Space of Music

Javelin - trzeci album studyjny niemieckiej formacji synth popowej, Moskwa TV, wydany w 1991 roku nakładem niezależnej szwedzkiej wytwórni, Metronome Records. Brak sukcesu komercyjnego drugiego wydawnictwa studyjnego zespołu, Blue Planet (1987), sprawił, iż w jego szeregach nastąpiły nieporozumienia. Andreas Tomalla (Talla 2XLC) oskarżył wokalistę, Iona Javelina, iż ten ma zbyt duży i szkodliwy wpływ na formację, po czym go zwolnił. Muzycy przesłuchiwali kandydatów na nowego wokalistę, jednak żaden nie wywarł na nich pozytywnego wrażenia, więc postanowili przywrócić do składu zespołu Iona Javelina. To jednak nie był koniec nieporozumień, bowiem Talla 2XLC wpadł w spór z Ionem Javelinem i Axelem Henningerem o prawa autorskie do kompozycji Moskwa TV, w związku z czym klawiszowiec postanowił opuścić skład formacji i rozpocząć karierę solo oraz producencką w branży muzyki techno. W 1988 roku doszło do kolejnego rozłamu, kiedy ze składu Moskwa TV odszedł Axel Henninger z powodu sporów finansowych z angielsko-niemiecką wytwórnią, Westside. Klawiszowiec skupił się na karierze producenckiej, produkując albumy dla wykonawców sceny electro i klubowej (głównie niemieckich), m.in. Camouflage, Paddy Goes to Holyhead, Okay, Deborah Sasson, Chandeen, X-Perience i De/Vision. Prawa do nazwy zespołu nabył jego wokalista, Ion Javelin, który musiał skompletować nowy skład. Formacja pod dowództwem Iona Javelina ukształtowała się w 1990 roku, zaś w jej skład weszli amerykański gitarzysta niemieckiego pochodzenia, Johannes Luley, oraz klawiszowiec, Volker Barber, który wraz z niemieckim producentem i kompozytorem Achimem Völkerem (zespoły Oh Well, The Rapsody, Tubular Bells, Voelker Brothers) był producentem nagrywanego w latach 1990-91 trzeciego wydawnictwa studyjnego Moskwa TV, zatytułowanego po prostu Javelin - jakby wokalista chciał udowodnić swoją rację w starych sporach z byłymi muzykami formacji, którzy omal nie doprowadzili do jej unicestwienia. Mimo, iż na początku lat 90. w muzyce elektronicznej panował styl acid house, na popularności zyskiwał nurt euro dance, rozpoczynała się era rave, synth popowe brzmienia z lat 80. wyszły z mody, to muzycy zespołu postawili właśnie na retrospektywne brzmienie synth popu lat 80.
   Singlem pilotującym premierę albumu Javelin oraz utworem otwierającym jego setlistę jest poprzedzony zapętlonym i szumiąco brzmiącym syntezatorowym efektem Tell Me, Tell Me ze standardowym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, krótkimi i miękkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi luźną i płytko zapętloną linię basu w podkładzie, chłodną i melancholijną przestrzenią, zapętlającymi się przeciągnięciami new wave'owego riffu gitarowego, chłodnymi, bardzo krótkimi, miękkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w dynamiczne i płytko zapętlone arpeggio, chłodną i wysoko brzmiącą solówką klawiszową tworzącą rozmytą i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko, matowo i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi podszytymi delikatnie i dzwonkowo brzmiącą partią klawiszową układającymi się w zapętloną linię melodii pokrywającą się z linią wokalną w strofach, subtelną linię melodii wspomagającą partię wokalną w strofach, bądź płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, dublującymi się, krótkimi, twardymi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi dynamiczne arpeggio, krótko przeciągniętym, new wave'owym riffem gitarowym tworzącym krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi i krótkimi wstawkami klawiszowymi o rozległym i smyczkowym brzmieniu, dyskretnymi i miękkimi wstawkami gitarowymi, oraz krótkimi, wysoko-tubalnie i szorstko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi. Warstwę muzyczną uzupełniają atonalnie brzmiące wstawki syntezatorowe. W drugiej połowie kompozycji, bliżej jej końcowej fazy, pojawiają się krótkie, tubalnie i szorstko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne i krótkie partie klawiszowe o rozległym i smyczkowym brzmieniu układają się w krótką, dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii, new wave'owy riff gitarowy tworzy krótką i płytko zapętloną linię melodii, pojawiają się również miękkie pulsy sekwencerowo-perkusyjne. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina jest łagodna i new wave'owa, dość mocno przypominająca styl śpiewania i barwę głosu brytyjskiego wokalisty new wave, Howarda Jonesa.
   Piosenka Love or Just Temptation charakteryzuje się standardowym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, gęstym basowym pulsem sekwencerowym wymieniającym się z równomiernym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, pojawiającym się jednorazowo krótkim, wstawkowym, nisko i szorstko brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym, krótkimi przeciągnięciami miękkiego, new wave'owego riffu gitarowego, krótkimi, new wave'owymi przeciągnięciami partii gitarowej, chłodnymi, bardzo krótkimi, twardymi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii podszytą chłodną i smyczkowo brzmiącą solówką klawiszową, chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu xylofonu układającymi się w płytko zapętloną linię melodii bądź luźną i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko i matowo brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi o fletowym zabarwieniu dźwiękowym tworzącymi chwytliwą i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wibrującymi i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, oraz występującą okresowo subtelną, chłodną i melancholijną przestrzenią. Warstwę muzyczną uzupełnia przetworzona przez wokoder, dynamiczna, nisko i chropowato brzmiąca przyśpiewka w wykonaniu Iona Javelina. Wokalista główną partię wokalną śpiewa new wave'owym głosem z domieszką nostalgii, w chórkach zaś śpiewa falsetem.
