Space of Music

Greatest Hits & Remixes - dwupłytowy album kompilacyjny włoskiego wokalisty nurtu italo disco, Kena Laszlo, wydany nakładem niemieckiej wytwórni ZYX Music 24 czerwca 2016 roku.
   Ken Laszlo urodził się we Włoszech we Florencji 18 lipca 1954 roku jako Gianni Coraini. Muzyk posiada klasyczne wykształcenie muzyczne, zaś jego kariera rozpoczęła się na początku lat 80. od występów we włoskich dyskotekach, kręgielniach i klubach. Przełomowy dla wokalisty okazał się 1984 rok, kiedy nastąpił wzrost popularności stylu i brzmienia italo disco, wówczas muzyk wydał singiel Hey Hey Guy, który stał się hitem list przebojów oraz dyskotek w całej Europie. Chociaż Ken Laszlo przez swoją ponad 40-letnią karierę wydał tylko trzy wydawnictwa studyjne - Ken Laszlo (1987), Dr Ken & Mr Laszlo (1998) i Future Is Now (2007) - stał się jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych wykonawców nurtu italo disco lansując na singlach wiele przebojów. Muzyk ponadto działał pod niezwykle licznymi pseudonimami - m.in. Alvin, Artwork, Billy The Butcher, Chris Lang, Coo Coo, Coy Mc. Coy, DJ NRG, Jungle Bill, Ric Fellini, czy Ricky Maltese.
   Kompilacyjny album Greatest Hits & Remixes zawiera dwa dyski. Pierwszy z nich prezentuje kompozycje wydane na 7 i 12-calowych singlach zaprezentowane w zasadniczych singlowych aranżacjach. Jego setlistę otwiera pierwszy i największy przebój Kena Laszlo, poruszający temat męskiej prostytucji utwór Hey Hey Guy (7" Vocal Version), z jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, kołyszącym się basowym pulsem sekwencerowym wspartym równomiernym i dynamicznym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, chłodną, wysoko, chropowato i retrospektywnie brzmiącą solówką klawiszową układającą się w chwytliwą i płytko zapętloną linię melodii wspartą krótkimi, wysoko, chropowato i retrospektywnie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii o arpeggiowym charakterze, chłodną, wysoko, retrospektywnie i lekko wysmukle brzmiącą solówką klawiszową układającą się w rozmytą linię melodii, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi dynamiczne i płytko zapętlone arpeggia, nisko, retrospektywnie i warkotliwie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótkie i płytko zapętlone arpeggia, występującą okresowo dyskretną, chłodną i melancholijną przestrzenią, oraz subtelnymi, chłodnymi, wysoko i matowo brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi. W warstwie muzycznej występują krótkie, klaszcząco brzmiące efekty werbla automatu perkusyjnego. Linia wokalna zachowuje przebojowy charakter, partia wokalna w wykonaniu Kena Laszlo jest miękka, wokalista wykonuje również imitującą solówkę klawiszową chwytliwą przyśpiewkę. Piosenka posiada jeszcze jedną dość charakterystyczną cechę; w jej początkowej fazie następuje płytko zapętlony terkot tarczy telefonu starego typu, po którym pojawiają się dublujące się i wysoko brzmiące dźwięki sygnału połączenia telefonicznego w słuchawce, dalej słychać jest krótkie przeciągnięcie dzwonka telefonu starego typu, wreszcie następuje inicjowana przez Kena Laszlo miłosna telefoniczna konwersacja między dwoma mężczyznami. Schemat powtarza się również w końcowej fazie kompozycji, ale już bez konwersacji. Również w końcowej fazie utworu pojawia się dodatkowa partia werbla automatu perkusyjnego utrzymująca zapętlone tempo uderzenia. Singiel dotarł do 21. miejsca we Francji.
   Piosenka Tonight (7" Version) to drugi największy przebój w twórczości Kena Laszlo. Singiel ukazał się w 1985 roku. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje jednostajne tempo, podkład wypełnia kołyszący się basowy puls sekwencerowy. Warstwę muzyczną tworzą chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętlone arpeggia, chłodna, rozległa, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiąca solówka klawiszowa tworząca płytko zapętloną i chwytliwą linię melodii, czasem dublujące się chłodne, gwałtowne i krótkie wstawki klawiszowe o rozległym i smyczkowym brzmieniu, chłodne, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe podszyte tubalnym i chropowatym brzmieniem klawiszowym układające się w dynamiczną, płytko zapętloną i chwytliwą linię melodii, występująca okresowo subtelna, chłodna i melancholijna przestrzeń, chłodne, krótkie i wysoko-tubalnie brzmiące partie klawiszowe tworzące płytko zapętloną linię melodii wspartą płytko zapętlonym i twardym sekwencerowo-perkusyjnym pulsem, chłodna, wysoko i matowo brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w krótką i zapętloną linię melodii, subtelna, chłodna, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa o zabarwieniu dźwiękowym gitary akustycznej tworząca płytko zapętloną linię melodii wspartą chłodną solówką klawiszową o wysokim, gładkim, retrospektywnym i klarnetowym brzmieniu, chłodne, krótkie, twarde i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętlone arpeggio, chłodne, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące akordy klawiszowe przechodzące w chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz krótkie, zapętlone, wysoko i matowo brzmiące wstawki klawiszowe. Partia wokalna w wykonaniu Kena Laszlo jest miękka, linia wokalna, w szczególności w refrenach, zachowuje przebojowy charakter. W początkowej i końcowej fazie kompozycji warstwę muzyczną uzupełnia wznoszące się i opadające, twardo wibrujące i atonalnie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe przechodzące w twardo wibrujące, wysokie i retrospektywne brzmienie wsparte krótkim i futurystycznie brzmiącym tweetem syntezatorowym, i z powrotem przechodzące w atonalny i twardo wibrujący rejestr dźwiękowy. Singiel osiągnął największe sukcesy na listach przebojów ze wszystkich innych wydanych przez wokalistę singli, docierając w latach 1985-86 do 7. miejsca w Szwecji, 14. i 24. miejsca w Holandii, 26. miejsca w Belgii, czy 29. pozycji we Francji.
