Space of Music

Dysk drugi prezentuje dwa fragmenty występów Kraftwerk - w hali Satory Säle w niemieckiej Kolonii z 23 marca 1975 roku, oraz z hali L'Olympia w Paryżu z 28 lutego 1976 roku. Set występu w hali Satory Säle otwiera kultowy już utwór Ruckzuck tradycyjnie rozpoczęty miękką partią fletu układającą się w folkową linię melodii. Archaiczna, elektroniczna sekcja perkusyjna, choć początkowo jej partia werbla podąża za linią melodii partii fletu, utrzymuje jednostajne tempo, w podkładzie występuje krótki syntezatorowy akord basowy tworzący płytkie i urywające się zapętlenia basowe. Warstwa muzyczna składa się z partii fletu układającej się w płytko zapętloną lub jazzową, płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii, chłodnych partii pianina elektrycznego tworzących krótkie zapętlenia, oraz chłodnych partii klawiszowych o twardym, ale delikatnym i dzwoniącym brzmieniu xylofonu układających się w płytko zapętloną linię melodii. Na strukturę muzyczną okresowo nachodzi znana z introdukcji miękka partia fletu układająca się w folkową linię melodii. Jeszcze w pierwszej połowie ścieżki następuje seria syczących uderzeń partii talerza elektronicznej perkusji, warstwa muzyczna minimalizuje się do utrzymującego bardzo dynamiczne i jednostajne tempo beatu podkładu rytmicznego elektronicznej perkusji, pojawiają się efekty i komponenty dźwiękowe w postaci syntezatorowych szumów przechodzących w szumiące wibracje, dźwięków szmerów, chłodnych partii klawiszowych o miękkim brzmieniu xylofonu tworzących krótkie i równomierne arpeggia, przeciągłych szumów i syków syntezatorowych, krótkich partii fletu układających się w krótkie i równomierne arpeggia lub krótkie, równomierne i dynamiczne arpeggia, krótkich, silnie szumiących efektów partii elektronicznej perkusji tworzących równomierne arpeggio, pulsujących i futurystycznie brzmiących tweetów syntezatorowych, pojedynczych uderzeń partii talerza elektronicznej perkusji, chłodnych, długich i wysoko brzmiących przeciągnięć organowych, następujących z czasem (ale na krótko), utrzymujących jednostajne i marszowe tempo uderzeń partii werbla elektronicznej perkusji, chłodnych, krótkich, wysoko, gładko i archaicznie brzmiących partii klawiszowych tworzących krótkie, ale wysokie zapętlenie, twardych, wysoko i futurystycznie brzmiących wibracji syntezatorowych, serii uderzeń partii talerza elektronicznej perkusji, oraz delikatnych tweetów syntezatorowych. W drugiej połowie kompozycji struktura muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy, ale prezentuje dynamiczniejsze tempo, zaś chłodna partia pianina elektrycznego układa się w bardziej zwartą i płytko zapętloną linię melodii. W końcowej fazie utworu warstwa muzyczna zaczyna lekko spowalniać, pojawiają się krótkie, występujące podwójnie, masywnie syczące efekty talerza partii elektronicznej perkusji. Finalnie elektroniczna sekcja perkusyjna zatrzymuje się, następują występujące parami uderzenia partii werbla elektronicznej perkusji podszyte krótkim i rozległym efektem syku partii talerza, warstwa muzyczna minimalizuje się do dublujących się chłodnych partii pianina elektrycznego podszytych chłodnymi, krótkimi, wysoko i szorstko brzmiącymi akordami organowymi oraz krótkim przeciągnięciem syku organowego w tle.
