Klinik - Black Leather, 1990;

Black Leather - wydawnictwo kompilacyjne belgijskiej formacji industrialno-ebm-owej, The Klinik, wydane pod szyldem, w którym w nazwie zespołu zabrakło tradycyjnego angielskiego przedimka ,,The". Album zawiera studyjny materiał z lat 1986-90, ułożony chronologicznie wstecznie, od najnowszego do najstarszego, który ukazał się na wydawnictwach EP, Black Leather 12" (1990), Fever 12" (1988), Fear 12" (1987) oraz Pain and Pleasure 12" (1986). Album ukazał się w 1990 roku nakładem niezależnej belgijskiej wytwórni, Antler-Subway Records.
   Setlistę wydawnictwa otwiera kompozycja White Trash z jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej cyklicznie wspartej dynamicznym i bojowym tempem uderzenia dodatkowej, industrialnie brzmiącej partii werbla automatu perkusyjnego, poddanymi lekkiemu efektowi zwielokrotnionego echa krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w zapętloną linię basu cyklicznie przecinaną krótkim basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, chłodnymi, krótkimi, szerokimi, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótkie i wysokie bądź krótkie i płytkie zapętlenia, oraz chłodnymi, krótkimi, twardymi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w dynamiczne arpeggia. Warstwę muzyczną uzupełniają dodatkowe, niezwiązanie z główną sekcją rytmiczną partie werbla automatu perkusyjnego, utrzymujące dynamiczną i plemienno-bojową rytmikę uderzenia, w tle słychać jest syntezatorowe szumo-trzaski, zapętlone, matowo i atonalnie brzmiące wstawki syntezatorowe, czy odgłosy miękkiego szorowania. Wsparta miękkim syntezatorowym szumo-trzaskiem partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa brzmi szorstko i jest agresywna, w stylu wokalnym wokalisty kanadyjskiej formacji industrialnej Front Line Assembly, Billa Leeba. Wokalista w tle szorstkim głosem wypowiada również frazę tytułową.
   W tytułowym utworze Black Leather sekcja rytmiczna jest dość oszczędna, zaprezentowana w postaci miękkiej partii werbla automatu perkusyjnego utrzymującej urywane i bojowe tempo, pojawiającej się okresowo twardej partii werbla automatu perkusyjnego utrzymującego krótkie i bojowe tempo uderzenia, oraz występującej okresowo twardej pulsacji sekwencerowo-perkusyjnej. Podkład wypełniony jest głównym, twardym, równomiernym i dynamicznym basowym pulsem sekwencerowym, a także występującymi jedynie początkowo krótkimi, niekiedy dublującymi się syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płaską i urywaną linię basu oraz krótkimi i twardymi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w urywaną linię basu o charakterze arpeggiowym. Warstwę muzyczną tworzą chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące płaską, lekko urywaną i dynamiczną linię melodii, krótkie, nisko i chropowato brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe, nisko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii, oraz chłodna partia klawiszowa o rozległym, wysokim i retrospektywnym brzmieniu tworząca rozmytą linię melodii. W końcowej fazie piosenki następuje rozległe, nisko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest surowa, gotycka i szorstka.
   Obsession to numer z quasi militarnym tempem uderzenia partii werbla automatu perkusyjnego, występującą okresowo dodatkową partią werbla automatu perkusyjnego utrzymującą mechaniczne tempo 2 / 1 / 1, krótkimi, miękkimi, rozległymi i retrospektywnie brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w płytko zapętloną linię basu w podkładzie, subtelnymi, chłodnymi, krótkimi, szerokimi, wysoko i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi równomierne arpeggia przedzielone tą samą chłodną, krótką, szeroką, wysoko i matowo brzmiącą partią klawiszową, chłodnymi, krótkimi, szerokimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótkie zapętlenia, oraz niekiedy popadającymi w twarde wibracje krótkimi, wysoko, archaicznie i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi równomierne arpeggia. Warstwę muzyczną uzupełniają krótkie, wysoko, archaicznie i matowo brzmiące wstawki klawiszowe podbite dźwiękiem silnego uderzenia, krótkie, wysoko, archaicznie i matowo brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie i dynamiczne arpeggia podbite dźwiękami dwóch silnych uderzeń, oraz silne, industrialne, metaliczno-zgiełkliwie brzmiące dźwięki uderzeń. Dirk Ivens śpiewa gotyckim, szorstko brzmiącym głosem lub szorstkim półszeptem.