   Kompozycja Humphrey's Brother z gościnnym udziałem gitarzysty niemieckiej formacji electro popowej Boys From Brazil, Thomasa Krause, prezentuje standardowe i jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej, dyskretny, miękki, równomierny i dynamiczny basowy puls sekwencerowy oraz krótkie i miękkie syntezatorowe akordy basowe tworzące płytko zapętloną linię basu cyklicznie wspartą pojedynczymi, krótkimi i miękkimi akordami sekcji gitary basowej bądź krótkimi, dynamicznymi, równomiernymi i retrospektywnie brzmiącymi basowymi pulsami sekwencerowymi w podkładzie, chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii o arpeggiowym charakterze, chłodne, krótkie, miękkie, tubalnie i gitarowo brzmiące partie klawiszowe tworzące równomierne arpeggio, new wave'owy riff gitarowy układający się w krótką i rozmytą linię melodii, chłodną, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiącą solówkę klawiszową tworzącą krótką, zapętloną i chwytliwą linię melodii bądź krótką i zapętloną linię melodii, krótkie, new wave'owe akordy gitarowe układające się w krótkie zapętlenia, new wave'owe zapętlenia gitarowe, chłodne, krótkie, wysoko i gitarowo brzmiące partie klawiszowe tworzące krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii o arpeggiowym charakterze, występującą okresowo chłodną przestrzeń o rozległym, smyczkowym brzmieniu, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące zapętlenia klawiszowe, chłodne, krótkie i smyczkowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe tworzące płytkie zapętlenia wsparte new wave'ową partią gitarową, krótkie zapętlenia miękkiego, new wave'owego riffu gitarowego, new wave'ową partię gitarową układającą się w krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie, równomierne, dynamiczne, wysoko i matowo brzmiące pulsy sekwencerowe, oraz wysoko-tubalnie i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe. W warstwie muzycznej jednorazowo występuje wibrująca, wysoko i wokalicznie (męsko) brzmiąca wstawka klawiszowa, pojawiają się wsamplowane, krótkie, częściowo przetworzone, radiowo i męsko brzmiące wypowiadane sentencje w języku angielskim (niektóre dublujące się), następuje też podwójnie zapętlona, twardo wibrująca, wysoko i retrospektywnie brzmiąca wstawka klawiszowa. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina jest new wave'owa o barytonowym zabarwieniu.
   Poprzedzony dwoma uderzeniami partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej utwór Other Ways opiera się na standardowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej, krótkich i miękkich syntezatorowych akordach basowych układających się w płytko zapętloną linię basu w podkładzie, miękkiej i new wave'owej partii gitarowej tworzącej płytko zapętloną linię melodii w tle wspartą krótkimi, new wave'owymi przeciągnięciami gitarowymi, subtelnych, chłodnych, krótkich, wysoko, retrospektywnie i podzwaniająco brzmiących partiach klawiszowych układających się w płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodnej solówce klawiszowej o gładkim i saksofonowym brzmieniu tworzącej płytko zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótkie, płytko zapętlone i dynamiczne arpeggia, chłodnej i melancholijnej przestrzeni, chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych tworzących zapętlenia bądź swobodną i płytko zapętloną linię melodii, miękkich akordach gitarowych układających się w krótką i wstawkową linię melodii, new wave'owej partii gitarowej tworzącej płytko zapętloną linię melodii w tle, krótką i rozmytą linię melodii bądź krótkie przeciągnięcia, chłodnych, krótkich, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiących partiach klawiszowych układających się w dynamiczne i płytko zapętlone arpeggia, oraz subtelnych i miękkich wstawkach pianina elektrycznego. W drugiej połowie piosenki utrzymującą standardowe i jednostajne tempo automatyczną sekcję perkusyjną wspomaga twardy i równomierny puls sekwencerowo-perkusyjny, w podkładzie dodatkowo pojawiają się krótkie, miękkie i gęste basowe pulsy sekwencerowe, następuje new wave'owy riff gitarowy tworzący przeciągnięcia, płytkie zapętlenia i rozmyte linie melodii, występują również wysoko-tubalnie, archaicznie i szorstko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, z czasem pojawia się new wave'owy, gładki i wysoko brzmiący riff gitarowy układający się w dynamicznie wirującą linę melodii, dalej następuje opadające do dołu wysoko-tubalnie, archaicznie i szorstko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe podszyte wysokim i matowym brzmieniem klawiszowym oraz niskim brzmieniem syntezatorowym, po którym automatyczna sekcja perkusyjna minimalizuje się do utrzymującego spowolnione i jednostajne tempo uderzenia beatu podkładu rytmicznego, następuje chłodna i rozległa przestrzeń, na którą nachodzi dodatkowa, chłodna, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiąca przestrzeń, subtelne, krótkie i twarde akordy gitarowe tworzą płytko zapętloną linię melodii, w tle słychać jest pojedyncze, dublujące się i nieco rozmazane uderzenia partii werbla automatu perkusyjnego. Na dotychczasowe chłodne przestrzenie nachodzi kolejna chłodna, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiąca przestrzeń, uderzenie beatu podkładu rytmicznego zastępuje partia miękkiego werbla automatu perkusyjnego utrzymująca spowolnione i jednostajne tempo uderzenia, w warstwie muzycznej następują wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące zapętlenia klawiszowe, pojawia się chłodna, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii. Wraz z powrotem utrzymującej standardowe i jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej struktura muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy. Całość zamyka krótkie interlude złożone z przetworzonego syntezatorowo dźwięku eksplozji oraz odległej i chłodnej przestrzeni. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina jest new wave'owa, łagodna, z lekką nutką nostalgii, trochę w stylu śpiewania Howarda Jonesa.
