Sharp, Robert Milton Young, Ben Bolt, James Allen, Gerry Mill, Sid Robertson i Alex Kirby) oraz Alfie Curtis (Gwiezdne wojny, część IV: Nowa nadzieja, 1977, reż. George Lucas), zrobił niesamowitą furorę, zdobywając aż sześć nagród podczas gali 1986 MTV Video Music Awards w 1986 roku. We wrześniu 2024 roku teledysk osiągnął 2 miliardy wyświetleń w serwisie YouTube, co przyniosło a-ha status pierwszego skandynawskiego zespołu, który dokonał takiego wyczynu. W 2021 roku magazyn Rolling Stone umieścił teledysk na 14. miejscu w zestawieniu 100 najlepszych teledysków. Gigantyczny sukces osiągnął również singiel, który w latach 1985-86 w USA w zestawieniach Billboardu doszedł do 1. miejsca listy US Billboard Hot 100, 4. miejsca listy US Adult Contemporary, 36. miejsca listy US Dance Singles Sales, a także do 1. pozycji w zestawieniu US Cash Box Top 100 Singles. W Wlk. Brytanii singiel zajął 2. miejsce w zestawieniu UK Singles, ponadto 1. miejsce zajmował na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Hot 100 Singles, w Niemczech, Australii, Austrii, Belgii, Grecji, Włoszech, Holandii, Norwegii, Szwecji i Szwajcarii, na 2. miejscu plasował się w Kanadzie, Danii i Irlandii, 3. miejscu we Francji, 7. miejscu w Nowej Zelandii i RPA, czy 11. pozycji w Hiszpanii. W USA singiel sprzedał się w nakładzie 1, 463 tys. egzemplarzy. W Wlk. Brytanii z nakładem 500 tys. sztuk w formie fizycznej zdobył status Złota, zaś w formie cyfrowej z nakładem 2, 400 tys. egzemplarzy zdobył status poczwórnej Platyny. Status Platyny singiel zdobywał we Włoszech (podwójnej, od 2009 roku) z nakładem 200 tys. sprzedanych sztuk, Hiszpanii (potrójnej) i Danii (podwójnej) z nakładem 180 tys. sprzedanych egzemplarzy, w Brazylii z nakładem 60 tys. sprzedanych sztuk, oraz w Portugalii (poczwórnej) z nakładem 40 tys. sprzedanych egzemplarzy. Status Złota singiel otrzymał we Francji i Niemczech z nakładem 500 tys. sprzedanych sztuk, we Włoszech z nakładem 300 tys. sprzedanych egzemplarzy w latach 1985-86, oraz w Belgii i Japonii z nakładem 100 tys. sprzedanych sztuk. Ponadto piosenka Take On Me na stałe weszła do szerokiej popkultury stając się hymnem pokoleń, evergreen'em twórczości a-ha i najbardziej rozpoznawalnym przebojem zespołu nawet przez osoby niezgłębiające jego twórczości, do dziś granym przez praktycznie wszystkie stacje radiowe na całym świecie. Numer wielokrotnie coverowany był przez innych wykonawców, wykorzystywany był w wielu reklamach, filmach i serialach TV.