   Wydany na singlu w 1987 roku numer Glasses Man (7" Version) prezentuje jednostajne tempo automatycznej sekcji perkusyjnej, kołyszący się basowy puls sekwencerowy wsparty dodatkowym, twardym i kołyszącym się basowym pulsem sekwencerowym oraz okresowo także krótkimi i gęstymi basowymi pulsami sekwencerowymi w podkładzie, chłodne, krótkie, twarde, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące płytko zapętloną linię melodii o arpeggiowym charakterze wspartą subtelnymi, krótkimi, miękkimi i wysoko brzmiącymi akordami klawiszowymi, chłodne i krótkie wstawki klawiszowe o rozległym, smyczkowym brzmieniu, chłodne, matowo i wysoko brzmiące zapętlenia klawiszowe, wstawkowe, chłodne, krótkie, matowo i wysoko brzmiące zapętlenia klawiszowe, dyskretną, chłodną i melancholijną przestrzeń, subtelną, chłodną, wysoko, retrospektywnie, wysmukle i podzwaniająco brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, subtelną, chłodną, wysoko i gładko brzmiącą solówkę klawiszową tworzącą rozmytą linię melodii wspartą przez subtelne, chłodne i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz subtelne i chłodne partie klawiszowe o brzmieniu typu piano układające się w podwójne zapętlenie. W warstwie muzycznej występują niezwiązane z główną sekcją rytmiczną, utrzymujące płytko zapętloną rytmikę uderzenia podszyte efektem echo-szumu, oraz męsko i nisko brzmiące wstawki wokaliczne. Partia wokalna w wykonaniu Kena Laszlo jest miękka, w refrenach wokalista śpiewa razem z niewymienionym z nazwy damsko-męskim chórem. Wszystkie linie wokalne utrzymują przebojowy charakter.
   Wydana na singlu w 1987 roku kompozycja 1.2.3.4.5.6.7.8 (7" Version) charakteryzuje się jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej wspartej utrzymującymi płytko zapętloną rytmikę garnkowo brzmiącymi uderzeniami, płytko zapętloną sekcją gitary basowej w podkładzie, krótkimi, wokalicznie (męsko) i nisko-tubalnie bądź tubalnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w chwytliwą i zapętloną linię melodii, chłodnymi partiami klawiszowymi o miękkim brzmieniu typu piano tworzącymi wejścia w stylu reggae, chłodną, wysoko, orkiestrowo i matowo brzmiącą solówką klawiszową układającą się w zapętloną linię melodii, krótkie przeciągnięcia bądź krótkie i zapętlone linie melodii, subtelną, chłodną, rozległą, wysoko i archaicznie brzmiącą partią klawiszową o organowym zabarwieniu dźwiękowym tworzącą silnie rozmytą linię melodii, subtelną solówką klawiszową o wysoko-tubalnym i chropowatym brzmieniu riffu gitarowego układającą się w silnie rozmytą linię melodii, chłodną i wysoko brzmiącą solówką klawiszową tworzącą krótką i zapętloną linię melodii, oraz jednorazowo występującym subtelnym, chłodnym, odległym i przestrzennie brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym. Warstwę muzyczną uzupełniają poprzedzone dwoma twardymi i delikatnymi stukotami chłodne, krótkie, twarde i wysoko brzmiące wstawki klawiszowe. Ken Laszlo śpiewa miękkim, new wave'owym głosem, wokalista twardym głosem mechanicznie wypowiada w języku angielskim cyfry od 1 do 8, wykonuje również krótką deklamację w początkowej fazie utworu.
   Wydany na podwójnym singlu w 1988 roku wraz z piosenką Black Pearl numer Red Man osadzony jest na jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej okresowo wspartej pojedynczymi uderzeniami partii tamburynu, masywnym, twardym i równomiernym pulsie basowym sekwencera w podkładzie, chłodnej solówce klawiszowej o wysokim, matowym i organowym brzmieniu układającej się w płytko zapętloną linię melodii, chłodnej, wysoko i matowo brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej płytko zapętloną linię melodii, twardej partii gitarowej układającej się w pętlę w tle, chłodnych, krótkich, wysoko-tubalnie i gitarowo brzmiących partiach klawiszowych tworzących płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodnej wstawce klawiszowej o wysokim brzmieniu trąbki, chłodnych partiach klawiszowych o brzmieniu marimby układających się w krótką i płytko zapętloną linię melodii, okresowo występującej subtelnej i chłodnej przestrzeni, subtelnej, miękkiej i funkowej partii gitarowej tworzącej płytko zapętloną linię melodii w fazach refrenowych, chłodnych, wibrujących i wysoko brzmiących przeciągnięciach klawiszowych pojawiających się w fazach refrenowych, oraz chłodnej solówce klawiszowej o wysokim brzmieniu harmonijki ustnej układającej się w jednorazowo występującą, bluesowo zabarwioną i płytko zapętloną linię melodii finalizowaną chłodnym, krótkim, gładko i wysoko brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym. Warstwę muzyczną uzupełniają krótkie, klaszcząco brzmiące efekty werbla automatu perkusyjnego. W drugiej połowie kompozycji pojawiają się krótkie partie klawiszowe o wokalicznym (męskim), nisko-tubalnym bądź tubalnym brzmieniu, tworzące łączące się i dynamiczne arpeggia. Ken Laszlo śpiewa miękkim, new wave'owo zabarwionym głosem, wokalista wysokim głosem wypowiada frazę tytułową, a nawet niskim głosem wykonuje krótkie partie rapowane. W refrenach wspierany jest przez niewymienione damskie chórki.