   Piosenka Fever zawiera standardowe, jednostajne i ociężałe tempo automatycznej sekcji perkusyjnej. W podkładzie występują poddane efektowi zwielokrotnionego echa krótkie i chropowato brzmiące syntezatorowe akordy basowe tworzące zapętloną linię basu wspartą poddanymi efektowi zwielokrotnionego echa krótkimi, dublującymi się, nisko i retrospektywnie brzmiącymi akordami syntezatorowymi, a także krótkie i twarde syntezatorowe akordy basowe układające się w płytko zapętloną linię basu, oraz dynamiczne, równomierne i retrospektywnie brzmiące basowe pulsy sekwencerowe. Za wyjątkiem dyskretnej, nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło oraz występujących jedynie w początkowej fazie utworu długich, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiących przeciągnięć klawiszowych, w warstwie muzycznej brak jest dodatkowych partii instrumentalnych. Tło wypełniają za to krótkie, następujące po sobie syki syntezatorowe wsparte efektem gładkiego zaszumienia oraz lekko wirujący szum syntezatorowy. Dirk Ivens śpiewa szorstkim, gotyckim półgłosem.
   Kompozycja Moving Hands opiera się na standardowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej okresowo wspartej dodatkową partią werbla automatu perkusyjnego utrzymującą dynamiczną i bojową rytmikę uderzenia, miękkim i chropowato brzmiącym basowym pulsie sekwencerowym okresowo występującym w podkładzie, oraz subtelnych, krótkich, miękkich, rozległych, nisko i archaicznie brzmiących partiach syntezatorowych w zwartym szyku następujących po sobie. W tle licznie występują zgniecione, ale rozległe efekty dźwięku uderzenia przypominające dźwięk miękkich, żołnierskich kroków, oraz gładko brzmiące efekty dźwięku szorowania. Dirk Ivens śpiewa surową, post punkową barwą głosu, trochę w stylu wokalisty kultowego belgijskiego zespołu EBM Front 242, Jeana-Luca De Meyera. Całość zamyka krótkie, nisko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe.
   Utwór Public Pressure prezentuje potrójną sekcję rytmiczną w postaci dynamicznie i bojowo zapętlonego tempa uderzenia partii werbla automatu perkusyjnego, jednostajnego i spowolnionego tempa uderzenia drugiej partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej oraz zmasowaną, quasi militarną rytmiką uderzenia bardziej subtelnej partii werbla automatu perkusyjnego, subtelne basowe pulsy sekwencerowe w podkładzie, chłodne, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe. Wszystkie przeciągnięcia klawiszowe imitują dźwięki szlifierek. W tle słychać jest oddalone dźwięki uderzeń z efektem echa oraz gęsto ułożone dźwięki stukotów. Dirk Ivens śpiewa szorstką, agresywną i post punkową barwą głosu.
   Piosenka Desire charakteryzuje się jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej wspartej bojowym tempem uderzenia dodatkowej, miękkiej partii werbla automatu perkusyjnego, krótkimi, nisko, retrospektywnie i chropowato brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi oraz krótkimi i nisko brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi razem tworzącymi płytko zapętloną linię basu w podkładzie, a także chłodnymi partiami klawiszowymi o suchym brzmieniu marimby układającymi się w płytko zapętloną linię melodii. W końcowej fazie kompozycji pojawiają się krótkie i zapętlone zaszumienia syntezatorowe. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest gotycka, surowa i szorstka.