   Kompozycja Train of Thought 24 marca 1986 roku została wydana jako czwarty singiel wydawnictwa Hunting High and Low. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe i jednostajne tempo, podkład wypełniony jest gęstymi basowymi pulsami sekwencerowymi wymieniającymi się z równomiernymi basowymi pulsami sekwncerowymi, w fazach refrenowych (za wyjątkiem ostatniego refrenu) przechodzącymi wyłącznie w gęsty basowy puls sekwencerowy - cała linia basu niekiedy wspierana jest krótkim, dublującym się i funkowo brzmiącym syntezatorowym akordem basowym. Warstwę muzyczną tworzą chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii, chłodne wstawki klawiszowe o miękkim brzmieniu typu piano, nisko i chropowato brzmiące zapętlenia klawiszowe, chłodne i krótkie partie klawiszowe o brzmieniu fletu tworzące płytko zapętloną linię melodii, chłodne przeciągnięcia klawiszowe o smyczkowo-przestrzennym brzmieniu, partia gitary akustycznej układająca się w swobodną i płytko zapętloną linię melodii w tle, nisko brzmiąca partia syntezatorowa tworząca rozmytą linię melodii, chłodne partie klawiszowe o brzmieniu typu piano układające się w swobodną linię melodii w tle, oraz występująca w fazach refrenowych i w drugiej części piosenki chłodna przestrzeń o rozległym i smyczkowym brzmieniu. W tle czasami występują krótko przeciągnięte twarde i miękkie terkoty syntezatorowe. W drugiej połowie utworu, bliżej jego środkowej fazy, pojawiają się poddane lekkiemu efektowi zwielokrotnionego echa chłodne, krótko przeciągnięte, wysoko, retrospektywnie, gładko i gwizdkowo brzmiące wstawki klawiszowe, dalej następuje krótkie, nisko i chropowato brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. W końcowej fazie kompozycji w tle występują następujące po sobie chłodne, wysoko, matowo i poświstująco brzmiące wstawki klawiszowe. Choć w warstwie muzycznej słychać jest dość wyraźny wpływ twórczości kultowej brytyjskiej formacji new wave, Ultravox, Morten Harket śpiewa new wave'owym barytonem, trochę w stylu wokalisty niemieckiego zespołu synth popowego Alphaville, Mariana Golda. Warstwa tekstowa inspirowana była twórczością norweskich pisarzy, Gunvora Hofmo i Knuta Hamsuna, oraz rosyjskiego pisarza i myśliciela, Fiodora Dostojewskiego - w tamtym czasie ulubionych twórców literackich Paula Waaktaara-Savoya. Singiel odniósł sukces komercyjny w postaci 8. miejsca w Wlk. Brytanii w zestawieniu UK Singles, 14. miejsca w RFN, 10. miejsca na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Hot 100 Singles, 5. miejsca w Irlandii, 22. miejsca w Belgii, 28. miejsca w Nowej Zelandii oraz 47. pozycji w Australii.
   Tytułowa piosenka Hunting High and Low została wydana 2 czerwca 1986 roku na piątym i ostatnim singlu promującym album. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje spokojne tempo bossa novy z twardym, ale delikatnym uderzeniem partii werbla, dopiero w drugiej połowie numeru przechodzi do spowolnionego, standardowego i jednostajnego tempa ze wsparciem dodatkowej partii werbla utrzymującej ciężkie tempo uderzenia typu bossa novy, następnie przyspiesza do standardowego i jednostajnego tempa. Podkład zawiera miękką i rozległą syntezatorową sekcję basową. Warstwa muzyczna składa się z partii gitary akustycznej tworzącej tradycyjną linię melodii, new wave'owej i wysoko brzmiącej partii gitarowej układającej się w krótkie przeciągnięcia, zapętlenia bądź krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnej przestrzeni o rozległym, melancholijnym i smyczkowym brzmieniu, oraz chłodnej partii klawiszowej o smyczkowym brzmieniu tworzącej rozmytą linię melodii. W środkowej fazie utworu w tle słychać jest krzyki mew oraz ciężki furkot żagli na statku, dalej warstwa muzyczna poszerza się o chłodną i skrzypcowo brzmiącą partię klawiszową, czasami przyjmującą efekt vibrato, tworzącą rozmytą linię melodii, struktura muzyczna przez chwilę posiada dodatkową, chłodną i rozległą przestrzeń. W drugiej połowie kompozycji pojawiają się chłodne i krótkie partie klawiszowe o wysokim i gładkim brzmieniu trąbki układające się w jednorazowo występującą, płytko zapętloną linię melodii finalizowaną chłodnym, smyczkowo-przestrzennie brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym. W końcowej fazie piosenki występują chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące krótką i zapętloną linię melodii, dalej już po końcowym zatrzymaniu się utrzymującej standardowe i jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej, dodatkowo następuje rozległe i nisko brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe. Morten Harket śpiewa new wave'owym, łagodnym, melodyjnym i nostalgicznym barytonem. To jedyna taka nostalgiczno-melancholijna ballada w setliście wydawnictwa, choć w przyszłości, szczególnie na albumach wydawanych w latach 90. i 2000. tego typu utwory będą znakiem rozpoznawczym twórczości a-ha. Chociaż singiel otrzymał mieszane opinie krytyków i dziennikarzy muzycznych, osiągnął sukces komercyjny, w 1986 roku w Wlk. Brytanii dochodząc do 5. miejsca w zestawieniu UK Singles, 3. miejsca na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Hot 100 Singles, 11. miejsca w RFN, 4. miejsca we Francji i Irlandii, 5. miejsce we Włoszech, 9. miejsca w Holandii, 10. miejsca w Norwegii, czy 25. pozycji w Nowej Zelandii.