   Wydany na singlu w 1986 roku utwór Don't Cry (Radio Version) oparty jest na jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej, kołyszącym się pulsie basowym sekwencera w podkładzie, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partiach klawiszowych tworzących niewystępujące już później luźne arpeggio wsparte chłodnym, długim, wysoko i matowo brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym, występującym jedynie w początkowej fazie piosenki nisko i organowo brzmiącym przeciągnięciu klawiszowym, chłodnej, wysoko i retrospektywnie brzmiącej solówce klawiszowej o gitarowym zabarwieniu dźwiękowym układającej się w zapętloną i chwytliwą linię melodii, subtelnych, chłodnych, krótkich, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiących partiach klawiszowych tworzących płytko zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych układających się w miękkie i równomierne arpeggio, subtelnej, new wave'owej partii gitarowej tworzącej krótką i płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodnych, krótkich, wysoko, matowo i orkiestrowo brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótką, wstawkową i zapętloną linię melodii, chłodnej, wysoko, orkiestrowo i matowo brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej wstawkowe zapętlenie, oraz wysoko brzmiącej partii saksofonu układającej się w rozmytą linię melodii o jazzowym zabarwieniu. Partia wokalna w wykonaniu Kena Laszlo jest miękka, linia wokalna zachowuje przebojowy charakter. Singiel zajął 13. miejsce w Szwecji.
   Poprzedzona dwoma uderzeniami partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej, wydana w 1986 roku na singlu wraz z kompozycją Red Man piosenka Black Pearl, zaznacza się jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, w zależności od fazy utworu płytko zapętloną sekcją gitary basowej bądź krótkimi i miękkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płytko zapętloną linię basu w podkładzie, subtelną, tubalnie i chropowato brzmiącą solówką klawiszową tworzącą rozmytą linię melodii, subtelną, new wave'ową partią gitarową układającą się w płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi równomierne arpeggio, subtelnym, chłodnym, równomiernym i wysoko brzmiącym pulsem sekwencerowym, oraz dyskretnymi, chłodnymi, wysoko i gładko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi. W drugiej połowie utworu warstwa muzyczna poszerza się o subtelną i chłodną przestrzeń o rozległym i smyczkowym brzmieniu, dalej pojawia się chłodna solówka klawiszowa o wysokim i chropowatym brzmieniu riffu gitarowego układająca się w zapętloną i rozbudowaną linię melodii. Partia wokalna w wykonaniu Kena Laszlo jest miękka i new wave'owa, twardą partią wokalną wokalista wykonuje partię rapowaną w strofach. Piosenkarz wykonuje również krótkie przyśpiewki.
   Wydana w 1989 roku na podwójnym singlu wraz z numerem Madame kompozycja Let Me Try opiera się na standardowym i jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej, płytko zapętlonej sekcji gitary basowej w podkładzie, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partiach klawiszowych układających się w płytko zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich, twardych i filiżankowo dzwoniących wstawkach klawiszowych, krótkich przeciągnięciach new wave'owego riffu gitarowego, chłodnym, new wave'owym, wysoko i gładko brzmiącym riffie gitarowym tworzącym krótką i zapętloną linię melodii bądź subtelne i krótkie przeciągnięcia, występującej okresowo subtelnej, chłodnej i melancholijnej przestrzeni, chłodnych, krótkich, miękkich, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótką i zapętloną linię melodii, oraz dyskretnej, new wave'owej partii gitarowej tworzącej krótką i płytko zapętloną linię melodii. W drugiej połowie utworu pojawiają się chłodne, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe wsparte chłodnymi, krótkimi, wysoko i matowo brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi. Partia wokalna w wykonaniu Kena Laszlo jest miękka i new wave'owa. Ciekawostką jest fakt, iż końcowa faza numeru brzmi niczym odtwarzana z telefonu komórkowego.
   Piosenka Madame (12" Version) prezentuje jednostajne i utanecznione tempo automatycznej sekcji perkusyjnej, miękki i dynamiczny basowy puls sekwencerowy w podkładzie, poddane efektowi echa chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie, wysoko i gitarowo brzmiące partie klawiszowe układające się w dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii o arpeggiowym charakterze wspartą krótkimi i tubalnie brzmiącymi zapętleniami klawiszowymi, chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące dynamiczne i płytko zapętlone arpeggia, latynosko zabarwione zagrywki partii gitary akustycznej, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, następujące po sobie subtelne, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, subtelne, chłodne, krótkie, gładko i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się luźną i płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie, miękkie, zwarte i zapętlone arpeggio, oraz występującą okresowo chłodną i smyczkowo brzmiącą przestrzeń. Linia wokalna zachowuje przebojowy charakter, Ken Laszlo śpiewa miękką barwą głosu, wykonuje chwytliwe przyśpiewki, a także free stylowe wypowiadane frazy. Słychać jest też poddane efektowi echa krótkie, chóralne frazy.