   Kompozycja Kometenmelodie jest połączeniem obu pochodzących z wydawnictwa Autobahn (1974) ścieżek - Kometenmelodie 1 i Kometenmelodie 2. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje spowolnione tempo 1 / 2 uderzenia partii werbla, tło początkowo wypełnia tubalnie, gładko i archaicznie brzmiąca partia syntezatorowa ustępująca subtelnej, nisko brzmiącej partii syntezatorowej, na którą nachodzi psychodeliczna, drżąca i szorstko brzmiąca partia organowa z czasem coraz bardziej nasilająca się. Pojawia się chłodna, psychodeliczna, wysoko i chropowato brzmiąca przestrzeń organowa, na którą nachodzi następna chłodna, wysoko i gładko brzmiąca przestrzeń organowa. W tle psychodeliczna, drżąca i szorstko brzmiąca partia organowa ustaje, przez chwilę ta nisza jest niewypełniona, jednak po pewnym czasie tło wypełnia głęboka, rozległa i nisko brzmiąca partia syntezatorowa. Chłodną, wysoko brzmiącą przestrzeń organową wspierają dodatkowe, psychodelicznie brzmiące przestrzenie organowe, w tle słychać jest chłodne, krótkie, drżące, wysoko, futurystycznie, chropowato i wysmukle brzmiące przeciągnięcia klawiszowe. Organowe przestrzenie ustają, następuje nisko, retrospektywnie i szorstko brzmiąca partia syntezatorowa nachodząca na tło dodatkowo wypełnione dyskretną, wysoko, gładko i archaicznie brzmiącą partią syntezatorową. Po pewnym czasie wysoko-tubalnie brzmiąca solówka klawiszowa układa się w krótką i rozmytą linię melodii, krótkie, twarde, wysoko-tubalnie i gitarowo brzmiące akordy klawiszowe, krótkie, wysoko-tubalnie, gładko i retrospektywnie brzmiące akordy klawiszowe o dźwięku przypominającym wysokie i gładkie brzmienie akordu riffu gitarowego oraz chłodne, krótkie, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiące partie klawiszowe tworzą spokojną i płytko zapętloną linię melodii wspartą subtelnymi, chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu xylofonu, po której pojawiają się krótkie, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe wsparte tubalnie i chropowato brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi. Dalej następują chłodne, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe oraz tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe, sekcja rytmiczna poszerza się o równomierny groove generowany przez organowy automat perkusyjny Rhythm Ace, w tle słychać jest krótkie, tubalnie, archaicznie i lekko wysmukle brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, następnie wysoko-tubalnie i chropowato brzmiąca solówka klawiszowa, przyjmująca też wysokiego i gładkiego rejestru dźwiękowego, układa się w rozmytą linię melodii początkowo wspartą subtelnymi, stłumionymi, krótkimi, miękkimi, masywnymi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi, następnie krótkimi, wysoko-tubalnie i gitarowo brzmiącymi bądź krótkimi, wysoko i gitarowo brzmiącymi akordami klawiszowymi, tło poszerza się o nisko i warkotliwie brzmiącą partię syntezatorową, jednorazowo występuje też masywne, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. Z czasem tubalnie, lekko wysmukle i chropowato brzmiąca partia klawiszowa tworzy silnie rozmytą linię melodii, następnie, przy ustaniu groove'u generowanego przez organowy automat perkusyjny Rhythm Ace, układa się w spokojną i płytko zapętloną linię melodii, wspartą subtelnymi, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, stłumionymi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi, krótkimi, wysoko-tubalnie i gitarowo brzmiącymi akordami klawiszowymi oraz subtelnymi i chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu xylofonu, z czasem przyjmując wysoko-tubalnego i retrospektywnego rejestru dźwiękowego przypominającego brzmienie art rockowego riffu gitarowego. Z czasem następują chłodne, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe podbite tubalnie i chropowato brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymująca spowolnione tempo 1 / 2 uderzenia partii werbla zatrzymuje się, na warstwę muzyczną nachodzi długie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. Warstwa muzyczna minimalizuje się do subtelnego, nisko brzmiącego tła syntezatorowego oraz wysoko-tubalnie, archaicznie i lekko matowo brzmiącej partii klawiszowej wspomagającej tło. Na tę fakturę brzmieniową nachodzi chłodne, długie, lekko wznoszące się i opadające, bardzo wysoko, retrospektywnie, chropowato i wysmukle brzmiące przeciągnięcie klawiszowe przechodzące w taki sam, ale gładki rejestr dźwiękowy oraz w przytłumioną formę, w tle występują krótkie i nisko brzmiące wstawki syntezatorowe oraz jakieś przypadkowe stukoty. Utwór przechodzi do swojej drugiej części z krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi zapętloną w house'owym stylu linię basu w podkładzie, w tle słychać jest przypadkowe uderzenia (jakby coś się przewróciło), tło ciągle wypełnia dyskretne, niskie brzmienie syntezatorowe, na które nachodzi subtelna, nisko-tubalnie brzmiąca partia syntezatorowa. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe, jednostajne, kołyszące się i zabarwione jazzem tempo wsparte równomiernym groove'em generowanym przez organowy automat perkusyjny Rhythm Ace, pojawia się chłodna, tubalnie i archaicznie bądź wysoko-tubalnie brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w chwytliwą, zapętloną i rozmytą linię melodii, w którą następnie układa się chłodna, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiąca solówka klawiszowa przechodząca w przeciągnięcia. Nisko i chropowato brzmiąca partia klawiszowa okresowo podąża za linią basu w podkładzie. Po pewnym czasie chłodne, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiące oraz wysoko-tubalnie brzmiące solówki klawiszowe tworzą rozmyte linie melodii, w podkładzie dodatkowo pojawiają się krótkie, miękkie i szorstko brzmiące syntezatorowe akordy basowe układające się w płytko zapętloną linię basu. Z czasem następuje chłodna, wibrująca, wysoko i gładko brzmiąca solówka klawiszowa tworząca długie przeciągnięcia i płytko zapętlone linie melodii, następnie pojawiają się chłodne, gęsto osadzone, twarde i wibrafonowo brzmiące partie klawiszowe układające się w dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii, tło dodatkowo wypełnia chłodna, wysoko, gładko i archaicznie brzmiąca partia syntezatorowa, na którą nachodzi bardziej rozległa, nisko i szorstko brzmiąca partia syntezatorowa. Dalej chłodna, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiąca solówka klawiszowa oraz zimna, wysoko, wysmukle i gładko brzmiąca solówka klawiszowa tworzą rozmytą linię melodii, na którą nachodzi chłodne, długie, wysoko, piskliwie, archaicznie i zgrzytliwie-matowo brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe przypominające dźwięk wysoko brzmiących zakłóceń radiowych, chłodna, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiąca solówka klawiszowa układa się w krótkie i płytko zapętlone linie melodii. Po pewnym czasie chłodna, wysoko, piskliwie, archaicznie i zgrzytliwie-matowo brzmiąca partia syntezatorowa przypominające dźwięk wysoko brzmiących zakłóceń radiowych ustaje, pojawiają się chłodne, bardzo krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące krótką, dynamicznie i płytko zapętloną linię melodii, następnie wysoko-tubalnie i gładko brzmiące, chłodne, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiące oraz chłodne, wysoko, gładko i wysmukle brzmiące solówki klawiszowe układają się w rozmyte linie melodii, pojawiają się krótkie, wysoko-tubalnie brzmiące wstawki klawiszowe przypominające dźwięk krótkich akordów gitarowych, wreszcie wysoko-tubalnie brzmiąca solówka klawiszowa, nisko i chropowato brzmiąca partia syntezatorowa oraz rozległa, nisko i szorstko brzmiąca partia syntezatorowa wspólnie tworzą przeciągnięcia, po których warstwa muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy, choć w chwytliwą, zapętloną i rozmytą linię melodii układa się wyłącznie chłodna, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa przechodząca w przeciągnięcia. Całość zamykają krótkie przeciągnięcia chłodnej, wysoko i gładko brzmiącej solówki klawiszowej, rozległej, nisko i chropowato brzmiącej partii syntezatorowej z tubalnie i chropowato brzmiącą nakładką klawiszową oraz chłodnej, wysoko, gładko i archaicznie brzmiącej partii klawiszowej - ta ostatnia unosi się do góry podnosząc swój gładki i wysoki rejestr brzmieniowy, pozostawiając wyłącznie dyskretne i nisko brzmiące tło syntezatorowe. Jeszcze krótko po zakończeniu ścieżki pojawia się krótkie przeciągnięcie, a następnie krótkie akordy chłodnych i wysoko brzmiących partii organowych.
   Utwór Autobahn, choć z dzisiejszej perspektywy koncertów Kraftwerk wydaje się to być niemożliwe, poprzedzony jest próbą sprzętu, gdzie słychać jest gęste, nisko i archaicznie brzmiące tło syntezatorowe, subtelne, krótkie i tubalnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, krótkie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące akordy klawiszowe, krótkie bądź długie, wysoko brzmiące przeciągnięcia organowe, próby uderzeń elektronicznej sekcji perkusyjnej, krótkie i nisko brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe, krótkie syntezatorowe akordy basowe, subtelne, długie i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe oraz komunikaty w języku niemieckim przekazywane przez Ralfa Hüttera do pozostałych muzyków formacji. Całość tradycyjnie rozpoczyna się suchym dźwiękiem zamknięcia drzwi samochodu przechodzącym w warkotliwy dźwięk pracy silnika Volkswagena Garbusa, który odjeżdżając tworzy efekt Dopplera, dwukrotnie przy tym trąbiąc klaksonem. Brak jest przetworzonej przez wokoder, wypowiadanej kilkukrotnie tytułowej frazy. Kompozycja tak samo jak studyjnie podzielona jest na fazy piosenkowe i instrumentalne, chociaż jej brzmienie jest bardziej surowe, archaiczne, prostsze i minimalistyczne, pozbawione elementów drone'u i industrialu, względem aranżacji studyjnej. W fazach piosenkowych elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje lekko spowolnione i jednostajne tempo, zaś w fazach instrumentalnych utrzymuje standardowe i jednostajne tempo, jednostajne tempo z podwójnym uderzeniem partii werbla bądź jednostajne tempo z uderzeniem 2 / 1 partii werbla, epizodycznie przyjmując jednostajne bądź połamane tempo, zaś w pierwszej fazie instrumentalnej wsparta jest też równomiernym groove'em generowanym przez organowy automat perkusyjny Rhythm Ace. We wszystkich fazach piosenkowych podkład zawiera podwójną linię basu tworzoną przez miękką i płytko zapętlającą się syntezatorową sekcję basową oraz wspierane niekiedy krótkimi, nisko i chropowato brzmiącymi akordami klawiszowymi krótkie i twarde syntezatorowe akordy basowe układające się w płytko zapętloną linię basu okresowo wymieniającą się z równomiernym i twardym basowym pulsem sekwencerowym. Warstwa muzyczna złożona jest z (również tworzącej rozmytą linię melodii) chłodnej, wysoko-tubalnie, chropowato i organowo brzmiącej (choć przyjmującej