   Miniatura The Blue Sky prezentuje standardowe i jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej z cyklicznie i krótko zagęszczającym się tempem uderzenia beatu podkładu rytmicznego, krótkie basowe pulsy sekwencerowe cyklicznie przedzielane pojedynczym basowym akordem syntezatorowym oraz łączone krótkim i zapętlonym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, subtelne, chłodne, delikatne i dzwonkowo brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodne i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii, oraz chłodną przestrzeń, na którą okresowo nachodzi dodatkowa chłodna przestrzeń o rozległym i smyczkowym brzmieniu. Warstwę muzyczną uzupełniają chłodne, krótko przeciągnięte, twardo wibrujące, wysoko, archaicznie i matowo brzmiące wstawki syntezatorowe. W drugiej połowie piosenki następuje chłodne klawiszowe przeciągnięcie o wysokim, organowym i matowym brzmieniu podszyte rozległym i wysokim brzmieniem klawiszowym oraz wsparte przeciągniętym i matowo brzmiącym sykiem syntezatorowym, po którym pojawiają się krótkie, miękkie i tubalnie brzmiące partie klawiszowe układające się w jednorazowo występujące zapętlenie o arpeggiowym charakterze, następnie warstwa muzyczna poszerza się o dodatkową i smyczkowo brzmiącą przestrzeń i kolejną chłodną i rozległą przestrzeń. W końcowej fazie utworu pojawia się chłodne, wysoko, matowo i wysmukle brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. Morten Harket śpiewa łagodnym, new wave'owym barytonem, wokalista śpiewa również falsetem frazę tytułową.
   Living a Boy's Adventure Tale to numer ze standardowym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, subtelnymi i miękkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi luźną linię basu bądź równomiernym basowym pulsem sekwencerowym występującym w fazach strofowych w podkładzie, układającą się w rozmytą linię melodii chłodną partią klawiszową o rozległym i smyczkowym brzmieniu podszytym chłodnym i przestrzennym brzmieniem klawiszowym oraz subtelnym, rozległym i tubalnym brzmieniem syntezatorowym, wysoko brzmiącą partią oboju tworzącą rozmyte linie melodii, a także chłodnymi, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiącymi zapętleniami klawiszowymi występującymi w refrenach. W drugiej połowie piosenki automatyczna sekcja perkusyjna na krótki czas przyjmuje oszczędnej formy w postaci cyklicznie hamującego jednostajnego tempa uderzenia beatu podkładu rytmicznego, za którym podążają krótkie syntezatorowe akordy basowe występujące w podkładzie, pojawiają się chłodne, krótkie, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiące partie klawiszowe tworzące luźne arpeggio, subtelne i chłodne partie klawiszowe o miękkim brzmieniu vibrafonu układające się w krótką i zapętloną linię melodii, oraz subtelne, chłodne i krótkie partie klawiszowe o smyczkowym brzmieniu tworzące krótką i zapętloną linię melodii, w tle słychać jest subtelną, ale masywną, chłodną, drżącą i atonalnie brzmiącą wstawkę organową, wysoko brzmiąca partia oboju ciągle układa się w rozmytą linię melodii. Z czasem automatyczna sekcja perkusyjna powraca w pełnej formie do standardowego i jednostajnego tempa, zaś warstwa muzyczna ponownie przyjmuje swoją zasadniczej formę, choć po pewnym czasie poszerza się o chłodną i smyczkowo brzmiącą partię klawiszową tworzącą rozmytą linię melodii. Morten Harket śpiewa new wave'owym, łagodnym i nostalgicznym barytonem; wokalista falsetem wykonuje również dość charakterystyczne, krótkie i nawołujące wokalizy podszyte efektem echa.