   Wydana na singlu w 1989 roku kompozycja Everybody Is Dancing (12" Version) charakteryzuje się jednostajnym i utanecznionym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi zapętloną linię basu przecinaną przez krótkie i miękkie basowe pulsy sekwencerowe, łączącymi się, krótkimi, dynamicznymi, chropowato i retrospektywnie brzmiącymi basowymi pulsami sekwencerowymi, oraz kołyszącym się basowym pulsem sekwencerowym wymieniającym się z krótkim i zapętlonym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, chłodnymi, krótkimi i wysoko-tubalnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w luźną i house'owo zapętloną linię melodii, subtelną i chłodną przestrzenią, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi house'owo zapętloną linię melodii w tle, new wave'owym i wysoko brzmiącym riffem gitarowym tworzącym rozmyte linie melodii, podszytymi chłodną, wysoko i gładko brzmiącą partią klawiszową chłodnymi, krótkimi i smyczkowo brzmiącymi partiami klawiszowymi (czasami przyjmującymi też gładkiego i wysokiego rejestru dźwiękowego) układającymi się w chwytliwą i zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko, matowo i orkiestrowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko i matowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótkie i płytko zapętlone linie melodii, subtelnymi przeciągnięciami new wave'owego riffu gitarowego, oraz chłodnymi, wysoko i gładko brzmiącymi przeciągnięciami new wave'owego riffu gitarowego. W drugiej połowie piosenki w warstwie muzycznej dodatkowo pojawiają się następujące po sobie chłodne, krótkie, zapętlone i wysoko brzmiące pulsy sekwencerowe. Ken Laszlo śpiewa miękkim głosem, w refrenach przechodząc w wyższy rejestr wokalny. Wokalista wykonuje również partię rapowaną z frazą tytułową. Numer zawiera interlude złożone z miękkiej partii werbla automatu perkusyjnego utrzymującego zapętloną rytmikę uderzenia, równomiernego groove'u, oraz rapowanej przez Kena Laszlo frazy tytułowej.
   Poprzedzony trzema, dublującymi się, silnymi uderzeniami partii werbla automatu perkusyjnego, wydany na singlu w 2009 roku utwór Dancing Together (Radio Version) oparty jest na jednostajnym tempie automatycznej sekcji perkusyjnej, kołyszącym się basowym pulsie sekwencera w podkładzie, chłodnej, wysoko i retrospektywnie brzmiącej solówce klawiszowej układającej się w płytko zapętloną i chwytliwą linię melodii, chłodnej, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej płytko zapętloną linię melodii, subtelnych, chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych układających się w luźną i płytko zapętloną linię melodii w tle, występującej okresowo subtelnej i chłodnej przestrzeni o rozległym i smyczkowym brzmieniu, chłodnych, krótkich, miękkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych tworzących płytko zapętloną linię melodii o arpeggiowym charakterze, występującej w refrenach chłodnej, krótkiej, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiącej partii klawiszowej przechodzącej w chłodne, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz chłodnych, krótkich, szerokich i wysoko brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótkie, luźne i płytkie zapętlenia. W warstwie muzycznej występują dodatkowe komponenty, jak subtelne, chłodne, przeciągnięte, rozległe, wysoko i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe, chłodna, przeciągnięta, wysoko i matowo brzmiąca wstawka klawiszowa, oraz krótkie, miękkie i atonalnie (szumiąco) brzmiące wibracje syntezatorowe. W drugiej połowie kompozycji chłodna, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa tworzy zapętloną i rozbudowaną linię melodii, dalej zaś chłodna, krótko przeciągnięta, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiąca solówka klawiszowa układa się w płytko zapętloną linię melodii. Linia wokalna zachowuje przebojowy charakter, partia wokalna w wykonaniu Kena Laszlo jest miękka o new wave'owym zabarwieniu. Całość wyraźnie nawiązuje do twórczości z lat 80. wokalisty, w szczególności do przebojowego utworu, Tonight.
   Setlistę pierwszego dysku zamyka niesinglowa piosenka S.O.S. (Radio Version) z jednostajnym tempem automatycznej sekcji perkusyjnej, kołyszącym się basowym pulsem sekwencera wspartym równomiernym, dynamicznym, retrospektywnie i chropowato brzmiącym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, subtelną i wysoko-tubalnie brzmiącą partią syntezatorową wypełniającą tło, chłodną, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiącą solówką klawiszową układającą się w chwytliwą i płytko zapętlona linię melodii, chłodną, wysoko i retrospektywnie brzmiącą solówką klawiszową tworzącą zapętloną linię melodii bądź podążającą za linią wokalną w refrenach, niekiedy wspieranymi chłodnymi, krótkimi, wysoko i organowo brzmiącymi partiami klawiszowymi chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w połączone, równomierne i dynamiczne arpeggia, pod którymi dyskretna, wysoko-tubalnie, gładko i retrospektywnie brzmiąca partia klawiszowa tworzy rozmytą linię melodii, dyskretną, chłodną i przestrzennie brzmiącą partią klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, chłodną, wysoko i organowo brzmiącą solówką klawiszową tworzącą krótką i płytko zapętloną linię melodii, oraz chłodną i wysoko brzmiącą solówką klawiszową układającą się w rozmyte bądź falujące linie melodii wsparte subtelną, chłodną, gładko i wysoko brzmiącą solówką klawiszową tworzącą silnie rozmytą linię melodii. Warstwę muzyczną uzupełniają występujące w tle krótko przeciągnięte, chropowato i szumiąco brzmiące wstawki syntezatorowe. Bliżej końcowej fazy kompozycji pojawiają się chłodne, krótkie, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiące partie klawiszowe imitujące wiadomość nadawaną w kodzie Morse’a. Linia wokalna zachowuje przebojowy charakter, Ken Laszlo śpiewa miękkim głosem.
   Dysk drugi zawiera prezentowane już na dysku pierwszym kompozycje singlowe w formie znacznie bardziej wydłużonych i utanecznionych remixów, wyprodukowanych z myślą o DJ-ach i bywalcach dyskotek - wyjątkiem jest tu remix Glasses Man (Instrumental Version), który jest instrumentalną wersją oryginalnej piosenki.