   Pochodzący z wydawnictwa Blue Planet numer The Shelter of Love ('91-Recording) zaprezentowany został w nowej aranżacji ze wspartą utrzymującą płytko i plemiennie zapętloną rytmikę partią bongosów automatyczną sekcją perkusyjną utrzymującą spowolnione, standardowe i jednostajne tempo w fazach refrenowych przyspieszające do standardowego i jednostajnego tempa, krótkimi i miękkimi basowymi pulsami sekwencerowymi w podkładzie, krótkimi, nisko i wiolonczelowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w płytko zapętloną linię melodii przecinaną chłodnymi, krótkimi, wysoko i wiolonczelowo brzmiącymi akordami klawiszowymi, new wave'owym, wysoko i gładko brzmiącym riffem gitarowym tworzącym rozmytą linię melodii bądź płytko zapętlone przeciągnięcia, chłodną i melancholijną przestrzenią, chłodnymi, wysoko i futurystycznie brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodnymi partiami klawiszowymi o miękkim brzmieniu typu piano układającymi się w płytko i house'owo zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi i smyczkowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótką i płytko zapętloną linię melodii bądź występującymi w formie wstawek, krótkimi, new wave'owymi i miękkimi zapętleniami gitarowymi, krótkimi zapętleniami klawiszowymi o brzmieniu saksofonu, solówką klawiszową o brzmieniu saksofonu tworzącą silnie rozmytą linię melodii, występującą okresowo dodatkową, chłodną i smyczkowo brzmiącą przestrzenią, chłodnymi i smyczkowo brzmiącymi zapętleniami klawiszowymi, oraz dyskretnymi i chłodnymi partiami klawiszowymi o twardym brzmieniu marimby układającymi się w dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii w tle. W drugiej połowie utworu pojawiają się new wave'owe, krótkie i twarde akordy gitarowe tworzące płytko zapętloną linię melodii, na którą nachodzi new wave'owy riff gitarowy układający się w krótkie i rozmyte linie melodii. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina jest new wave'owa z nutką nostalgii.
   Piosenka A Message by Satellite poprzedzona jest introdukcją złożoną z utrzymującej zapętlone i bojowe tempo partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej z czasem wspartego dynamicznie i płytko zapętlającą się rytmiką partii bongosów oraz utrzymującą jednostajne i spowolnione tempo dodatkową partią werbla automatu perkusyjnego, chłodnych przeciągnięć klawiszowych o smyczkowym i matowym brzmieniu, subtelnej, chłodnej i melancholijnej przestrzeni, płytko zapętlających się przeciągnięć new wave'owego, gładkiego i wysoko brzmiącego riffu gitarowego, new wave'owego i wysoko brzmiącego riffu gitarowego układającego się w rozmytą linię melodii, oraz subtelnych i krótkich akordów riffu gitarowego tworzących luźne i równomierne arpeggio. W swojej zasadniczej części kompozycja utrzymuje standardowe i jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej, w podkładzie występują krótkie syntezatorowe akordy basowe razem z nałożonymi na nie krótkimi i chropowato brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi tworzące płytkie zapętlenia basowe okresowo wsparte krótkim, dynamicznym i równomiernym basowym pulsem sekwencerowym. Warstwa muzyczna składa się z subtelnej, chłodnej i melancholijnej przestrzeni, chłodnej, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w rozmytą i zapętloną linię melodii wspartą chłodnymi, krótkimi, wysoko, retrospektywnie i podzwaniająco brzmiącymi partiami klawiszowymi, zapętleń new wave'owej partii gitarowej, new wave'owego i wysoko brzmiącego riffu gitarowego tworzącego krótką i rozmytą linię melodii bądź występującego w formie krótkich przeciągnięć, występujących w fazach refrenowych chłodnych, krótkich, dublujących się, wysoko, chropowato i archaicznie brzmiących przeciągnięć klawiszowych, oraz pojawiających się w fazach refrenowych dyskretnych, chłodnych, bardzo krótkich i wysoko brzmiących partii klawiszowych układających się w krótkie, dynamiczne i zapętlone arpeggia. W tle czasami słychać jest atonalnie i ,,oddechowo" brzmiące wstawki syntezatorowe, krótkie, atonalnie i chropowato brzmiące wstawki syntezatorowe lub krótkie, atonalnie i gładko brzmiące wstawki syntezatorowe. W drugiej połowie numeru chłodna, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiąca solówka klawiszowa wraz z wokalicznie (męsko) brzmiącą solówką klawiszową tworzy rozmytą linię melodii imitującą wokalizę, pojawia się chłodna solówka klawiszowa o brzmieniu saksofonu układająca się w krótką i płytko zapętloną linię melodii, oraz chłodna, wysoko i gitarowo brzmiąca solówka klawiszowa tworząca krótkie i zapętlone linie melodii, dalej następuje chłodne przeciągnięcie klawiszowe o smyczkowo-przestrzennym brzmieniu. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina jest new wave'owa.