też gładką formę brzmieniową) solówki klawiszowej układającej się w płytko zapętloną i chwytliwą linię melodii wspartą krótkimi, wysoko-tubalnie, chropowato i archaicznie bądź nisko, warkotliwie i archaicznie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, imitujących krótkie akordy gitarowe krótkich, wysoko-tubalnie i gitarowo brzmiących partii klawiszowych układających się w płytko zapętloną linię melodii, krótkich, lekko zawiniętych, wysoko i chropowato brzmiących przeciągnięć klawiszowych oraz nisko brzmiącej partii syntezatorowej okresowo wypełniającej tło. W pierwszej fazie instrumentalnej podkład składa się podwójnej, płytko i mechanicznie zapętlającej się linii basu tworzonej przez krótkie syntezatorowe akordy basowe oraz rozległą syntezatorową sekcję basową, za linią basu okresowo podąża nisko i chropowato brzmiąca partia syntezatorowa. W warstwie muzycznej pojawia się występująca okresowo chłodna, wysoko brzmiąca przestrzeń organowa, a także partia fletu układająca się w folkową linię melodii wspartą chłodną partią pianina elektrycznego, w którą układają się również imitujące akordy gitarowe krótkie, tubalnie i archaicznie brzmiące partie klawiszowe oraz tubalnie i chropowato brzmiąca solówka klawiszowa. Partia fletu tworzy też rozmytą linię melodii, zaś chłodna partia pianina elektrycznego układa się w płytko zapętloną linię melodii. W drugiej fazie instrumentalnej tylko początkowo tło wypełnione jest przez chłodną, wysoko brzmiącą partię organową oraz niskie brzmienie syntezatorowe. Struktura muzyczna minimalizuje się do utrzymującej standardowe i jednostajne tempo z podwójnym uderzeniem partii werbla bądź tempem 2 / 1 uderzenia partii werbla elektronicznej sekcji perkusyjnej. W tej fazie swoje przysłowiowe pięć minut dostają perkusiści, Wolfgang Flür i Karl Bartos, dzięki którym pojawiają się krótko przeciągnięte efekty syków i szumów generowanych przez elektroniczną perkusję, dodatkowe uderzenia partii werbla i talerza elektronicznej perkusji, krótkie i równomierne dźwięki uderzeń, przetworzone dźwięki uderzeń oraz miękkie i poddane efektowi zwielokrotnionego echa uderzenia dodatkowej partii werbla elektronicznej perkusji. Słychać jest również krótkie piski zakłóceń nagłośnienia. Z czasem pojawia się wysoko-tubalnie, gładko i archaicznie brzmiąca partia syntezatorowa wypełniająca tło, nisko brzmiąca partia syntezatorowa wypełniająca tło, oraz dyskretna przestrzeń organowa (wszystkie trzy elementy dźwiękowe występujące okresowo), w warstwie muzycznej występują chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe bądź krótkie, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcia organowe imitujące dźwięki klaksonu. Chłodne, wysoko i chropowato brzmiące, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiące, tubalnie i chropowato brzmiące oraz wysoko chropowato i lekko wysmukle brzmiące partie klawiszowe tworzą długie przeciągnięcia z efektem Dopplera imitujące dźwięk szybko przejeżdżających aut. Dalej pojawiają się krótkie, nisko i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe układające się w krótkie, płaskie i wstawkowe linie melodii, chłodne, bardzo krótkie i wysoko brzmiące akordy organowe tworzą krótkie arpeggia bądź zapętlone linie melodii, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące partie organowe oraz chłodne i wysoko brzmiące partie organowe układają się w zapętlone i jazzowe linie melodii, w których pojawiają się przeszkadzajki w postaci krótkich, ale szerokich zapętleń klawiszowych o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego, wysoko, gładko i wysmukle brzmiącej solówki organowej tworzącej krótką, zapętloną i chaotyczną linię melodii, krótkich, wysoko i gładko brzmiących partii organowych układających się w zapętloną i chaotyczną linię melodii, opadającego do dołu przeciągnięcia klawiszowego o wysokim, gładkim i lekko wysmukłym brzmieniu riffu gitarowego, krótkich, wysoko i matowo brzmiących partii klawiszowych tworzących płaską linię melodii, krótkich, nisko i warkotliwie brzmiących przeciągnięć syntezatorowych, oraz masywnej, wysoko-tubalnie, gładko i archaicznie brzmiącej partii syntezatorowej krótko wypełniającej tło. Po ustąpieniu tej faktury dźwiękowej tło wypełnia nisko brzmiąca partia syntezatorowa, subtelna, chłodna, wysoko brzmiąca partia organowa oraz nisko-tubalnie brzmiąca partia syntezatorowa, w tle słychać jest miękkie trzaski syntezatorowe. Z czasem pojawia się nisko i archaicznie brzmiąca partia klawiszowa układająca się w rozmytą linię melodii wraz z nachodzącą na nią tubalnie i chropowato brzmiącą partią klawiszową po pewnym czasie przyjmującą wysoko-tubalny i chropowaty rejestr dźwiękowy z nisko i warkotliwie brzmiącymi nakładkami klawiszowymi, finalnie przechodzącą w krótką i zapętloną linię melodii. Tło ogranicza się do masywnej, gładko, tubalnie i archaicznie brzmiącej oraz nisko brzmiącej partii syntezatorowej. Trzecią i ostatnią fazę piosenkową poprzedza (prawdopodobnie przypadkowe) krótkie, nisko i chropowato brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, słychać jest też przypadkowe dźwięki uderzeń oraz piski zakłóceń nagłośnienia, z czasem następuje chłodne, krótkie, rozległe, wysoko i archaicznie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe i ponownie pojawia się znane z kompozycji Kometenmelodie chłodne, długie, wysoko, piskliwie, archaicznie i zgrzytliwie-matowo brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe przypominające dźwięk wysoko