   Memories to klasycznie EMB-owy numer z jednostajnym tempem uderzenia beatu podkładu rytmicznego automatycznej sekcji perkusyjnej z cyklicznie następującym silnie spowolnionym i jednostajnym tempem uderzenia partii werbla automatu perkusyjnego (okresowo przyjmującego jednostajne i spowolnione tempo uderzenia w chwili zatrzymywania się beatu podkładu rytmicznego automatycznej sekcji perkusyjnej) oraz okresowo występującym bojowym i dynamicznym tempem uderzenia dodatkowej partii werbla automatu perkusyjnego, gęstym basowym pulsem sekwencera oraz miękkimi, krótkimi, chropowato i retrospektywnie brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w house'owo zapętloną linię basu w podkładzie, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi finalizowanymi poddaną efektowi zwielokrotnionego echa wysoko i archaicznie brzmiącą wstawką klawiszową, wysoko, gładko i archaicznie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi podszytymi syntezatorowym efektem syku, chłodnymi, wysoko i chropowato brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, a także chłodnymi i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi. Warstwę muzyczną uzupełniają występujące okresowo oddalone, industrialne i ciężkie dźwięki uderzeń bądź lekkie dźwięki uderzeń utrzymujące tempo 2 / 1, chłodne, rozległe, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiące wstawki klawiszowe, krzykliwe, męsko brzmiące wstawki wokalne oraz krótkie i męsko brzmiące wstawki wokalne. Dirk Ivens śpiewa surowym, gotyckim barytonem.
   Pozbawiona sekcji rytmicznej instrumentalna miniatura Nursery osadzona jest na chłodnej, lekko chropowato, wysoko i retrospektywnie brzmiącej partii klawiszowej tworzącej silnie rozmytą linię melodii, drżącej, nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, nisko-tubalnie brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, lekko zawiniętych, wysoko i wysmukle brzmiących piskach syntezatorowych przypominających dźwięk zakłóceń ze wzmacniacza, rozległych, szerokich i atonalnie brzmiących wstawkach syntezatorowych przypominających dźwięki eksplozji w grach komputerowych na Commodore 64 i Atari, subtelnych, chłodnych, wysoko, retrospektywnie, szorstko, lekko wysmukle brzmiących i nieznacznie zawijających się przeciągnięciach klawiszowych, chłodnych, krótkich, twardych, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych układających się w luźne i równomierne arpeggio, następujących po sobie subtelnych, chłodnych, krótkich, wysoko i chropowato brzmiących przeciągnięciach klawiszowych, chłodnej, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej płytko zapętloną linię melodii, nisko i szorstko brzmiących wstawkach syntezatorowych, oraz rozległych, nisko i retrospektywnie brzmiących wejściach syntezatorowych.
   W nagraniu piosenki Sick In Your Mind (Remix) udział wziął Eric van Wonterghem (perkusja elektroniczna, sekwencer), który w latach 1985-87 jako współzałożyciel występował w składzie The Klinik. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje silnie spowolnione, standardowe i jednostajne tempo, podkład zawiera masywne, równomierne, dynamiczne, szorstko i retrospektywnie brzmiące basowe pulsy sekwencerowe oraz krótkie, dublujące się, szorstko i retrospektywnie brzmiące syntezatorowe akordy basowe razem tworzące urywaną linię basu. W początkowej fazie utworu w warstwie muzycznej występuje wypełniająca tło nisko brzmiąca partia syntezatorowa wsparta nisko-tubalnie i szorstko brzmiącą partią syntezatorową, subtelna, twarda, wysoko, archaicznie i matowo brzmiąca wibracja syntezatorowa, chłodne, miękko wibrujące, bardzo wysoko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, dyskretny, atonalnie brzmiący warkot syntezatorowy, miękka i matowo-szumiąco brzmiąca wibracja syntezatorowa oraz krótkie, lekko wibrujące, bardzo wysoko, matowo i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe. Dalej następują masywne, równomierne, dynamiczne, wysoko i retrospektywnie brzmiące pulsy sekwencerowe, chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe podszyte niskim i chropowatym brzmieniem syntezatorowym, chłodne, krótkie, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz chłodne, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiące zapętlenia klawiszowe. Warstwę muzyczną uzupełniają krótko przeciągnięte syki generowane przez partię talerza elektronicznej sekcji perkusyjnej. W drugiej połowie kompozycji w strukturze muzycznej przez jakiś czas ponownie pojawia się chłodna, wysoko i matowo brzmiąca wibracja syntezatorowa, atonalnie brzmiący warkot syntezatorowy oraz wibrujący szum syntezatorowy, zaś w jej końcowej fazie następuje chłodne, wysoko, retrospektywnie, matowo i wysoko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe przechodzące w chłodną, lekko wibrującą, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, z czasem pojawia się wibrujący syntezatorowy echo-szum przechodzący w opadający do dołu efekt szumu syntezatorowego. W linii wokalnej, jak i w surowo brzmiącej partii śpiewanej przez Dirka Ivensa, słychać jest silny wpływ wokalny z lat 1977-82 wokalisty brytyjskiej formacji psychodelicznej Cabaret Voltaire, Stephena Mallindera. Wpływ twórczości kultowego brytyjskiego zespołu psychodelicznego słychać jest również w warstwie muzycznej.