   Zespół postanowił wrócić też do swojego największego przeboju, utworu Generator 7/8 ('91-Recording), oryginalnie pochodzącego z albumu Dynamics + Discipline, w odświeżonej i o wiele bardziej popowej aranżacji, poprzedzonej zmasowanymi uderzeniami partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej. Sekcja rytmiczna jest oszczędna zaprezentowana w postaci utrzymującego to samo jednostajne i mechaniczne tempo uderzenia cyklicznie przechodzące w mechanicznie zapętlone tempo uderzenia beatu podkładu rytmicznego automatycznej sekcji perkusyjnej. Partia werbla automatycznej sekcji perkusyjnej występuje jedynie w fazach refrenowych, utrzymując jednostajne tempo uderzenia. Podkład zawiera krótki syntezatorowy akord basowy podążający za tempem uderzenia beatu podkładu rytmicznego. Warstwa muzyczna złożona jest z krótkich, dublujących się przeciągnięć riffu gitarowego typu ,,overdrive", chłodnych, krótkich, twardych, wysoko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych tworzących dynamiczne arpeggio, chłodnej, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w płytko zapętloną i chwytliwą linię melodii, chłodnych, dublujących się, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiących wstawek klawiszowych, chłodnych, wysoko i retrospektywnie brzmiących przeciągnięć klawiszowych, chłodnych, wstawkowych i krótkich przeciągnięć miękkiego i wibrującego tweetu syntezatorowego, subtelnej i chłodnej przestrzeni okresowo nabierającej intensywności, chłodnych, wysoko i chropowato brzmiących przeciągnięć klawiszowych, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiących wstawek klawiszowych, oraz subtelnych, chłodnych, krótkich, wysoko, retrospektywnie i podzwaniająco brzmiących partii klawiszowych tworzących zapętlenia. Warstwę muzyczną uzupełniają krótkie, lekkie i równomierne dźwięki uderzenia, krótkie, twarde, delikatne i utrzymujące płytko zapętloną rytmikę dźwięki uderzenia, pojedyncze i miękkie dźwięki uderzenia podszyte efektem echo-szumu, krótkie przeciągnięcia syku syntezatorowego, oraz następujące po sobie subtelne, chłodne, miękkie, masywne i wysoko brzmiące wstawki klawiszowe. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina nie zmienia się, jest new wave'owa. W drugiej połowie kompozycji przez pewien czas następują krótkie, twarde, równomierne i łączące się pulsy sekwencerowo-perkusyjne, występuje dodatkowa, miękka, ale masywna i ciężka partia werbla automatu perkusyjnego utrzymująca spowolnione, jednostajne i marszowe tempo uderzenia, następuje dodatkowa, subtelna i smyczkowo brzmiąca przestrzeń, Ion Javelin wykonuje deklamację.
   Piosenka Life in Tokyo pochodzi z repertuaru kultowej angielskiej formacji new wave, Japan (jako wolny singiel wydawana była w latach 1979, 1981 i 1982). W interpretacji Moskwa TV automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe i jednostajne tempo, podkład wypełniony jest krótkimi i miękkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płytko zapętloną linię basu. Warstwę muzyczną tworzą subtelne, chłodne, bardzo krótkie, matowo i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w dynamiczne arpeggio, new wave'owa partia gitarowa tworząca krótką i silnie rozmytą linię melodii, tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe imitujące riff gitarowy, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w krótkie zapętlenia, chłodna i smyczkowo-przestrzennie brzmiąca solówka klawiszowa tworząca krótką i zapętloną linię melodii, subtelna i chłodna przestrzeń okresowo nabierająca intensywności, krótkie przeciągnięcia new wave'owego riffu gitarowego, chłodne, krótkie i smyczkowo brzmiące partie klawiszowe układające się w krótkie i dynamiczne zapętlenia, oraz chłodne, krótkie, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie zapętlenia bądź płytko zapętloną linię melodii. Warstwę muzyczną okresowo uzupełniają chłodne, wysoko i organowo brzmiące wstawki klawiszowe. W drugiej połowie utworu następuje subtelne, lekko opadające do dołu, chłodne i wysmukle brzmiące przeciągnięcie pisku syntezatorowego, dalej pojawiają się chłodne, krótkie, rozległe, wysoko i matowo brzmiące partie klawiszowe układające się w luźną i płytko zapętloną linię melodii. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina jest new wave'owa i łagodna.
   Kompozycja Kill oparta jest na standardowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej, krótkich, miękkich i funkowych akordach sekcji gitary basowej układających się w płytko zapętloną linię basu w podkładzie, chłodnej i melancholijnej przestrzeni o rozległym i smyczkowym brzmieniu, chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych tworzących równomierne, wznoszące się i opadające arpeggio, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótkie i zapętlone arpeggia przecinane chłodną, krótką i dzwonkowo brzmiącą partią klawiszową, chłodnej solówce klawiszowej o rozległym, smyczkowym i matowym brzmieniu tworzącej krótką, dynamiczną i zapętloną linię melodii bądź krótkie zapętlenia, chłodnych, krótkich, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i matowo brzmiących partiach klawiszowych układających się w luźną i zapętloną linię melodii, chłodnej, rozległej, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej krótką i rozmytą linię melodii, chłodnej solówce klawiszowej o skrzypcowym brzmieniu układającej się w rozmytą linię melodii, chłodnych i krótkich wstawkach klawiszowych o rozległym i smyczkowym brzmieniu, chłodnych przeciągnięciach klawiszowych o rozległym, smyczkowo-symfonicznym brzmieniu, chłodnych przeciągnięciach klawiszowych o gęstym i przestrzennym brzmieniu, oraz chłodnych, krótkich, rozległych, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiących partiach klawiszowych podszytych wysokim i wokalicznym (męskim) brzmieniem klawiszowym, tworzących luźną i płytko zapętloną linię melodii. W tle słychać jest chlupot wody w strumieniu, wysoko brzmiące śpiewy i ćwierkania ptaków, oraz przeciągnięcia syku generowane przez partię talerza automatycznej sekcji perkusyjnej. W drugiej połowie piosenki w tle pojawiają się niezwiązane z główną sekcją rytmiczną miękkie i dublujące się uderzenia dodatkowej partii werbla automatu perkusyjnego. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina, mimo ponurej warstwy tekstowej, jest łagodna i new wave'owa.
