Archiwum 12 maja 2023


Nine Inch Nails - Things Falling Apart, 2000;...
12 maja 2023, 00:31

Things Falling Apart - remix album (znany też pod alternatywnym tytułem, Halo Sixteen) wydany 21 listopada 2000 roku przez amerykańską formację industrialną, Nine Inch Nails. Wydawnictwo zawiera remixy materiału z trzeciego albumu studyjnego Nine Inch Nails, The Fragile, oraz trzy zupełnie premierowe utwory.
   Przyjętą przez Nine Inch Nails ideą było, że każdorazowo album studyjny - za wyjątkiem debiutanckiego wydawnictwa Pretty Hate Machine - premiowany był konsekwentnie wydawnictwem remixowym. Nie inaczej było więc w przypadku The Fragile.
   Album Things Falling Apart otwiera premierowy numer, Slipping Away, osadzony na prostym i jednostajnym, choć twardym uderzeniu sekcji rytmicznej, industrialnym pulsie sekwencera i zgrzytliwym tle. W drugiej połowie piosenka dostaje energetycznego kopa poprzez riffy gitarowe i wrzaskliwą partię wokalną Trenta Reznora.
   Niemal instrumentalny The Great Collapse to drugi z premierowych utworów wydawnictwa utrzymany w dusznej atmosferze eksperymentalnej sekcji syntezatorowej i retrospektywnej sekcji rytmicznej nawiązującej do stylu lat 80. Słychać tu fascynacje brzmieniowe twórczością formacji Depeche Mode. Kobieca partia wokalna, wspomagana wrzaskami Trenta Reznora, pojawia się dopiero pod koniec utworu.
   The Wretched (Keith Hillebrandt Mix) pochodzący z albumu The Fragile, podparty jest soczystym, nisko brzmiącym pulsem sekwencera. W refrenie numer za sprawą ciężkiego uderzenia automatu perkusyjnego nabiera bardziej industrialnego charakteru. Mimo, iż pojawiają się wyciszające solówki gitarowe, utwór powoli rozkręca się, by wreszcie uderzyć z podwójną industrialną mocą.
   Numer Starfuckers, Inc. (Adrian Sherwood Mix) (z albumu The Fragile), jeden z trzech remixów tego utworu, to wściekły gitarowy riff oparty na house'owej sekcji rytmicznej przechodzącej w drum and bass.
   Instrumentalny utwór The Frail (Benelli Mix) (z albumu The Fragile) jest fuzją eksperymentalnej sekcji syntezatorowej i efektów stereofoniczno-dźwiękowych osadzonych na tle sekcji smyczkowej.
   Kompozycja Starfuckers, Inc. (Dave Ogilvie Mix) opiera się na potężnej, technoidalnej sekcji rytmicznej, brudnej partii syntezatorowej i ciężkim industrialnym pulsie sekwencera. Utwór przypomina klimatem twórczość formacji Skinny Puppy bądź Front Line Assembly z lat 2000.
   Utwór Where is Everybody?" (Danny Lohner Mix) (feat. Telefon Tel Aviv) (z albumu The Fragile) zawiera spowolniony, niemal electro-popowy beat automatu perkusyjnego, który w refrenie przyśpiesza do form drum and bassu. Utwór pozostaje pod wyraźnym wpływem twórczości formacji Skinny Puppy.
   Metal jest trzecim premierowym utworem wydawnictwa oryginalnie pochodzącym z repertuaru Gary'ego Numana. Numer oparty jest na tej samej mechanicznej sekwencji klawiszowej co w oryginale, uzupełniony jest jedynie o duszne tło. W drugiej części piosenki pojawia się wysoko brzmiąca klawiszowa solówka, która w końcu wycisza się ustępując miejsca delikatnemu gitarowemu akustycznemu akompaniamentowi.
   10 Miles High (Keith Hillebrandt Mix) (dostępny jedynie na winylowej edycji The Fragile) oparty jest o twardy i suchy beat sekcji rytmicznej. Numer charakteryzuje się delikatnymi syntezatorowymi pętlami, cichym industrialnym pulsem sekwencera i subtelnymi solówkami gitary. Refren utworu uderza z industrialną mocą, która przechodzi do form eksperymentalnej muzyki tła, by w końcu wrócić do stylistyki z początku utworu, choć w znacznie surowszym i dusznym wydaniu. To dość często powtarzający się schemat pojawiający się w twórczości Nine Inch Nails.
   Numer Starfuckers, Inc. (Charlie Clouser Mix), trzeci z remixów tego utworu, zaczyna się minimalistyczno-ambientową introdukcją z wibrującym tłem, by powoli przejść w całkowitą drum and bassową masakro-rzeźnię.
   Chociaż album Things Falling Apart spotkał się z nieprzychylnym przyjęciem przez krytyków, zupełnie zresztą niezasłużonym, bowiem remixy na wydawnictwie są pełnowartościowe, nie odbiegające poziomem od wersji oryginanych. Album dobrze przyjął się w Wlk. Brytanii i USA, plasując się na 6. miejscu brytyjskiej listy UK Rock & Metal Albums oraz na 67. miejscu amerykańskiego zestawienia US Billboard 200, co jak na album z muzyką industrialną i eksperymentalną jest osiągnięciem zasługującym na szacunek.
 