   Kompozycja The Sun Always Shines on T.V. w listopadzie (w USA) i 16 grudnia 1985 roku (w Wlk. Brytanii) została wydana jako trzeci singiel promujący wydawnictwo Hunting High and Low. Piosenkę poprzedza dość długa, wokalna introdukcja ze śpiewanym przez Mortena Harketa w spowolnionym tempie refrenem, zaś warstwa muzyczna zawiera chłodną przestrzeń, chłodną, wysoko i gładko brzmiącą partię klawiszową tworzącą silnie rozmytą linię melodii, partie klawiszowe o fortepianowym brzmieniu układające się w zapętlenia bądź swobodną linię melodii, krótkie i gitarowo brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie przeciągnięcia, oraz chłodną i wysoko brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, brak jest sekcji rytmicznej. Z czasem pojawiają się nachodzące na siebie chłodne i rozległe przeciągnięcia klawiszowe o wysokim, matowym i retrospektywnym brzmieniu wsparte chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu typu piano, na tę fakturę brzmieniową nachodzi chłodna i unosząca się partia klawiszowa o rozległym i smyczkowo-przestrzennym brzmieniu, w podkładzie następuje gęsty basowy puls sekwencerowy i utwór przechodzi do swojej zasadniczej części ze standardowym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, równomiernym i dynamicznym basowym pulsem sekwencerowym (krótko i okresowo przyjmującym krótkiej i urywanej formy) w podkładzie, przeciągnięciami new wave'owego riffu gitarowego, chłodną, rozległą, wysoko i retrospektywnie brzmiącą solówką klawiszową tworzącą płytko zapętloną, chwytliwą i prowadzącą linię melodii, chłodną, bardzo wysoko i gładko brzmiącą solówką klawiszową układającą się w zapętloną i rozmytą linię melodii, występującą okresowo chłodną przestrzenią, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodną i smyczkowo brzmiącą partią klawiszową tworzącą silnie rozmytą linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w swobodną i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, rozległymi, wysoko i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi jednorazowo występującą krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodną partią klawiszową o rozległym i wysokim brzmieniu wiolonczelowym tworzącą rozmytą linię melodii, oraz subtelnymi i krótkimi przeciągnięciami new wave'owej partii gitarowej. W drugiej połowie piosenki występują chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące swobodną linię melodii przechodzącą w krótką, płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii, pojawia się chłodne, płytkie i dynamiczne zapętlenie klawiszowe o rozległym i smyczkowym brzmieniu, po którym następuje chłodna solówka klawiszowa o rozległym, matowym i smyczkowym brzmieniu układająca się w rozmytą linię melodii pokrywającą się z linią wokalną w refrenach. Linia wokalna zachowuje przebojowy charakter, Morten Harket śpiewa łagodnym, new wave'owym i melodyjnym barytonem, wokalista wykonuje również krótki okrzyk. Magne Furuholmen i Pål Waaktaar wykonują chóralne wokalizy w refrenach. Całość zamyka poprzedzone pojedynczym i silnym fortepianowym akordem interlude złożone z chłodnej, rozległej i wysoko brzmiącej partii klawiszowej tworzącej silnie rozmytą linię melodii, dyskretnej i nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, oraz subtelnych, chłodnych, miękkich, rozległych, gładko i wysoko brzmiących wstawek klawiszowych. Również teledysk do utworu The Sun Always Shines on T.V., podobnie jak do piosenek Take On Me, Train of Thought i Hunting High and Low, wyreżyserował irlandzko-brytyjski reżyser, Steve Barron. Jego pierwsze kadry stanowią epilog do teledysku utworu Take On Me, dalej zaś akcja przenosi się do wiktoriańsko-gotyckiego kościoła St Alban's Church położonego na południowo-zachodnich przedmieściach Londynu, Richmond upon Thames, gdzie formacja odgrywa koncert wśród nagich manekinów. W 1986 roku teledysk na gali 1986 MTV Video Music Awards otrzymał nagrody w dwóch kategoriach. Singiel osiągnął ogromny sukces komercyjny w 1986 roku notując w USA w zestawieniach Billboardu 5. miejsce listy US Dance Singles Sales, 6. miejsce listy US Dance Club Songs oraz 20. miejsce listy US Billboard Hot 100, a także 24. pozycję zestawienia US Cash Box. W Wlk. Brytanii singiel dotarł do 1. miejsca w zestawieniu UK Singles, zaś w RFN do 5. miejsca. Na ogólnoeuropejskich zestawieniach European Airplay Top 50 i European Hot 100 Singles zajmował odpowiednio 1. i 5. pozycję. Ponadto singiel doszedł m.in. do 1. miejsca w Irlandii, 2. miejsca w Danii, Norwegii i Szwecji, 4. miejsca w Holandii, 5. miejsca w Belgii i Finlandii, 7. miejsca w Szwajcarii, 8. miejsca w Austrii i RPA, 9. miejsca we Włoszech, 10. miejsca we Francji, 11. miejsca w Kanadzie, 12. miejsca w Nowej Zelandii, czy 19. pozycji w Australii. Z nakładem po 250 tys. sprzedanych egzemplarzy w Wlk. Brytanii i Francji singiel otrzymał status Srebrnej Płyty.