   Kompilacyjne wydawnictwo Greatest Hits & Remixes nie tylko stanowi przegląd twórczości Kena Laszlo, jest też niezwykle ważną pozycją dla DJ-ów oraz miłośników brzmienia i stylu italo disco.

Tracklista:

1-1 Hey Hey Guy (7" Vocal Version) 3:21
1-2 Tonight (7" Version) 3:59
1-3 Glasses Man (7" Version) 3:40
1-4 1.2.3.4.5.6.7.8 (7" Version) 3:35
1-5 Red Man 3:13
1-6 Don't Cry (Radio Version) 4:07
1-7 Black Pearl 4:06
1-8 Let Me Try 4:23
1-9 Madame (12" Version) 6:12
1-10 Everybody Is Dancing (12" Version) 7:16
1-11 Dancing Together (Radio Version) 4:06
1-12 S.O.S. (Radio Version) 3:41
2-1 Don't Cry (Swedish Remix) 6:37
2-2 Tonight (Vocal Version) 5:49
2-3 Hey Hey Guy (US Remix) 5:50
2-4 Glasses Man (Vocal Version) 6:00
2-5 1.2.3.4.5.6.7.8 (Extended Vocal Remix) 6:03
2-6 Red Man (12" Version) 6:02
2-7 Tonight (Swedish Remix) 6:36
2-8 Don't Cry (The Marquee Remix) 7:33
2-9 Hey Hey Guy (Vocal Version) 8:24
2-10 Dancing Together (Vocal Version) 6:37
2-11 S.O.S. (Vocal Version) 6:28
2-12 Glasses Man (Instrumental Version) 4:45

Personel:

Ken Laszlo – lead vocals

Written by, © copyright January 2026 by Genesis GM.

Amok - pierwsze pełnowymiarowe wydawnictwo studyjne śląskiej formacji elektroniczno-rockowej, Düsseldorf, założonej pod koniec lat 80. w Katowicach przez dwóch ex muzyków śląskiego zespołu nowej fali Nowy Horyzont, Adama Białonia (śpiew) oraz Adama Radeckiego (syntezatory, programowanie, automat perkusyjny). Inspiracją dla wczesnej twórczości Düsseldorfu były kultowe formacje brytyjskie i niemieckie wykonujące muzykę syntezatorową, jak Kraftwerk, Depeche Mode, Cabaret Voltaire czy Tangerine Dream. Z czasem muzyka zespołu zaczęła coraz bardziej skręcać w rejony industrialne oraz w stylistykę EBM inspirowaną twórczością formacji Deutsch Amerikanische Freundschaft (D.A.F.), Front 242, Nitzer Ebb czy Front Line Assembly, dzięki czemu Düsseldorf stał się jednym z polskich pionierów nurtu EBM. Zespół przed dużą publicznością debiutował w 1989 roku na kultowym festiwalu FMR Jarocin. Muzycy organizowali również happeningi tematyczne, wypuszczali ulotki. W 1992 roku skład formacji opuścił Adam Białoń, który powrócił do reaktywowanego zespołu Nowy Horyzont. Miejsce wokalisty zastąpił Marcin Jasiński, zaś styl muzyczny Düsseldorfu ewoluował w kierunku rocka industrialnego i techno. Ostatecznie formacja rozwiązana została w 1993 roku pozostawiając po sobie wydaną w 1990 kasetę Düsseldorf, która dotąd nie doczekała się wznowienia za żadnym nośniku.
   W 2011 roku Adam Białoń i Adam Radecki ponownie zwarli szyki pod szyldem Düsseldorf reaktywując zespół, który związał się z niezależną warszawską wytwórnią, Requiem Records, nakładem której ukazały się dwa albumy kompilacyjne, 1989-1993 (2011) i Aŭskulti (2017), oraz jedno wydawnictwo koncertowe, Live Re/Actions (2016). Formacja grała przede wszystkim koncerty, prezentując swój klasyczny repertuar w uwspółcześnionych aranżacjach, jak i premierowe kompozycje. Jej skład wspierał jeden ze śląskich pionierów sceny techno, Mirosław Matyasik, najbardziej znany z dubstepowego projektu, C.H. District. W 2017 roku w trakcie koncertów zespół wspierał żywy perkusista, Jacek Sokołowski, znany z występów w formacjach Rigor Mortiss i That’s How I Fight, dzięki czemu forma muzyczna Düsseldorfu nabrała bardziej organicznego, czy wręcz rockowego wymiaru. Choć Düsseldorf pracował nad swoim debiutanckim albumem roboczo zatytułowanym Bunker Musick, latem 2018 roku po wewnętrznych nieporozumieniach skład zespołu opuścił Adam Białoń, zaś premierowy materiał nigdy nie ujrzał światła dziennego, za wyjątkiem utworu Führerbunker (prawdopodobnie piosenka Nie Uciekaj również miała znaleźć się w setliście tego wydawnictwa). Adam Radecki pod pseudonimem Tom Axer kontynuował działalność Düsseldorfu, będąc jedynym muzykiem formacji, która zagrała szereg koncertów. Wcześniejsza współpraca z Jackiem Sokołowskim zaowocowała pomysłem połączenia syntezatorowego instrumentarium z żywą sekcją perkusji. Perkusista na stałe wszedł do składu zespołu, który na koncertach prezentował głównie instrumentalne oblicze rocka elektronicznego. W 2020 roku Düsseldorf związał się z gdańską niezależną wytwórnią, Zoharum, co zaowocowało pomysłem na nagranie zupełnie premierowego materiału, choć pomysł wydania albumu Bunker Musick wcale nie został zarzucony. Prace nad nowym wydawnictwem trwały między styczniem a marcem 2022 roku w studiu Atem w Chorzowie oraz w studiu Hagal w Warszawie. Premiera wydawnictwa Amok miała miejsce 27 czerwca 2022 roku nakładem wytwórni Zoharum.