Tracklista:
 
"Slipping Away" - 6:11
"The Great Collapse" - 4:42
"The Wretched" (Keith Hillebrandt Mix) - 5:52
"Starfuckers, Inc." (Adrian Sherwood Mix) - 5:11
"The Frail" (Benelli Mix) - 2:47
"Starfuckers, Inc." (Dave Ogilvie Mix) - 6:06
"Where is Everybody?" (Danny Lohner Mix) (feat. Telefon Tel Aviv) - 5:07
"Metal" - 7:05
"10 Miles High" (Keith Hillebrandt Mix) - 5:11
"Starfuckers, Inc." (Charlie Clouser Mix) - 5:09
 
Personel:
 
Design, Photography – Rob Sheridan
Management – John A. Malm, Jr.
Management [International Publicity For Nothing] – Simon Baeyertz
Management [Publicity For Nothing] – Susan Celia Swan
Written-By – Charlie Clouser (tracks: 4, 6, 10), Trent Reznor (tracks: 1 to 7, 9, 10)
 
Written by, © copyright January 2020 by Genesis GM.
Heldon II - Allez Teia, 1974;
12 maja 2023, 00:15

Allez Teia - drugi album studyjny francuskiej formacji eksperymentalnej, Heldon, nagrywany w 1974 roku w paryskim studiu Schizo, ukazał się na początku 1975 roku.
   Począwszy od wydawnictwa Allez Teia, przez następne albumy, do szyldu Heldon dodawano chronologiczną do wydanego wydawnictwa studyjnego cyfrę; w przypadku albumu Allez Teia była to rzymska cyfra ,,II", stąd też pełna nazwa wydawnictwa brzmi: Heldon II - Allez Teia. Taki zabieg nie był żadną nowością wśród awangardowych zespołów, czyniła tak m.in. brytyjska formacja rocka elektronicznego, White Noise. Inną nowością było poszerzenie składu zespołu do formy duetu złożonego z Richarda Pinhasa i George'a Grunblatta. Skład formacji zupełniono o dodatkowych muzyków - Alaina Renauda (gitara) i Alaina Bellaiche'a (gitara basowa). Wszyscy wspomniani, za wyjątkiem Alaina Bellaiche'a, brali już udział jako wykonawcy sesyjni w nagraniu debiutanckiego albumu Heldon, Electronique Guérilla (1974). George Grunblatt został nie tylko oficjalnym muzykiem zespołu, był też autorem i współautorem znacznej części materiału zawartego na wydawnictwie Allez Teia, podzielonym zasadniczo na dwie części. Pierwsza część albumu jest art-rockowo-gitarowa, inspirowana twórczością brytyjskiej formacji art rockowej, King Crimson, oraz związanej z nią gitarzysty, Roberta Frippa. Swój wpływ twórczy wywarł tu również brytyjski instrumentalista, Brian Eno. Druga część wydawnictwa jest syntezatorowa (za wyjątkiem utworu zamykającego setlistę albumu), inspirowana w głównej mierze twórczością niemieckich wykonawców wywodzących się z nurtu krautrocka. Wszystkie ścieżki łączy całkowity brak sekcji rytmicznej.
   Wydawnictwo otwiera kompozycja In the Wake of King Fripp, otwarcie odwołująca się do twórczości Roberta Frippa, oraz stanowiąca parafrazę tytułu albumu zespołu King Crimson, In the Wake of Poseidon (1970). Warstwa muzyczna składa się tu z ciepłych partii gitary akustycznej, chłodnej przestrzeni ambientowej, tworzących rozmyte linie melodii chłodnych, lekko wibrujących i przestrzennie brzmiących partii mellotronu oraz nielicznych, odległych i przetworzonych, art-rockowych riffów gitarowych.
   Aphanisis to numer autorstwa George'a Grunblatta, skomponowany wyłącznie w oparciu o partie akustycznych gitar, gdzie warstwa muzyczna zaznacza się wyraźne jazzową fakturą brzmieniową.
   Utwór Omar Diop Blondin autorstwa Richarda Pinhasa, składa się z czysto brzmiącego, ciepłego gitarowego akompaniamentu oraz przeciągłych i przetworzonych riffów gitarowych, wykonywanych zarówno wysokim, jak i niskim rejestrem brzmieniowym.
