Suicide - A Way of Life, 1988;

A Way of Life - trzeci album studyjny legendarnej nowojorskiej formacji synth popowej, Suicide, na który trzeba było czekać przez blisko osiem lat, jednakże okres ten wcale nie był martwy w wykonaniu muzyków zespołu, wokalisty Alana Vegi i klawiszowca Martina Reva, bowiem obaj wydawali w tym czasie studyjne wydawnictwa solowe, zaś pod szyldem Suicide regularnie koncertowali, czego finałem był wydany w 1986 roku album live Ghost Riders, zawierający materiał z trasy koncertowej formacji z 1981 roku. Materiał do swojego trzeciego albumu studyjnego A Way of Life Suicide zespół zarejestrował 13 grudnia 1987 w rodzinnym Nowym Jorku w studiu Right Track Recording, zaś jego produkcji, podobnie jak w przypadku drugiego wydawnictwa (Suicide: Alan Vega and Martin Rev, 1980) podjął się frontman kultowej amerykańskiej formacji new wave The Cars, Ric Ocasek.
Album, który ukazał się nakładem niezależnej amerykańskiej wytwórni Chapter 22 Records w 1988 roku, (wznowiony był rok później nakładem niezależnej amerykańskiej wytwórni Wax Trax! Records, oraz w 2005 roku nakładem brytyjskiej niezależnej wytwórni Blast First) zaprezentował rozwinięcie stylu z wydawnictwa Suicide: Alan Vega and Martin Rev, łącząc klimaty synth popu, dark wave i cold wave z partiami wokalnymi w stylu nurtu rockabilly, preferowanym przez Alana Vegę, czym charakteryzował się styl twórczości Suicide w latach 80.
   Album otwiera piosenka Wild in Blue z charakterystyczną dla stylu śpiewania Alana Vegi linią wokalną w klimacie rockabilly, stanowiąc połączenie chłodnego synth popu lat 80. z industrialnym basowym pulsem sekwencerowym oraz samplami partii gitarowych w stylu new wave.
   Wydany na singlu w 1988 roku nastrojowy utwór Surrender przypomina ballady w stylistyce muzycznej brytyjskiego zespołu synth popowego, Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD), oraz klimat aury ścieżek dźwiękowych z amerykańskiej serii filmowej Twin Peaks (1990-91, 1992, reż. Mark Frost, David Lynch) w wykonaniu amerykańskiej piosenkarki soulowej, Julee Cruise. Równie nastrojowa jest partia wokalna w wykonaniu Alana Vegi wspomagana przez damskie chórki, brzmiąca niczym śpiew amerykańskiego piosenkarza, króla rock'n'rolla, Elvisa Presleya. Singiel w 1989 roku zajął w Wlk. Brytanii 13. miejsce w zestawieniu UK Indie Chart.
   Jukebox Baby 96 jest czystą kompozycją rockabilly, choć w syntezatorowej oprawie muzycznej. Śpiew w wykonaniu Alana Vegi do złudzenia przypomina tu partię wokalną w wykonaniu samego Elvisa Presleya.
   Odmianę przynosi utwór Rain of Ruin zaprezentowany w znacznie mroczniejszym klimacie łączącym new wave, synth pop, post punk i cold wave ze śpiewem rockabilly w wykonaniu Alana Vegi. Jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej łączy się tu z chropowatym i surowym brzmieniem partii klawiszowych.
   Suffering in Vain jest czysto industrialną piosenką z potężnym maszynowym pulsem basowym sekwencera w podkładzie i niemal jednostajnym łomotem automatycznej sekcji perkusyjnej przypominającym uderzenia ciężkiego młota o metal. Partia wokalna w wykonaniu Alana Vegi nadaje utworowi nieco psychodelicznego wymiaru.
   Zupełny zwrot oferuje z kolei numer Dominic Christ o przyjemnym syntezatorowym brzmieniu i zdecydowanie najbardziej na całym wydawnictwie utanecznionej i dynamicznej sekcji rytmicznej. Partia wokalna w wykonaniu Alana Vegi przechodzi od śpiewu w stylu rockabilly, po krzykliwe deklamacje.
   Utwór Love So Lovely jest powrotem do klimatów z pierwszego albumu Suicide (1977), o czym świadczą proste, acz chropowate i surowe syntezatorowe pasaże, dynamiczne tempo archaicznego automatu perkusyjnego, oraz nerwowa partia wokalna w wykonaniu Alana Vegi do złudzenia przypominająca śpiew z kultowej piosenki Suicide - Ghost Rider.
   Synth popowa kompozycja Devastation z chłodnymi i wyrazistymi partiami klawiszowymi, przypomina swym brzmieniem i stylem twórczość z lat 80. kultowej brytyjskiej formacji synth popowej, Depeche Mode.
   Wydawnictwo zamyka dark wave'owa piosenka Heat Beat, o niemal gotyckim wymiarze, z surową partią klawiszową, chłodnym i odległym tłem, prostą i nieskomplikowaną dynamiczną sekcją rytmiczną oraz depresyjną partią wokalną w wykonaniu Alana Vegi.
   Album A Way of Life jest najlepszym wydawnictwem studyjnym w twórczości Suicide oraz jednym z najlepszych i najważniejszych, pewnie obok dokonań brytyjskiego zespołu The Sisters of Mercy, albumów dark wave i cold wave epoki lat 80.

Tracklista:

1. "Wild in Blue" 4:34
2. "Surrender" 3:47
3. "Jukebox Baby 96" 3:21
4. "Rain of Ruin" 4:00
5. "Suffering in Vain" 4:40
6. "Dominic Christ" 6:46
7. "Love So Lovely" 4:03
8. "Devastation" 4:00
9. "Heat Beat" 4:13

Personel & produkcja:

Martin Rev – keyboards, drum programming
Alan Vega – vocals
Joe Barbaria – engineering
Ric Ocasek – production

Written by, © copyright October 2018 by Genesis GM.