   Miniatura And You Tell Me charakteryzuje się jednostajnym tempem uderzenia beatu podkładu rytmicznego oraz silnie spowolnionym i jednostajnym tempem uderzenia twardej, ale delikatnej i podszytej lekkim efektem echa partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej, miękką i zapętloną syntezatorową sekcją basową okresowo wspartą krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płytko zapętloną linię basu w podkładzie, chłodną partią klawiszową o smyczkowo-przestrzennym brzmieniu podszytą chłodną, rozległą i wysoko brzmiącą partią klawiszową układającą się w rozmytą linię melodii, nisko brzmiącą partią syntezatorową okresowo wypełniającą tło, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi podążającymi za partią wokalną, subtelnymi i tubalnie brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodną i smyczkowo-przestrzennie brzmiącą partią klawiszową tworzącą silnie rozmytą linię melodii, krótkimi zapętleniami new wave'owej partii gitarowej, nisko brzmiącymi zapętleniami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, wysoko i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w jednorazowo występującą krótką i zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi o vibrafonowym zabarwieniu dźwiękowym tworzącymi jednorazowo pojawiającą się krótką i zapętloną linię melodii, subtelnymi, chłodnymi, krótkimi, wysoko i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w jednorazowo występujące zapętlenie, chłodnymi partiami klawiszowymi o pozytywkowym brzmieniu tworzącymi krótkie przeciągnięcie, oraz chłodnymi, krótkimi, miękkimi, rozległymi, drżącymi, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w płytko zapętloną linię melodii bądź tworzącymi następujące po sobie wejścia. W drugiej połowie piosenki w tle słychać jest płytko zapętloną rytmikę uderzenia niezwiązanej z główną sekcją rytmiczną delikatnej partii werbla automatu perkusyjnego, zaś bliżej jej końcowej fazy pojawiają się wejścia new wave'owej partii gitarowej oraz chłodne, krótkie, rozległe, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiące partie klawiszowe tworzące krótką i płytko zapętloną linię melodii, po której występują pojawiające się luźno po sobie miękkie, new wave'owe akordy gitarowe. Morten Harket śpiewa łagodną, ale głęboką i new wave'ową barwą głosu. W końcowej fazie utworu wokalista wraz z Magne Furuholmenem i Pålem Waaktaarem wykonuje chóralną wokalizę.