brzmiących zakłóceń radiowych (niewykluczone, iż był to efekt awarii sprzętu), chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe tworzą krótkie i płytko zapętlone linie melodii, następnie zaś chłodne partie pianina elektrycznego układają się w płytko zapętloną linię melodii. W podkładzie ustaje linia basu, elektroniczna sekcja perkusyjna przyjmuje standardowego, dynamicznego, jednostajnego i kołyszącego tempa. Chłodne, wysoko, piskliwie, archaicznie i zgrzytliwie-matowo brzmiąca partia syntezatorowa przypominająca dźwięk wysoko brzmiących zakłóceń radiowych ustaje, ale co jakiś czas na krótko powraca. Elektroniczna sekcja perkusyjna przyjmuje standardowego i jednostajnego tempa z podwójnym uderzeniem partii werbla, następnie przechodzi do jednostajnego i zagęszczonego uderzenia partii werbla, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie organowe tworzą równomierne i lekko zapętlone arpeggia, dalej chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe układają się w nakładkowe arpeggia, krótkie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzą równomierne arpeggio dające efekt... hard rockowego riffu gitarowego. W końcowej fazie utworu struktura muzyczna minimalizuje się do elektronicznej sekcji perkusyjnej, która powraca do standardowego i jednostajnego tempa z podwójnym uderzeniem partii werbla oraz wzmocniona jest równomiernym groove'em generowanym przez organowy automat perkusyjny Rhythm Ace, choć pojawiają się jeszcze krótkie zapętlenia, przeciągnięcia oraz krótkie akordy chłodnej i wysoko brzmiącej partii organowej. Ralf Hütter i Florian Schneider, inaczej niż studyjnie, tworzą tutaj równorzędną, chóralną partię wokalną, podczas gdy w studiu Florian Schneider wykonywał jedynie subtelne chórki. Jest to dość rzadka okazja aby posłuchać tego wokalisty w tradycyjnej formie wokalnej, bez przetwarzania głosu przez wokoder. Linie i partie wokalne, tak samo jak w wersji studyjnej, utrzymują klimat hippisowskiej psychodeli lat 60. W drugiej połowie kompozycji, bliżej jej końcowej fazy, Ralf Hütter dodatkowo wykonuje pogodne wokalizy, w tym również nietypową dla siebie, wysoką barwą głosu.
   Set występu w hali L'Olympia w Paryżu rozpoczyna piosenka Airwaves, w znacznie bardziej zmienionej aranżacji aniżeli na albumie Radio-Activity (1975). Utwór poprzedzony jest próbą sprzętu, podczas której słychać jest subtelne, psychodeliczne i wysoko brzmiące przeciągnięcie organowe, pojedyncze uderzenia podkładu rytmicznego elektronicznej perkusji, krótkie, nisko, archaicznie i chropowato brzmiące akordy i przeciągnięcia klawiszowe, bardzo krótkie, miękkie i nisko brzmiące akordy syntezatorowe, unoszące się z dołu do góry uderzenia elektronicznych partii djembe, krótkie i piskliwie brzmiące wstawki syntezatorowe, krótkie syntezatorowe akordy basowe, chłodne, krótkie, lekko wibrujące i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe o dźwięku przypominającym brzmienie thereminu, piski zakłóceń nagłośnienia, krótkie, gładko i gwiżdżąco brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, nisko i archaicznie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe oraz łagodne komunikaty w języku francuskim w wykonaniu Ralfa Hüttera skierowane do publiczności. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe, jednostajne i kołyszące się tempo, podkład wypełniony jest równomiernym basowym pulsem sekwencerowym. Początkowo w pogodną linię melodii pokrywającą się z linią wokalną układa się masywna, tubalnie i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa podszyta wysokim, retrospektywnym, chropowatym i wysmukłym brzmieniem klawiszowym, jednak szybko jej rolę przejmuje chłodna, masywna, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa również podszyta wysokim, retrospektywnym, chropowatym i wysmukłym brzmieniem klawiszowym oraz wspierana chłodną, masywną i wysoko brzmiącą solówką klawiszową, w warstwie muzycznej pojawia się subtelna, chłodna, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiąca partia klawiszowa tworząca rozmytą linię melodii. Dalej chłodne, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące solówki klawiszowe, chłodne, bardzo wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe oraz chłodne, masywne, wysoko-tubalnie i gładko brzmiące solówki klawiszowe układają się w rozmyte, zapętlone i rozbudowane linie melodii. Od czasu do czasu w warstwie muzycznej występują piski zakłóceń nagłośnienia. W drugiej połowie kompozycji, bliżej jej środkowej fazy, chłodna, masywna, wysoko-tubalnie i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa podszyta wysokim, retrospektywnym, chropowatym i wysmukłym brzmieniem klawiszowym oraz chłodna, masywna, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiąca partia klawiszowa podszyta wysokim, retrospektywnym, chropowatym i wysmukłym brzmieniem klawiszowym ponownie tworzą pogodną linię melodii pokrywającą się z linią wokalną, subtelna, chłodna, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa układa się w rozmytą linię melodii, chłodna, gładko i wysoko brzmiąca partia klawiszowa tworzy krótkie i rozmyte bądź krótkie i zapętlone linie melodii. W warstwie muzycznej ciągle co jakiś czas słychać jest piski zakłóceń nagłośnienia. Partia wokalna, tak samo, jak w przypadku studyjnej aranżacji piosenki, polega na wyśpiewywanych przez Ralfa Hüttera refrenach w języku angielskim i niemieckim. Głos wokalisty jest łagodny i new wave'owy, choć linia wokalna nawiązuje do psychodeli lat 60.