   Wydawnictwo zamyka utwór China ze standardowym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej okresowo wspartej sekwencerowo-perkusyjnym pulsem, krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płytko zapętloną linię basu cyklicznie przecinaną krótkim basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w równomierne i dynamiczne arpeggio wsparte partią elektronicznego tamburynu, krótkimi przeciągnięciami new wave'owej partii gitarowej, chłodnymi, krótkimi, rozległymi, orientalnie i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi płytko zapętloną i dalekowschodnio zabarwioną linię melodii, krótkimi przeciągnięciami bądź zapętleniami new wave'owego riffu gitarowego tworzącego również rozmytą linię melodii w refrenach, chłodnymi, krótkimi, twardymi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w okresowo występujące równomierne i dynamiczne arpeggio, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi zapętlenia, chłodnymi i krótkimi wstawkami klawiszowymi o rozległym i smyczkowym brzmieniu, subtelną, chłodną i melancholijną przestrzenią, krótkimi i orientalnie zabarwionymi przeciągnięciami partii gitarowej, krótkimi przeciągnięciami new wave'owego, wysoko i gładko brzmiącego riffu gitarowego, chłodnymi i wysoko brzmiącymi zapętleniami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, miękkimi wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w płytko zapętloną linię melodii, new wave'ową partią gitarową tworzącą swobodną linię melodii w tle, pojawiającymi się w refrenach subtelnymi, chłodnymi, krótkimi, gładko i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótkie i dynamiczne zapętlenia, subtelną i chłodną solówką klawiszową o wysokim brzmieniu trąbki tworzącą krótką, dynamiczną i zapętloną linię melodii, oraz następującymi po refrenach nisko i szorstko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi wspartymi rozległą i nisko brzmiącą partią syntezatorową krótko i okresowo wypełniającą tło. W początkowej fazie kompozycji w tle słychać jest przetworzoną, atonalnie-szepcząco brzmiącą wstawkę syntezatorową, zaś w jej drugiej połowie new wave'owy, wysoko i gładko brzmiący riff gitarowy układa się w rozbudowaną linię melodii. Partia wokalna w wykonaniu Iona Javelina jest new wave'owa z nutką nostalgii.
   Album Javelin w początkach lat 90., u szczytu popularności przybyłych z USA do Europy pod koniec lat 80. nurtów acid house i grunge, w dobie odwrotu o brzmień synth popowych, mimo wysokiego poziomu artystycznego, nie osiągnął zasłużonego sukcesu komercyjnego. Wkrótce potem Moskwa TV jako zespół został rozwiązany, zaś Ion Javelin kontynuował karierę solo, choć bez większych sukcesów na listach przebojów, wydając jak dotąd jedno wydawnictwo studyjne, Time For Change (2011). Wokalista współpracował też z electro popowym projektem, Chandeen (album Broken Surface, 2003).

Tracklista:

1 Tell Me, Tell Me 3:13
2 Love Or Just Temptation 3:39
3 Humphrey's Brother 3:22
4 Other Ways 4:17
5 The Shelter Of Love ('91-Recording) 5:16
6 A Message By Satellite 4:06
7 Generator 7/8 ('91-Recording) 4:46
8 Life In Tokyo 4:08
9 Kill 4:33
10 China 3:46

Personel:

Guitar – Johannes Luley
Keyboards, Drum Programming, Arranged By, Recorded By, Mixed By – Volker Barber
Lyrics By, Mixed By [Assistant], Vocals – Ion Javelin
Producer – Achim Völker, Volker Barber

Written by, © copyright January 2026 by Genesis GM.

Face to Face - Fever - czwarty album studyjny belgijskiej formacji industrialno-ebm-owej, The Klinik, pierwotnie wydany 4 listopada 1988 roku nakładem niezależnej belgijskiej wytwórni, Antler Records. Późniejsze wznowienie z 1989 roku oraz edycja nakładem niemieckiej niezależnej wytwórni Hands Productions, poszerzone zostały o materiał pochodzący z wydawnictwa EP, Fever (1989).