   Niespełna 2-minutowa miniatura Moebius autorstwa George'a Grunblatta, rozpoczyna drugą, syntezatorową część wydawnictwa. Warstwa muzyczna opiera się tu na chłodnych, krótkich, wysoko brzmiących solówkach klawiszowych, oraz zimnych, krótkich, miękkich i bardzo wysoko brzmiących partiach klawiszowych układających się w dynamiczną pętlę, za którą podąża też nisko brzmiąca partia klawiszowa. Tło wypełnione jest nisko i szorstko brzmiącą partią syntezatorową. Numer jest hołdem wyrażonym szwajcarskiemu instrumentaliście, Dieterowi Moebiusowi, muzykowi eksperymentalnych formacji niemieckich, Cluster i Harmonia, co dowodzi, jak wielki wpływ na twórczość Heldon meli wykonawcy wywodzący się z niemieckiego nurtu krautrocka.
   Ponad 12-minutowa kompozycja Fluence: Continuum Mobile / Disjonction Inclusive autorstwa Richarda Pinhasa, rozłożona jest na dwie części; pierwsza, zaledwie 2-minutowa, to mroczna, nisko brzmiąca, syntezatorowo-organowa, drone'owa muzyka tła z przeciągłymi, archaicznie i tubalnie bądź chropowato i tubalnie brzmiącymi partiami klawiszowymi oraz subtelnymi, art rockowymi riffami gitarowymi o gładkim brzmieniu, po której następuje kilkusekundowa przerwa, za nią zaś rozpościera się warstwa muzyczna drugiej części utworu rozwijająca się powoli, od nisko brzmiącego organowo-syntezatorowego tła drone'owego z miękkimi, achaicznie i tubalnie brzmiącymi zapętleniami klawiszowymi, przez nakładające się na nie chlodne partie Mellotronu o smyczkowo-przestrzennym brzmieniu tworzące silnie rozmytą linę melodii, które w finale ścieżki w końcu cichną zastąpione z czasem znanymi już z miniatury Moebius chłodnymi, krótkimi, wysoko brzmiącymi solówkami klawiszowymi, oraz zimnymi, krótkimi, miękkimi i bardzo wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w dynamiczną pętlę, za którą podąża też nisko brzmiąca partia klawiszowa. Tło wypełnia nisko i szorstko brzmiąca partia syntezatorowa.
   Utwór St Mikael Samstag am Abends charakteryzuje się syntezatorowym i lekko zachwianym tłem drone'owym o niskim, brzęczącym, mrocznym i psychodelicznym brzmieniu, syntezatorowymi efektami oraz delikatną, choć narastającą, chłodną przestrzenią generowaną przez Mellotronow. W trakcie trwania kompozycji, w jej środkowej części, pojawia się akompaniament gitary akustycznej, chłodna, generowana przez Mellotron przestrzeń staje się wyraźniejsza, wreszcie brzmienie Mellotronu cichnie i zastąpione zostaje art-rockowymi, przetworzonymi i silnie stłumionymi riffami gitarowymi w stylu twórczości Roberta Frippa.
   Album zamyka niezwykle ciepły numer autorstwa Richarda Pinhasa, Michel Ettori, oparty wyłącznie na partiach akustycznych gitar zabarwionych muzyką latynoską i jazzem.  Ścieżka stanowi hołd dla francuskiego gitarzysty, Michele Ettori'ego, który również podjął się współpracy z zespołem Heldon w 1976 roku w trakcie sesji nagraniowej wydawnictwa Agneta Nilsson.
   Swoisty dualizm albumu Allez Teia świadczy o pewnym poszukiwaniu własnej tożsamości muzycznej formacji Heldon. Niemal równy podział na część art-rockową i syntezatorową jest próbą wyboru między dwoma obliczami muzyki zespołu na wczesnym etapie jego istnienia. I chociaż ostatecznie na swoich następnych wydawnictwach studyjnych Heldon przeważyła opcja syntezatorowa, to styl i brzmienie art-rocka nie zniknęły całkowicie z twórczości formacji - zawsze na kolejnych albumach sygnowanych nazwą Heldon pojawiały art-rockowe momenty.
 
Tracklista:
 
1. In the wake of King Fripp (6:36)
2. Aphanisis (2:22)
3. Omar Diop Blondin (7:26)
4. Moebius (1:52)
5. Fluence: Continuum Mobile Disjonction inclusive (12:14)
6. St Mikael Samstag am abends (6:18)
7. Michel Ettori (4:17)
 
Personel:
 
Guitar [Guitars], Synthesizer [A.R.P., VCS 3], Mellotron, Tape [Tapes] – Richard Pinhas
Mellotron, Guitar, Synthesizer [A.R.P.], Performer [Rahat Louckhoum] – Georges Grunblatt
 
Written by, © copyright August 2021 by Genesis GM.