   Album otwiera kompozycja Ockham's Razor z połamanym, jazz rockowym tempem żywej sekcji perkusyjnej, subtelną i miękką syntezatorową sekcją basową tworzącą zapętloną linię basu wspartą krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w płytko zapętloną i urywaną linię basu w podkładzie, krótkimi, nisko i chropowato brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi, na które nachodzą chłodne, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe oraz chłodne i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, miękkim, zapętlonym i nisko-tubalnie brzmiącym pulsem sekwencerowym, chłodną i wysoko brzmiącą solówką klawiszową podszytą chłodnym, wysokim, gładkim i wysmukłym brzmieniem klawiszowym tworzącą zapętlenia bądź krótkie przeciągnięcia, chłodną solówką klawiszową o wysokim i chropowatym bądź gładkim brzmieniu riffu gitarowego układającą się w silnie rozmytą linię melodii, oraz następującym z czasem dynamicznym, miękkim i wysoko-tubalnie brzmiącym pulsem sekwencerowym. W drugiej połowie utworu, bliżej jego końcowej fazy, struktura muzyczna minimalizuje się wytracając partie klawiszowe i sekwencerowe, pojawia się za to miękki, dynamiczny, równomierny i tubalnie brzmiący puls sekwencerowy, w tle słychać jest subtelne, chłodne, piszcząco i wysmukle brzmiące przeciągnięcia klawiszowe przypominające dźwięki zakłóceń nagłośnienia. Po pewnym czasie miękki, dynamiczny, równomierny i tubalnie brzmiący puls sekwencerowy ustaje, struktura muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy, warstwa muzyczna poszerza się o chłodną, wysoko, chropowato, miękko-zgrzytliwie i retrospektywnie brzmiącą solówkę klawiszową o gwizdkowym zabarwieniu dźwiękowym tworzącą silnie rozmytą i nieskładną linię melodii, utrzymująca połamane, jazz rockowe tempo żywa sekcja perkusyjna zatrzymuje się, warstwa muzyczna ponownie poszerza się o dynamiczny, równomierny i wysoko-tubalnie brzmiący puls sekwencerowy, w podkładzie następuje kołyszący się basowy puls sekwencerowy wsparty subtelnymi i krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w płytko zapętloną linię basu, sekcję rytmiczną zastępuje subtelna i miękka partia werbla automatu perkusyjnego utrzymująca płytko zapętloną rytmikę uderzenia.
   Ścieżka A Curse prezentuje dynamiczne, trip hopowo-rockowe tempo sekcji perkusyjnej (częściowo elektronicznej) okresowo wspartej dodatkową partią werbla utrzymującą dynamiczne, bojowe i płytko zapętlone tempo uderzenia, występujący dopiero w drugiej połowie utworu chropowato brzmiący i rozmiękły basowy puls sekwencerowy w podkładzie, chłodne partie klawiszowe o brzmieniu glockenspiel układające się w dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii przecinaną chłodnymi, krótkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi akordami klawiszowymi oraz wspartą dźwiękiem terkotu zabytkowego mechanizmu zegarowego, nisko, archaicznie i chropowato brzmiącą solówkę klawiszową tworzącą zapętloną i rozmytą linię melodii, oraz nisko i chropowato brzmiącą partię syntezatorową układającą w tę samą zapętloną i rozmytą linię melodii, za którą częściowo podąża również subtelna, chłodna i wysoko brzmiąca solówka klawiszowa. W tle słychać jest syntezatorowe efekty echo-szumu, przeciągnięcia gładko brzmiącego syntezatorowego szumu, następującą po sobie wsamplowaną, wysoko i męsko brzmiącą wypowiadaną frazę ,,stuk" (niekiedy poddaną efektowi wibracji), wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiącą wibrację syntezatorową, podbite efektem echa dźwięki uderzeń, krótkie i atonalnie (szumiąco) brzmiące partie klawiszowe układające się w dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii, wsamplowaną, powtarzaną po trzy razy, męsko brzmiącą wypowiadaną frazę brzmiącą jak ,,tu masz" (lub ,,too much"), oraz krótko przeciągnięte syki syntezatorowe. Tom Axer wypowiada frazy: ,,puls" poddaną efektowi zwielokrotnionego echa, ,,rytm" oraz poddaną efektowi echa frazę ,,chaos", którą muzyk wypowiada szorstkim głosem. W drugiej połowie kompozycji tworzące dynamicznie i płytko zapętloną linię melodii chłodne partie klawiszowe o brzmieniu glockenspiel zmieniają swoje brzmienie na futurystyczno-dzwonkowe, pojawiają się subtelne, chłodne, wysoko i gładko brzmiące zapętlenia klawiszowe, dalej następuje chłodna i smyczkowo brzmiąca partia klawiszowa tworząca silnie rozmytą linię melodii. W końcowej fazie ścieżki warstwa muzyczna minimalizuje się wyłącznie do chłodnych i krótkich partii klawiszowych o futurystyczno-dzwonkowym brzmieniu układających się w dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii wspartą chłodnymi, krótkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi, przy jednoczesnym pojawieniu się chłodnej partii klawiszowej o gładkim, futurystycznym i wysokim brzmieniu przypominającym dźwięk zakłóceń radiowych na wysokich falach częstotliwości, tworzącej chaotyczną i zapętloną linię melodii. Tom Axer niczym mantrę szorstkim, poddanym efektowi echa głosem powtarza frazę ,,chaos".