   Introdukcja złożona z chłodnych, krótkich, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiących partii klawiszowych razem z chłodnymi, krótkimi, wysoko i gładko brzmiącymi partiami klawiszowymi układających się w zapętlone i dynamiczne arpeggio wsparte chłodnymi i wysoko brzmiącymi wstawkami klawiszowymi poprzedza piosenkę I Dream Myself Alive ze standardowym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej okresowo wspieranej dynamiczną i quasi plemienną rytmiką uderzenia dodatkowej, miękkiej partii werbla automatu perkusyjnego, krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płytko zapętloną linię basu cyklicznie przecinaną krótkim, gęstym i miękkim basowym pulsem sekwencerowym w fazach strofowych przechodzącą w dynamiczny basowy puls sekwencerowy w podkładzie, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi razem z chłodnymi, krótkimi, matowo, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w chwytliwą i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, twardymi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi dynamiczne i krótko przeciągnięte arpeggia, chłodnymi, krótkimi, twardymi, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiącymi partiami klawiszowymi o gitarowym zabarwieniu dźwiękowym układającymi się w dynamiczne, lekko zapętlone i krótko przeciągnięte arpeggio, występującą okresowo dyskretną i smyczkowo brzmiącą przestrzenią, subtelną, chłodną, wysoko, gładko i wokalicznie (damsko) brzmiącą solówką klawiszową podążającą za partią wokalną w refrenach, chłodnymi, wysoko, gładko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, subtelnymi, chłodnymi, rozległymi i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, gładko i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w dynamiczne, krótko przeciągnięte i lekko zapętlone arpeggio, występującymi parami chłodnymi, krótkimi, wysoko i matowo brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, oraz chłodnymi, wysoko i harfowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi jednorazowo występujące dynamiczne, przeciągnięte i zapętlające się arpeggio. W drugiej połowie kompozycji, bliżej jej środkowej fazy, automatyczna sekcja perkusyjna ogranicza się do utrzymującego jednostajne tempo uderzenia beatu podkładu rytmicznego wspartego dynamiczną i quasi plemienną rytmiką uderzenia dodatkowej, miękkiej partii werbla automatu perkusyjnego, pojawiają się chłodne przeciągnięcia klawiszowe o delikatnym, gładkim i lekko wysmukłym brzmieniu fletu wsparte chłodnymi, krótko przeciągniętymi, bardzo wysoko, gładko, retrospektywnie i wysmukle brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, w tle występują krótkie, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiące partie klawiszowe w stylu twórczości kultowego niemieckiego zespołu muzyki elektronicznej, Kraftwerk, układające się w krótkie zapętlenia, subtelna i nisko brzmiąca partia syntezatorowa wypełnia tło, w którym słychać jest wsamplowany, damsko-męski dialog, następnie pojawia się chłodne, krótkie, dynamiczne i wysokie zapętlenie klawiszowe o rozległym i smyczkowym brzmieniu, po którym warstwa muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy, choć w tle co jakiś czas ciągle jest jeszcze słychać wsamplowane, damsko-męskie dialogi. Linia wokalna zachowuje przebojowy charakter, Morten Harket śpiewa łagodnym, new wave'owym barytonem, w refrenach chórkami wokalistę wspierają Magne Furuholmen i Pål Waaktaar.
   Album zamyka utwór Here I Stand and Face the Rain poprzedzony introdukcją złożoną z wsamplowanej, sakralnej, śpiewanej w języku łacińskim (?) damskiej partii wokalnej, oraz partii gitary akustycznej układającej się w zapętloną linię melodii. Na tę fakturę brzmieniową z czasem nachodzi przeciągnięcie partii fletu oraz unoszące się chłodne klawiszowe przeciągnięcie o rozległym i wysokim brzmieniu. W swojej zasadniczej części piosenka opiera się na standardowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej krótko i okresowo wyhamowującej do spowolnionego, standardowego i jednostajnego tempa, krótkich i miękkich syntezatorowych akordach basowych układających się w płytko zapętloną linię basu oraz krótkich, twardych, szerokich i funkowo brzmiących syntezatorowych akordach basowych tworzących luźną i płytko zapętloną linię basu w podkładzie, chłodnej przestrzeni, chłodnych, krótkich, wysoko i gitarowo brzmiących partiach klawiszowych tworzących tę samą zapętloną linię melodii, co partia gitary akustycznej w fazie introdukcji, chłodnej, rozległej i wysoko brzmiącej partii klawiszowej układającej się w rozmytą linię melodii, krótko występujących wejściach partii gitary akustycznej, chłodnych, krótkich, miękkich, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych tworzących jednorazowo pojawiającą się, płytko zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich, rozległych i wysoko brzmiących partiach klawiszowych układających się w luźną i płytko zapętloną linię melodii, oraz chłodnej partii klawiszowej o rozległym i smyczkowym brzmieniu, niekiedy przyjmującej lekkiego efektu vibrato, tworzącej rozmytą linię melodii. W drugiej połowie kompozycji, bliżej jej środkowej fazy, pojawiają się chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące zapętlenia klawiszowe, następuje solówka klawiszowa o brzmieniu eufonium tworząca krótką i silnie rozmytą linię melodii wspartą pojedynczą, chłodną, wysoko i retrospektywnie brzmiącą wstawką klawiszową, dalej następuje chłodne przeciągnięcie klawiszowe o rozległym, bardzo wysokim i lekko chropowatym brzmieniu, następnie warstwa muzyczna ponownie poszerza się o wejścia partii gitary akustycznej. Morten Harket śpiewa łagodną, new wave'ową barwą głosu, wokalista wykonuje również wokalizy często wchodząc na wysoki rejestr głosu.