   Podwójna instrumentalna ścieżka Tongebirge/Tanzmusik pochodząca z wydawnictwa Ralf & Florian (1973), również poprzedzona jest próbą sprzętu, podczas której słychać jest, chłodne, krótkie, wysoko, gładko i gitarowo brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, długie, chłodne, popadające w lekkie drgania, wysoko, archaicznie i gładko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, uderzenia miękkiej partii werbla elektronicznej sekcji perkusyjnej, chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, krótkie i miękkie syntezatorowe akordy basowe, krótkie, nisko i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe, chłodną, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącą solówkę klawiszową układającą się z krótką i zapętloną linię melodii przechodzącą w krótkie i wibrujące przeciągnięcie, chłodne, krótkie, wysoko, archaicznie i gładko brzmiące przeciągnięcia i akordy klawiszowe oraz krótkie syntezatorowe przeciągnięcia basowe. W swojej pierwszej części, Tongebirge, utwór nie posiada sekcji rytmicznej. Warstwa muzyczna zawiera cyklicznie popadającą w wibracje rozległą, nisko i szorstko brzmiącą partię syntezatorową okresowo wypełniającą tło oraz tworzącą zapętlone i rozmyte linie melodii, a także dynamiczne zawirowania, chłodne, krótkie, wysoko, gładko i gitarowo brzmiące wstawki klawiszowe, subtelne, chłodne, krótkie, rozległe i wysoko brzmiące przeciągnięcia organowe, chłodną, masywną, wysoko i gładko brzmiącą solówkę organową układającą się w rozmytą i zapętloną linię melodii, nisko brzmiącą partię klawiszową tworzącą zapętlone i rozmyte linie melodii, krótkie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, chłodne, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, partię fletu elektrycznego układającą się w zapętlone i rozmyte linie melodii, partię fletu tworzące zapętlone i rozmyte linie melodii, krótkie i długie przeciągnięcia efektu syku generowanego przez talerz elektronicznej perkusji, chłodną, wysoko i chropowato brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w zapętlone i rozmyte linie melodii, chłodną, wysoko, chropowato i lekko wysmukle brzmiącą partię klawiszową tworzącą zapętlone i rozmyte linie melodii, oraz chłodną wysoko, gładko i wysmukle brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w zapętlone i rozmyte linie melodii. Także i tu nie brakuje pisku zakłóceń nagłośnienia. W swojej drugiej części, Tanzmusik, kompozycja prezentuje standardowe, jednostajne i kołyszące się tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, tworzące w podkładzie płytko zapętloną linię basu krótkie i miękkie syntezatorowe akordy basowe, za którymi podąża nałożona na nie nisko i chropowato brzmiąca partia syntezatorowa, chwytliwą i pogodną linię melodii, w którą układają się dyskretnie podszyte wysokim, retrospektywnym, chropowatym i wysmukłym brzmieniem klawiszowym masywne i wysoko-tubalnie brzmiące partie klawiszowe, chłodne, wysoko i gładko brzmiące solówki klawiszowe również dyskretnie podszyte wysokim, retrospektywnym, chropowatym i wysmukłym brzmieniem klawiszowym oraz nisko brzmiące partie klawiszowe, subtelne, chłodne, miękkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe, oraz chłodne, wysoko i gładko brzmiące solówki klawiszowe tworzące krótkie i zapętlone linie melodii. Dalej nisko brzmiąca partia klawiszowa układa się w zapętloną linię melodii, zaś subtelna i odległa partia fletu tworzy rozmytą linię melodii. Z czasem utrzymująca standardowe, jednostajne i kołyszące się tempo elektroniczna sekcja perkusyjna wsparta jest równomiernym groove'em generowanym przez organowy automat perkusyjny, Rhythm Ace, partia fletu na pewien czas z formy subtelnej przechodzi w intensywną, warstwa muzyczna poszerza się o nisko i matowo brzmiącą partię klawiszową układającą się w zapętloną linię melodii, którą przejmuje nisko brzmiąca partia klawiszowa oraz subtelna, chłodna, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa. Co jakiś czas następują piski zakłóceń nagłośnienia. W końcowej fazie ścieżki nisko brzmiąca partia klawiszowa dyskretnie podszyta wysokim, retrospektywnym, chropowatym i wysmukłym brzmieniem klawiszowym oraz rozległym, wysokim i archaicznym brzmieniem klawiszowym ponownie tworzy chwytliwą i pogodną linię melodii, w tle delikatna partia fletu układa się w krótkie i zapętlone linie melodii, następnie chwytliwa i pogodna linia melodii rozciągana jest przez podszytą rozległym, wysokim i archaicznym brzmieniem klawiszowym nisko brzmiącą partię klawiszową oraz chłodną, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącą solówkę klawiszową. Wreszcie nisko brzmiąca partia klawiszowa przechodzi w głęboko zapętloną linię melodii ustępując solówce organowej. Całość zamyka połączone ze sobą pojedyncze i jednoczesne uderzenie partii werbla i talerza elektronicznej perkusji.