   Posiadająca podwójną sekcję rytmiczną kompozycja Fear oparta jest na krótkich uderzeniach twardych partii werbla, lekkich partii werbla, przetworzonych i rozmiękłych partii werbla oraz miękkich partii werbla automatu perkusyjnego razem tworzących rodzaj bojowo-plemiennej rytmiki, równomiernych uderzeniach partii werbla automatu perkusyjnego, twardym, równomiernym i industrialnym basowym pulsie sekwencera w podkładzie, chłodnej, rozległej, archaicznie i wysoko brzmiącej partii klawiszowej tworzącej silnie rozmytą linię melodii, chłodnych, krótkich, wysoko i matowo brzmiących partiach klawiszowych układających się w zapętlenia lub występujących jako wstawki, krótkich przeciągnięciach klawiszowych o wysokim i gładkim brzmieniu fagotu, wysoko i saksofonowo brzmiących wstawkach klawiszowych, subtelnej, wznoszącej się i opadającej, tubalnie, chropowato i lekko wysmukle brzmiącej partii syntezatorowej, za którą podąża odległa, chłodna, wysoko i nawołująco brzmiąca partia klawiszowa przypominająca dźwięk syreny alarmowej, subtelnej, nisko i wokalicznie (męsko) brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, oraz chłodnej partii klawiszowej o rozległym i wysokim brzmieniu tworzącej silnie rozmytą linię melodii. Warstwę muzyczną uzupełniają przeciągnięte syki partii talerza automatu perkusyjnego, wstawki partii dzwonka, dźwięki stukotów przypominające odgłosy wbijania młotkiem gwoździa w drewno, zawinięta, zawodząco, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiąca wstawka klawiszowa, oraz występujący jednorazowo syntezatorowy echo-szum. Dirk Ivens wykonuje surową, gotycką partię wokalną. Całość zamyka interlude złożone z krótkiej, saksofonowo brzmiącej wstawki klawiszowej przechodzącej w długie, saksofonowo brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, oraz chłodnej i wokalicznie (damsko-męsko) brzmiącej przestrzeni.
   Klasycznie EBM-owy utwór Go Back zaznacza się mechanicznym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej z okresowo zagęszczającym się tempem uderzenia beatu podkładu rytmicznego przy jednoczesnym zatrzymywaniu się partii werbla, krótkimi, miękkimi, łączącymi się i chropowato brzmiącymi basowymi pulsami sekwencerowymi okresowo wspartymi krótkimi, twardymi, retrospektywnie brzmiącymi i łączącymi się basowymi pulsami sekwencerowymi w podkładzie, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, łączącymi się, wysoko i matowo brzmiącymi pulsami sekwencerowymi podążającymi za linią basu, okresowo wspartymi również subtelnymi, chłodnymi, krótkimi, dynamicznymi, łączącymi się, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi pulsami sekwencerowymi, oraz nisko i chropowato brzmiącą solówką klawiszową tworzącą krótkie, rozmyte i płytko zapętlone linie melodii. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest surowa i post punkowa, niekiedy poddana efektowi zwielokrotnionego echa, co jest typowe dla wykonawców nurtu EBM.