   Wydawnictwo Hunting High and Low przyniosło a-ha gigantyczny sukces komercyjny i okazało się jednym z najlepszych debiutów albumowych w latach 80., sprzedając się w ponad 10 milionach egzemplarzy na całym świecie i zdobywając pozytywne recenzje krytyków oraz dziennikarzy muzycznych. W latach 1985-86 w USA wydawnictwo osiągnęło 15. miejsce zestawienia US Billboard 200, w Wlk. Brytanii 2. miejsce w zestawieniu UK Albums, w Niemczech 10. miejsce zestawienia Offizielle Top 100, zaś na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Top 100 Albums zajęło 5. pozycję. Ponadto album doszedł do m.in. 1. miejsca w Norwegii, Szwecji i Nowej Zelandii, 7. miejsca we Francji, 10. miejsca w Szwajcarii, 11. miejsca w Holandii, 12. miejsca w Kanadzie, 15. miejsca w Australii, 17. miejsca we Włoszech, 18. miejsca w Austrii i 20. pozycji w Hiszpanii. Status Platynowej Płyty wydawnictwo otrzymało w USA z nakładem 1 miliona sprzedanych egzemplarzy, w Wlk. Brytanii (potrójnej) z nakładem 900 tys. sprzedanych sztuk, we Francji z nakładem 300 tys. sprzedanych egzemplarzy, w Norwegii (podwójnej) z nakładem 228 tys. sprzedanych sztuk, i w Nowej Zelandii z nakładem 15 tys. sprzedanych egzemplarzy. Status Złotej Płyty album osiągnął w Niemczech (potrójnej) z nakładem 750 tys. sprzedanych sztuk, w Brazylii z nakładem 270 tys. sprzedanych egzemplarzy, w Holandii i Hiszpanii z nakładem 50 tys. sprzedanych sztuk, Australii z nakładem 35 tys. sprzedanych egzemplarzy, oraz Danii i Hong Kongu z nakładem 10 tys. sprzedanych sztuk. Ogromny sukces komercyjny debiutanckiego wydawnictwa studyjnego utorowało formacji drogę do udanej kariery na kolejne cztery dekady, mimo iż zespół nie powtórzył już na taką skalę na kolejnych albumach tak przebojowych piosenek singlowych, jak Take On Me i The Sun Always Shines on T.V. Niemniej a-ha na stałe wszedł do głównego nurtu wykonawców pop notując sukcesy na listach przebojów kolejnymi wydawnictwami studyjnymi i singlami. Album Hunting High and Low znalazł się na łamach słynnej brytyjskiej książki ,,1001 Albums You Must Hear Before You Die" (2006) autorstwa Roberta Dimery'ego. Wydawnictwo uznawane jest za jeden z najbardziej kultowych albumów lat 80.

Tracklista:

1. "Take On Me" 3:48
2. "Train of Thought" 4:14
3. "Hunting High and Low" 3:45
4. "The Blue Sky" 2:36
5. "Living a Boy's Adventure Tale" 5:00
6. "The Sun Always Shines on T.V." 5:08
7. "And You Tell Me" 1:51
8. "Love Is Reason" 3:04
9. "I Dream Myself Alive" 3:06
10. "Here I Stand and Face the Rain" 4:30

Personel:

Morten Harket – lead and backing vocals
Magne Furuholmen – keyboards, bass programming, backing vocals
Pål Waaktaar – guitars, drum programming, backing vocals

Muzyk dodatkowy:

Claire Jarvis – oboe (track 5)

Written by, © copyright January 2026 by Genesis GM.