   Album otwiera instrumentalna ścieżka Ring of Fire z płytko zapętlonym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej (zarówno w partii werbla, jak i w przypadku beatu podkładu rytmicznego), poddanymi lekkiemu efektowi zwielokrotnionego echa krótkimi i retrospektywnie brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w płytko zapętloną linię basu wspartą krótkimi i chropowato brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi w podkładzie, nisko brzmiącą partią syntezatorową wypełniającą tło, wysoko i gładko brzmiącą partią puzonu tworzącą silnie rozmyte linie melodii, gęstym, dynamicznym, równomiernym i tubalnie brzmiącym pulsem sekwencerowym, oraz dyskretną, odległą i chłodną przestrzenią. Strukturę muzyczną uzupełniają dodatkowe komponenty dźwiękowe, takie jak odgłosy przypominające dźwięk przeciągania kijem między szprychami, poddane efektowi zwielokrotnionego echa blaszano brzmiące dźwięki uderzeń, długo przeciągany, industrialny i zgrzytliwy dźwięk chrzęstu przypominający odgłos pracującej piły tarczowej, krótko przeciągnięte, rozległe i industrialnie brzmiące szumy syntezatorowe, oraz industrialny, długo przeciągnięty i wysoko brzmiący zgrzyt syntezatorowy.
   Utwór Slow Death charakteryzuje się ociężałym, bojowym i jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej wspartej poddanymi efektowi zwielokrotnionego echa twardymi, równomiernymi i gęstymi pulsami sekwencerowo-perkusyjnymi, cyklicznie występującymi, poddanymi efektowi zwielokrotnionego echa krótkimi i zmasowanymi uderzeniami dodatkowej partii werbla automatu perkusyjnego oraz poddaną efektowi zwielokrotnionego echa, utrzymującą krótką i zapętloną rytmikę uderzenia twardą i klaszcząco brzmiącą dodatkową partią werbla automatu perkusyjnego, subtelnym, twardym, równomiernym i dynamicznym basowym pulsem sekwencerowym wspartym pojedynczymi, poddanymi efektowi zwielokrotnionego echa krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi w podkładzie, twardym, gęstym, dynamicznym, równomiernym, wysoko-tubalnie i matowo brzmiącym pulsem sekwencerowym, oraz partią saksofonu tworzącą silnie rozmyte linie melodii bądź krótkie i poddane efektowi zwielokrotnionego echa wstawkowe przeciągnięcia. W warstwie muzycznej okresowo pojawiają się subtelne, miękkie i wysoko brzmiące uderzenia kolejnej partii werbla automatu perkusyjnego utrzymujące krótką i płytko zapętloną rytmikę, występują też poddane efektowi zwielokrotnionego echa zapętlone, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiące wstawki syntezatorowe. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest szorstka i post punkowa.
   Miniatura Quiet in the Room prezentuje marszowe i jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej okresowo zagęszczającej tempo uderzenia beatu podkładu rytmicznego, subtelne, krótkie, miękkie i masywne syntezatorowe akordy basowe tworzące płytko zapętloną linię basu w podkładzie, chłodną, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, nisko brzmiącą partię syntezatorową wypełniającą tło, chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące równomierne arpeggio, krótkie, nisko, chropowato i wokalicznie (męsko) brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz krótkie i tubalnie brzmiące partie klawiszowe układające się w luźną i płytko zapętloną linię melodii. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest agresywna i szorstka o post punkowym zabarwieniu.
   Piosenka The Last Dance opiera się na bojowo-militarnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej wspartej dodatkową, delikatną i miękką partią werbla utrzymującą jednostajne tempo uderzenia, subtelnych i krótkich syntezatorowych akordach basowych tworzących płytko zapętloną linię basu w podkładzie, oraz chłodnej i wysoko brzmiącej partii klawiszowej układającej się w dynamicznie sinusoidalną linię melodii. Tło wypełniają krótkie serie uderzeń partii tamburynu, przetworzone dźwięki wystrzałów z broni palnej, przetworzone i często nakładające się na siebie dźwięki terkotów wystrzałów z broni maszynowej, dźwięki ciężkich, industrialnych uderzeń, krótkie serie delikatnych dźwięków uderzeń, krótko przeciągnięte syki syntezatorowe oraz syntezatorowe efekty zaszumień. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest agresywna.
   Kompozycja Cold as Ice składa się z dwóch części - pierwszej instrumentalnej oraz drugiej, wokalnej. W swojej pierwszej części ścieżka utrzymuje jednostajne, ciężkie i bojowe tempo automatycznej sekcji perkusyjnej. Warstwa muzyczna tworzona jest przez nisko i szorstko brzmiącą partię syntezatorową wypełniającą tło, masywną, tubalnie i chropowato brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, masywne, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące zapętlenia klawiszowe, chłodne, bardzo krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące równomierne arpeggio, oraz chłodną, wysoko, matowo, retrospektywnie i wysmukle brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, okresowo załamującą się i opadającą do dołu. Z czasem utrzymująca jednostajne, ciężkie i bojowe tempo automatyczna sekcja perkusyjna zatrzymuje się, przez krótki okres brak jest sekcji rytmicznej, jednak po pewnym czasie następuje płytko zapętlone tempo uderzenia beatu podkładu rytmicznego automatycznej sekcji perkusyjnej, która powoli zyskuje twardą, ale delikatną i dublującą się partię werbla utrzymującą niejednostajne, załamujące się tempo uderzenia. Dotychczasowa struktura muzyczna wycisza się przechodząc do drugiej części numeru z zaszumieniem syntezatorowym tła, rozległą, wysoko-tubalnie i retrospektywnie brzmiącą partią klawiszową razem z subtelną, chłodną i wysoko brzmiącą partią klawiszową tworzącą rozmytą linię melodii, chłodnymi, wysoko, retrospektywnie, matowo i wysmukle brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, oraz nisko brzmiącą partią syntezatorową wypełniającą tło, gdzie dodatkowo słychać jest twarde, ale delikatne terkoty syntezatorowe oraz przeciągnięcia rozległego szumu syntezatorowego. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest surowa i post punkowa, ocierająca się o deklamację.