   Ten fragment koncertowego setu formalnie zamyka numer Mitternacht pochodzący z albumu Autobahn (1974). Całość poprzedza wysokie, gładkie i archaicznie przeciągnięcie klawiszowe przypominające gładki i wysoki dźwięk tuby, przerwane podwójnym i silnym uderzeniem perkusyjnego werbla. Warstwa muzyczna opiera się na nisko i szorstko brzmiącej partii klawiszowej układającej się w zapętloną i rozmytą linię melodii, w którą nieco dalej układa się również tubalnie i chropowato brzmiąca solówka klawiszowa, bardzo krótkich, twardych i wysoko-tubalnie brzmiących wstawkach klawiszowych imitujących krótkie akordy gitarowe, krótkich, nisko i warkotliwie brzmiących wstawkach klawiszowych, wspartych nakładkami tweetu syntezatorowego długich, chwiejnych i bardzo wysoko brzmiących przeciągnięć generowanych ze wzmacniacza, masywnych efektów syków, zaszumień i furkotów generowanych przez talerz elektronicznej perkusji, oraz krótkich, gęsto osadzonych bądź pojedynczo występujących tweetach syntezatorowych. Z czasem pojawia się niewystępująca w aranżacji studyjnej sekcja rytmiczna w postaci utrzymującego jednostajne i spowolnione tempo beatu podkładu rytmicznego elektronicznej perkusji wspartego nieregularnymi, sucho (szklankowo) dzwoniącymi stukotami, delikatnymi uderzeniami podszytymi efektem echa oraz chaotycznymi i twardymi efektami stukotów. W rzeczywistości utwór Mitternacht stanowi tu jakieś 15% całej ścieżki, bowiem warstwa muzyczna minimalizuje się do utrzymującego jednostajne i spowolnione tempo beatu podkładu rytmicznego elektronicznej perkusji wspartego nieregularnymi, sucho (szklankowo) dzwoniącymi stukotami, delikatnymi uderzeniami podszytymi efektem echa oraz i twardymi efektami stukotów, przechodząc do pochodzącej z wydawnictwa Ralf & Florian kompozycji Kristallo, dość mocno przemeblowanej muzycznie i trudnej już do rozpoznania, o czym świadczą krótkie, tubalnie, chropowato i retrospektywnie brzmiące akordy klawiszowe układające się w krótką, groteskową i chwytliwą linię melodii, za którą podąża chłodna, wysoko-tubalnie i wiolonczelowo brzmiąca partia klawiszowa. Tę linię melodii wykorzystano potem w piosence Showroom Dummies (album Trans-Europe Express, 1977). Chłodna, wysoko-tubalnie i wiolonczelowo brzmiąca partia klawiszowa przyjmuje rozległego i skrzypcowego brzmienia tworząc rozmytą linię melodii i okresowo nabierając lekkich wibracji, krótkie, tubalnie, chropowato i retrospektywnie brzmiące akordy klawiszowe przyjmują też wysokiego, chropowatego i retrospektywnego brzmienia układając się w spokojną i płytko zapętloną linię melodii. Następuje sekcja rytmiczna w postaci spowolnionego i zapętlonego tempa beatu podkładu rytmicznego oraz spowolnionego i jednostajnego tempa uderzenia miękkiej partii werbla elektronicznej sekcji perkusyjnej, w podkładzie pojawiają się krótkie syntezatorowe przeciągnięcia basowe, następnie krótkie i miękkie syntezatorowe akordy basowe tworzące spowolnioną i płytko zapętloną linię basu. W warstwie muzycznej występują nisko i chropowato brzmiące wstawki syntezatorowe, krótkie, wstawkowe, wysoko i nawołująco brzmiące zapętlenie klawiszowe, tubalnie i chropowato brzmiące zapętlenia klawiszowe, krótkie i nisko brzmiące zapętlenia klawiszowe, chłodna, wysoko i gładko brzmiąca partia klawiszowa tworząca krótką i zapętloną linię melodii oraz chłodna, wysoko, chropowato i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w zapętloną, groteskową i chwytliwą linię melodii bądź w zapętlone i rozbudowane linie melodii. Struktura muzyczna stopniowo zaczyna przyspieszać przyjmując zapętlone tempo uderzenia beatu podkładu rytmicznego i jednostajne tempo uderzenia partii werbla elektronicznej perkusji, a także krótkich i miękkich syntezatorowych akordów basowych oraz krótkich i twardych syntezatorowych akordów basowych razem tworzących zapętloną linię basu w podkładzie. W warstwie muzycznej pojawiają się chłodne, krótkie, wysoko-tubalnie i gładko brzmiące partie klawiszowe, chłodne, krótkie, tubalnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe, chłodne partie pianina