   Utwór Ectoplasm opiera się na standardowym, jednostajnym i mechanicznym tempie elektronicznej sekcji perkusyjnej, krótkich i retrospektywnie brzmiących syntezatorowych akordach basowych układających się w płytko zapętloną linię basu przecinaną retrospektywnie brzmiącymi, równomiernymi i dynamicznymi basowymi pulsami sekwencerowymi oraz czasami wspieraną krótkimi, szerokimi, nisko, retrospektywnie i chropowato brzmiącymi partiami syntezatorowymi tworzącymi krótką i zapętloną linię melodii w podkładzie, chłodnej i przestrzennie brzmiącej partii klawiszowej układającej się w silnie rozmytą linię melodii, chłodnej partii klawiszowej o rozległym, smyczkowo-przestrzennym brzmieniu tworzącej silnie rozmytą linię melodii, chłodnej, smyczkowo-przestrzennie brzmiącej partii klawiszowej układającej się w silnie rozmytą linię melodii, krótkich, wysoko, archaicznie, chropowato i niemal atonalnie brzmiących partiach klawiszowych układających się w płytko zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich, miękkich, wysoko i chropowato brzmiących partiach klawiszowych tworzących płytko zapętloną linię melodii, chłodnej, wysoko i retrospektywnie brzmiącej solówce klawiszowej układającej się w rozmyte linie melodii, chłodnej, wysoko, gładko, gwiżdżąco i lekko wysmukle brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej krótkie i rozmyte linie melodii, chłodnej, wysoko, retrospektywnie, gwiżdżąco i twardo wibrującej solówce klawiszowej układającej się w rozmytą linię melodii, oraz subtelnych, chłodnych, płytkich i wysoko brzmiących zapętleniach klawiszowych. Warstwę muzyczną uzupełniają szumiąco-metalicznie brzmiące efekty partii talerza perkusyjnego oraz subtelne, ale rozległe i atonalnie brzmiące efekty syntezatorowe. Tom Axer lekko zachrypniętym, ale łagodnym głosem wykonuje poetycką deklamację. To najlepszy moment wydawnictwa.
   Gestalt (Part II) to numer z połamanym tempem żywej sekcji perkusyjnej, równomiernymi i dynamicznymi basowymi pulsami sekwencerowymi niekiedy wspartymi dynamicznymi, równomiernymi i retrospektywnie brzmiącymi basowymi pulsami sekwencerowymi w podkładzie, chłodną solówką klawiszową o wysokim, niekiedy chropowatym brzmieniu riffu gitarowego tworzącą silnie rozmytą linię melodii bądź zapętloną i rozmytą linię melodii, chłodnym, miękkim, zapętlonym i wysoko brzmiącym pulsem sekwencerowym, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w równomierne i luźne arpeggio, oraz subtelną i chłodną przestrzenią. W tle występują wsamplowane, damsko bądź obojniaczo brzmiące wypowiadane sentencje w języku angielskim.
   Finałową część albumu stanowią dwie ścieżki pochodzące z koncertu Düsseldorfu w klubie WCK w Warszawie z grudnia 2021 roku. Pierwszą pozycją z prezentowanego setu jest kompozycja Ostwall (Live), wprost odwołująca się do twórczości z lat 80. formacji Tangerine Dream oraz stylu niemieckich wykonawców wywodzących się ze Szkoły Berlińskiej. Sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe i jednostajne tempo, podkład dopiero w drugiej połowie utworu wypełnia lekko spowolniony i równomierny basowy puls sekwencerowy. Warstwę muzyczną tworzą chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące jednorazowo występujące krótkie i luźne arpeggio, chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie, twardo wibrujące, wysoko i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe, krótkie, twardo wibrujące, ale delikatne i atonalnie brzmiące wstawki syntezatorowe, chłodne, krótkie, wysoko, lekko matowo i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące płytko zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe często podbite krótkimi, twardo wibrującymi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi akordami klawiszowymi układające się w płytko zapętloną linię melodii, chłodne wstawki suchego i lekko wibrującego dzwonka poddanego efektowi echa, krótko występujące przeciągnięcia chłodnych i dzwonkowo brzmiących partii klawiszowych, chłodne, krótkie i miękkie partie klawiszowe o wysoko-tubalnym brzmieniu gitarowym tworzące płytko zapętloną linię melodii, chłodna, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w silnie rozmytą linię melodii, chłodna, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiąca solówka klawiszowa o fletowym zabarwieniu dźwiękowym przyjmująca również wysoko-tubalnego rejestru dźwiękowego tworząca silnie rozmyte linie melodii, chłodne, długie, wysoko, nawołująco i wokalicznie (damsko) brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodna i wysoko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w rozmyte linie melodii, oraz wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe. W drugiej połowie numeru warstwa muzyczna ulega zmianie w postaci chłodnej, wysoko i retrospektywnie brzmiącej solówki klawiszowej oraz chłodnej, wysoko i organowo brzmiącej solówki klawiszowej, które razem tworzą stale zapętloną linię melodii, dalej utrzymująca standardowe i jednostajne tempo sekcja perkusyjna wycisza się i wreszcie ustaje, pojawia się chłodna, krótko przeciągnięta, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i gładko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w luźną, płytko zapętloną i chwytliwą linię melodii. W warstwie muzycznej w zależności od fazy ścieżki występują liczne dodatki, takie jak krótkie, sycząco brzmiące efekty syntezatorowe, syntezatorowe wstawki echo-szumu, dyskretne, chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, przeciągnięte, szorstko i atonalnie brzmiące efekty syntezatorowe, syntezatorowe efekty echo-szumu, przeciągnięcia szumu syntezatorowego, długie przeciągnięcie klawiszowe o piszczącym i wysmukłym brzmieniu, chłodne, bardzo krótkie, wysmukle i dzwonkowo-futurystycznie brzmiące partie klawiszowe tworzące rozległe wstawki, szklisto-zgiełkliwie brzmiące efekty syntezatorowe, kakofonie chrzęstu i rumoru, rozległe syntezatorowe efekty zaszumienia, chłodne, wysoko i matowo brzmiące wstawki klawiszowe przypominające dźwięk turbiny dentystycznej, stukoty pracującej maszyny przemysłowej, krótkie terkoty syntezatorowe, oraz krótkie furkoty syntezatorowe.