   Tytułowy utwór Face to Face osadzony jest na silnie spowolnionym, standardowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej, chłodnych, krótkich, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiących partiach klawiszowych razem z krótkimi i nisko brzmiącymi partiami syntezatorowymi układających się w płytko zapętloną linię melodii o barokowym zabarwieniu, nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, nisko i retrospektywnie brzmiących przeciągnięciach syntezatorowych, nisko, retrospektywnie i szorstko brzmiących przeciągnięciach syntezatorowych z efektem fretless, chłodnym, miękkim, równomiernym i wysoko brzmiącym pulsie sekwencerowym, wysoko-tubalnie i archaicznie brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej silnie rozmytą linię melodii, oraz wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiących przeciągnięciach klawiszowych. W tle słychać jest poddane lekkiemu efektowi zwielokrotnionego echa garnkowo brzmiące uderzenia. Dirk Ivens wykonuje gotycko-post punkowo brzmiącą deklamację.
   Instrumentalna ścieżka A Sign oparta jest na lekko spowolnionym, marszowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej wspartej bojowo i płytko zapętloną rytmiką uderzenia dodatkowej partii werbla automatu perkusyjnego, równomiernym i industrialnym basowym pulsie sekwencera w podkładzie, chłodnych, bardzo krótkich, wysoko i chropowato brzmiących partiach klawiszowych tworzących równomierne arpeggio, chłodnych, bardzo krótkich, twardych, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych tworzących stale następujące po sobie i krótkie zapętlenia, oraz chłodnej, wysoko, chóralnie i wokalicznie (damsko-męsko) brzmiącej partii klawiszowej, wraz z chłodną partią klawiszową o smyczkowo-przestrzennym brzmieniu układającej się w silnie rozmytą linię melodii. Strukturę muzyczną uzupełniają krótkie, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiące wstawki klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko i archaicznie brzmiące wstawki klawiszowe, krótkie, miękkie, tubalnie i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe, poddane lekkiemu efektowi zwielokrotnionego echa dźwięki miękkich uderzeń, oraz krótkie, miękkie, dublujące się i szumiąco brzmiące efekty syntezatorowe. Z czasem tło wypełnia rozległy syntezatorowy echo-szum.
   Poprzedzona krótką, uniesioną do góry, wysoko, archaicznie i matowo brzmiącą wstawką klawiszową kompozycja Time to Choose zaznacza się bojowym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, krótkimi i retrospektywnie brzmiącymi syntezatorowymi akordami tworzącymi płytko zapętloną linię basu wspartą industrialnym, równomiernym i dynamicznym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, tradycyjnie bądź wysoko brzmiącymi partiami saksofonu układającymi się w silnie rozmyte linie melodii, krótkimi i nisko brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi z subtelnymi nakładkami klawiszowymi o miękkim brzmieniu fortepianowym, wejściami klawiszowymi o miękkim i niskim brzmieniu fortepianowym, oraz wysoko-tubalnie, retrospektywnie i matowo brzmiącą solówką klawiszową tworzącą silnie rozmyte linie melodii. W tle słychać jest wsamplowany, oddalony i sakralnie brzmiący męski chór kościelny, odległe i ciężkie uderzenia, chłodne, dublujące się bądź pojedyncze i szumiąco brzmiące wstawki syntezatorowe podszyte dzwoniącym pogłosem, krótkie, zapętlone i wysoko brzmiące wstawki klawiszowe, syntezatorowe efekty zaszumień, przetworzony gwar tłumu oraz syntezatorowe zaszumienie tła. Bliżej końcowej fazy utworu pojawiają się krótkie, rozległe, tubalnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w jednorazowo występujące zapętlenie, zaś w końcowej fazie piosenki następuje rozległe i nisko-tubalnie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest szorstka i gotycka, nawiązująca do stylu śpiewania z lat 1978-83 wokalisty kultowego brytyjskiego zespołu psychodelicznego Cabaret Voltaire, Stephena Mallindera.
   Niezwykle minimalistyczna w strukturze muzycznej, instrumentalna miniatura Out of Line zawiera ociężałe i niejednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej, oraz chłodną i wysoko brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w rozmytą linię melodii wspartą krótkimi, wysoko-tubalnie i archaicznie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi.
   Podstawową setlistę wydawnictwa zamyka utwór Lies poprzedzony introdukcją złożoną z psychodelicznej, tubalnie, archaicznie i organowo brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, wysmukle, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiącej partii klawiszowej wypełniającej tło, rozległej i nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, tubalnie i warkotliwie brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, oraz miękkiego furkotu syntezatorowego wypełniającego tło. W zasadniczej części kompozycji automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe i jednostajne tempo z partią werbla utrzymującą tempo uderzenia 1 / 2, w podkładzie występuje (pojawiający się jeszcze w fazie introdukcji) industrialny i równomierny basowy puls sekwencerowy okresowo wsparty miękkim, równomiernym i chropowato brzmiącym basowym pulsem sekwencerowym. Warstwa muzyczna składa się z (pojawiających się jeszcze w fazie introdukcji) dyskretnych, chłodnych, gładko i wysoko brzmiących wstawek klawiszowych, chłodnych, krótkich, wysoko i chropowato-industrialnie brzmiących przeciągnięć klawiszowych, subtelnej, chłodnej, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiącej przestrzeni wspartej dyskretną, chłodną i wokalicznie (męsko) brzmiącą przestrzenią, dyskretnej i nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, oraz dyskretnej, chłodnej, wysoko, archaicznie i matowo brzmiącej partii klawiszowej tworzącej silnie rozmytą linię melodii. Warstwę muzyczną uzupełniają krótkie i masywne terkoty syntezatorowe, cyklicznie występujące, dublujące się uderzenia dodatkowej partii werbla automatu perkusyjnego okresowo podbitej dyskretną, chłodną, rozległą i wysoko brzmiącą wstawką klawiszową, krótko przeciągnięte syki syntezatorowe, podszyte efektem echo-szumu i dublujące się uderzenia, chłodne, krótkie, wysoko i metalicznie brzmiące wstawki klawiszowe, krótkie syki generowane przez partię talerza automatycznej sekcji perkusyjnej oraz syntezatorowy szum wypełniający tło. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest surowa i agresywna o gotyckim zabarwieniu.