   Miniatura Drowning In Your Sleep posiada jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej wspartej zapętlonym i bojowym tempem uderzenia dodatkowej partii werbla, z czasem także zmasowanym i quasi-militarnym tempem uderzenia kolejnej partii werbla automatu perkusyjnego, krótkie syntezatorowe akordy basowe przechodzące w syntezatorowe przeciągnięcia basowe w podkładzie, oraz chłodne, krótkie, rozległe, wysoko, archaicznie i matowo brzmiące partie klawiszowe układające się w wysokie zapętlenia. Warstwę muzyczną uzupełniają industrialne, ciężkie i metalicznie brzmiące efekty podzwaniania. W końcowej fazie piosenki utrzymująca jednostajne tempo automatyczna sekcja perkusyjna przyjmuje serię równomiernych uderzeń partii werbla. Dirk Ivens śpiewa surowym barytonem w stylu wokalnym wokalisty formacji Front 242, Jeana-Luca De Meyera.
   Album zamyka kompozycja Pain and Pleasure (Live) pochodząca z występu The Klinik w klubie Paradiso w Amsterdamie z 9 maja 1986 roku. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe i jednostajne tempo, w podkładzie krótkie syntezatorowe akordy basowe razem z krótkimi i chropowato brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi tworzą płytko zapętloną linię basu wspartą krótkimi, chropowato brzmiącymi basowymi pulsami sekwencerowymi. Warstwa muzyczna składa się z chłodnych, wysoko, matowo i retrospektywnie brzmiących przeciągnięć klawiszowych wspartych syntezatorowymi piskami przypominającymi dźwięk pisku zakłóceń nagłośnienia, chłodnych, masywnych, wysoko-tubalnie, matowo i retrospektywnie brzmiących przeciągnięć klawiszowych, subtelnej, nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, chłodnych, bardzo wysoko i matowo brzmiących przeciągnięć klawiszowych, chłodnych, wysoko, chropowato i retrospektywnie brzmiących przeciągnięć klawiszowych, występującej okresowo szumiącej wibracji syntezatorowej, pojawiającego się jednorazowo chłodnego, wibrującego, bardzo wysoko, matowo i retrospektywnie brzmiącego przeciągnięcia klawiszowego, chłodnych, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiących przeciągnięć klawiszowych, chłodnych, wysoko i matowo brzmiących wstawek klawiszowych, oraz chłodnych i wysoko brzmiących przeciągnięć klawiszowych. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest krzykliwa i post punkowa bądź szorstka i surowa, wokalista wykonuje również poddane efektowi zwielokrotnionego echa okrzyki. Jeszcze po zakończeniu utworu następuje nisko brzmiąca partia syntezatorowa oraz chłodna, wysoko i gładko brzmiąca partia klawiszowa - obie stanowiące zaczątek kolejnej piosenki.
   Wydawnictwo Black Leather jest podsumowaniem twórczości The Klinik z lat 80. Twórczości niezwykle inspirującej, choć zespół pozostawał w cieniu bratniej, kultowej formacji belgijskiej, Front 242, to wywarł ogromny wpływ na twórczość wykonawców pokroju Front Line Assembly, Ministry, Nitzer Ebb, Nine Inch Nails, Skinny Puppy czy Revolting Cocks, w Polsce zaś wywierał wpływ na takie zespoły, jak Agressiva 69, Düsseldorf, Job Karma i Kafel. W 2005 roku album Black Leather doczekał się wznowienia nakładem niezależnej niemieckiej wytwórni, Hands Productions, z którą na stałe związała się formacja The Klinik.

Tracklista:

1 White Trash 3:50
2 Black Leather 3:12
3 Obsession 4:00
4 Fever 3:20
5 Moving Hands 3:54
6 Public Pressure 2:59
7 Desire 2:57
8 Memories 5:02
9 Nursery 2:30
10 Sick In Your Mind (Remix) 4:37
11 Fear 5:10
12 Go Back 4:45
13 Drowning In Your Sleep 2:10
14 Pain and Pleasure (Live) 5:30

Personel (skład podstawowy):

Lyrics By, Vocals – Dirk Ivens
Music By, Keyboards By – Mark Verhaeghen

Written by, © copyright December 2025 by Genesis GM.