   Drugą pozycją pochodzącą z koncertowego setu i zarazem zamykającą setlistę wydawnictwa jest utwór Power of the People (Live), który w rzeczywistości jest wydłużoną i instrumentalną wersją klasycznej piosenki Düsseldorfu - Potęga Ludu. Sekcja perkusyjna utrzymuje jednostajne i utanecznione tempo, sekcja basu w podkładzie jest podwójna, prezentowana w postaci dynamicznego, miękkiego i równomiernego basowego pulsu sekwencerowego oraz twardego, dynamicznego, równomiernego i retrospektywnie brzmiącego basowego pulsu sekwencerowego - w obu przypadkach czasowo zapętlającego się i przeciętego krótkimi, retrospektywnie brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi krótkie basowe zapętlenie. Warstwa muzyczna składa się z krótkich, blaszano dzwoniących wstawek klawiszowych, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w płytko zapętloną linię melodii, chłodnego, równomiernego, dynamicznego, wysoko i retrospektywnie brzmiącego pulsu sekwencerowego, chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych tworzących płytko zapętloną w house'owym stylu linię melodii, chłodnej, wysoko brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w zapętloną linię melodii, chłodnego, miękkiego, wysoko, matowo, archaicznie i lekko wysmukle brzmiącego pulsu sekwencerowego, oraz chłodnych, krótkich, wysoko, matowo, archaicznie i lekko wysmukle brzmiących przeciągnięć klawiszowych. W drugiej połowie kompozycji dynamiczny i miękki basowy puls sekwencerowy w podkładzie wspomagany jest przez miękki, dynamiczny i chropowato brzmiący basowy puls sekwencerowy, pojawiają się następujące po sobie krótkie, lekko zapętlone, wysoko, retrospektywnie i metalicznie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, w tle słychać jest subtelne, krótkie, twarde, archaicznie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące house'ową, mechaniczną i płytko zapętloną linię melodii. Z czasem tło wypełnia dyskretna, chłodna i wysoko brzmiąca partia syntezatorowa, utrzymująca dotąd jednostajne i utanecznione tempo sekcja perkusyjna przyjmuje hard rockowej formy oraz zmasowanych uderzeń partii werbla, w podkładzie następuje industrialny, twardy, równomierny i dynamiczny basowy puls sekwencerowy, zaś dotychczasowy dynamiczny i miękki basowy puls sekwencerowy przyjmuje subtelnej formy, w tle występują zaszumione, industrialne efekty syntezatorowe. Na całej długości ścieżki w jej tle słychać jest wsamplowane, męsko i radiowo brzmiące komunikaty w języku angielskim, ale przede wszystkim wsamplowane i poddane lekkiemu efektowi zwielokrotnionego echa dialogi w języku polskim w wykonaniu kultowego polskiego aktora, Janusza Gajosa, zaczerpnięte z polskiego komediodramatu, Ucieczka z kina „Wolność” (1990, reż. Wojciech Marczewski), z czego najważniejszą sentencją, czy nawet mottem przewodnim ścieżki jest ,,(...) te banały o inkwizycji i demokracji zostawmy sobie na razie na inną okazję". Sentencja poprzedza, jak i zamyka cały utwór. Jest to też oczywiste odniesienie do sytuacji politycznej w Polsce rządzonej w tamtym czasie przez złodziei i populistów. Jeszcze po zakończeniu występu, oprócz aplauzu od publiczności, słychać jest wsamplowane, odległe, damsko brzmiące wypowiadane sentencje w języku angielskim.
   Album Amok jest tym wydawnictwem, jakiego fani Düsseldorfu wyczekiwali od czasu założenia zespołu, czyli od 33 lat. Albumowy debiut jest dość daleki nie tylko pod względem czasu powstania formacji, ale także stylistycznie i gatunkowo od tego, co zespół prezentował na przełomie lat 80. i 90. oraz po reaktywacji w 2011 roku, bowiem przez te wszystkie lata Düsseldorf przeszedł wiele muzycznych ewolucji i przeobrażeń. A mimo to wydawnictwo prezentuje wysoki poziom nurtu IDM ocierającego się o rock elektroniczny, w którym można doszukać się odwołań do twórczości legendarnych niemieckich formacji rocka elektronicznego, Tangerine Dream i Ashra, czy solowej twórczości z lat 90. angielskiego instrumentalisty i frontmana kultowego industrialnego zespołu brytyjskiego Cabaret Voltaire, Richarda H. Kirka. Album prezentuje światowy poziom artystyczny, na miarę weteranów polskiej sceny muzyki elektronicznej.

Tracklista:

1 Ockham's Razor 5:43
2 A Curse 8:29
3 Ectoplasm 6:38
4 Gestalt (Part II) 5:13
5 Ostwall (Live) 8:47
6 Power of the People (Live) 9:39

Personel:

Adam Radecki (Tom Axer) – syntezatory, głosy
Jacek Sokołowski – perkusja

Written by, © copyright January 2026 by Genesis GM.