   Album poszerzono o materiał pochodzący z wydawnictwa EP, Fever. Bonusową setlistę otwiera kompozycja Fever ze standardowym, jednostajnym i ociężałym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej. Podkład zawiera poddane efektowi zwielokrotnionego echa krótkie i chropowato brzmiące syntezatorowe akordy basowe tworzące zapętloną linię basu wspartą poddanymi efektowi zwielokrotnionego echa krótkimi, dublującymi się, nisko i retrospektywnie brzmiącymi akordami syntezatorowymi, a także krótkie i twarde syntezatorowe akordy basowe układające się w płytko zapętloną linię basu, oraz dynamiczne, równomierne i retrospektywnie brzmiące basowe pulsy sekwencerowe. Za wyjątkiem dyskretnej, nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło oraz występujących jedynie w początkowej fazie utworu długich, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiących przeciągnięć klawiszowych, w warstwie muzycznej brak jest dodatkowych partii instrumentalnych. Tło wypełniają za to krótkie, następujące po sobie syki syntezatorowe wsparte efektem gładkiego zaszumienia oraz lekko wirujący szum syntezatorowy. Dirk Ivens śpiewa szorstkim, gotyckim półgłosem.
   Piosenka Moving Hands opiera się na standardowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej okresowo wspartej dodatkową partią werbla automatu perkusyjnego utrzymującą dynamiczną i bojową rytmikę uderzenia, miękkim i chropowato brzmiącym basowym pulsie sekwencerowym okresowo występującym w podkładzie, oraz subtelnych, krótkich, miękkich, rozległych, nisko i archaicznie brzmiących partiach syntezatorowych w zwartym szyku następujących po sobie. W tle licznie występują zgniecione, ale rozległe efekty dźwięku uderzenia przypominające dźwięk miękkich, żołnierskich kroków, oraz gładko brzmiące efekty dźwięku szorowania. Dirk Ivens śpiewa surową, post punkową barwą głosu, trochę w stylu wokalisty kultowej belgijskiej formacji nurtu EBM Front 242, Jeana-Luca De Meyera. Całość finalizuje krótkie, nisko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe.
   Utwór Public Pressure prezentuje potrójną sekcję rytmiczną w postaci dynamicznie i bojowo zapętlonego tempa uderzenia partii werbla automatu perkusyjnego, jednostajnego i spowolnionego tempa uderzenia drugiej partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej oraz zmasowanej, quasi militarnej rytmiki uderzenia bardziej subtelnej partii werbla automatu perkusyjnego, subtelne basowe pulsy sekwencerowe w podkładzie, chłodne, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe. Wszystkie przeciągnięcia klawiszowe imitują dźwięki szlifierek. W tle słychać jest oddalone dźwięki uderzeń z efektem echa oraz gęsto ułożone dźwięki stukotów. Dirk Ivens śpiewa szorstką, agresywną i post punkową barwą głosu.
   Całość setlisty zamyka miniatura Desire z jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej wspartej bojowym tempem uderzenia dodatkowej, miękkiej partii werbla automatu perkusyjnego, krótkimi, nisko, retrospektywnie i chropowato brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi oraz krótkimi i nisko brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi razem tworzącymi płytko zapętloną linię basu w podkładzie, a także chłodnymi partiami klawiszowymi o suchym brzmieniu marimby układającymi się w płytko zapętloną linię melodii. W końcowej fazie kompozycji pojawiają się krótkie i zapętlone zaszumienia syntezatorowe. Partia wokalna w wykonaniu Dirka Ivensa jest gotycka, surowa i szorstka.
   Album Face to Face - Fever zarówno przez krytyków muzycznych, jak i fanów zespołu często uważany jest za szczytowe osiągnięcie w twórczości The Klinik. Wydawnictwo zaliczane jest też do jednych z najważniejszych i najbardziej kultowych albumów electro-industrialnych i ebm-owych dekady lat 80.

Tracklista:

1 Ring Of Fire 4:01
2 Slow Death 4:51
3 Quiet In The Room 1:58
4 The Last Dance 2:44
5 Cold As Ice 6:12
6 Face To Face 4:21
7 A Sign 1:32
8 Time To Choose 4:23
9 Out Of Line 1:49
10 Lies 7:47
11 Fever 3:20
12 Moving Hands 3:54
13 Public Pressure 2:59
14 Desire 2:57

Personel:

Lyrics By, Vocals – Dirk Ivens
Music By, Keyboards By – Mark Verhaeghen

Written by, © copyright January 2026 by Genesis GM.