elektrycznego oraz krótkie, nisko i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe - wszystkie tworzące zapętlone linie melodii. Występują też krótkie, wysoko-tubalnie i szorstko-chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w krótką i płaską linię melodii, krótkie, wysoko-tubalnie i szorstko brzmiące partie klawiszowe tworzące krótką i płaską linię melodii, krótkie, wibrujące, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz krótkie, wysoko-tubalnie i szorstko-chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii. W tle słychać jest krótkie syki generowane przez talerz elektronicznej perkusji, utrzymującą zapętlone tempo uderzenia dodatkową partię werbla elektronicznej perkusji oraz serie uderzeń partii talerza elektronicznej perkusji. Dalej wysoko, organowo i matowo brzmiąca solówka klawiszowa tworzy zapętlone i pogodne linie melodii, delikatna i chłodna partia pianina elektrycznego układa się w krótkie zapętlenia, pojawiają się chłodne, wysoko i gładko brzmiące oraz chłodne, masywnie i skrzypcowo brzmiące solówki klawiszowe tworzące pogodne i zapętlone linie melodii, chłodne, krótkie, twarde, wysoko i matowo brzmiące partie klawiszowe układają się w krótkie zapętlenia. Wreszcie następuje motyw końcowy zaczerpnięty z utworu Mitternacht, w którym tubalnie i chropowato brzmiąca solówka klawiszowa tworzy krótką, rozmytą i zapętloną linię melodii wtapiającą się w masywną i nisko brzmiącą partię syntezatorową wypełniającą tło. Następuje uderzenie w tempie 2 / 1 partii werbla elektronicznej perkusji i jeszcze jedno, powtórzone uderzenie partii werbla, po którym pojawia się silny i przeciągły efekt syku generowany przez talerz perkusji elektronicznej, na warstwę muzyczną nachodzi długie, popadające w lekkie zawirowania, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcie tweetu generowane przez wzmacniacz, z czasem także nisko, retrospektywnie i chropowato brzmiąca partia syntezatorowa wznosząca się do tubalnego i chropowatego rejestru dźwiękowego i ponownie opadająca do niskiego, chropowatego oraz retrospektywnego brzmienia, w tle słychać jest krótkie i miękkie efekty syntezatorowego tweetu. Utwór Kristallo posłużył jako motyw dla powstania piosenki Showroom Dummies, o czym świadczą nie tylko pewne podobieństwa struktury muzycznej. W późniejszych latach podczas koncertów muzycy zespołu dość często kompozycję Showroom Dummies poprzedzali ścieżką Mitternacht - i zawsze finalizowali piosenkę motywem końcowym zaczerpniętym z tego utworu.

C.D.N.

Tracklista:

Satory Säle, Cologne, Germany, 23rd March 1975:

2-1 Ruckzuck 9:34
2-2 Kometenmelodie 16:57
2-3 Autobahn 26:39

L'Olympia, Paris, France, 28th February 1976:

2-4 Airwaves 9:12
2-5 Tongebirge/Tanzmusik 10:41
2-6 Mitternacht 9:07

Personel:

Florian Schneider – synthesizers, background vocals, vocoder, acoustic and electronic flute, live saxophone
Ralf Hütter – lead vocals, synthesizers, keyboards
Wolfgang Flür – electronic percussion
Karl Bartos – electronic percussion, live vibraphone, live keyboards

Written by, © copyright November 2025 by Genesis GM.

Transmission Impossible - trzypłytowy, nieoficjalny album koncertowy legendarnej niemieckiej formacji muzyki elektronicznej, Kraftwerk, wydany w 2022 roku przez specjalizującą się w tego typu wydawnictwach wytwórnię Eat To The Beat. Seria albumów-live ,,Transmission Impossible" obejmuje pochodzące z radiosesji koncerty takich kultowych wykonawców, jak m.in. Foo Fighters, Prince, Tom Waits, Ramones, Alice Cooper, The Byrds, Pearl Jam, Talking Heads, Tom Petty, Bon Jovi, Lou Reed, Stevie Ray Vaughan, Kiss, Nirvana, Frank Zappa, Joni Mitchell, AC/DC, czy Miles Davis. Wydawnictwo Transmission Impossible prezentuje cztery pochodzące z radiosesji występy legendarnego rockowo-elektronicznego zespołu niemieckiego, Kraftwerk, z lat 1970-81, zamieszczone na trzech dyskach, co stanowi swoistą podróż w czasie przez karierę formacji, od jej zarania i eksperymentalnych początków, przez okres rockowo-elektroniczny z połowy lat 70., po twórczość synth popową na początku lat 80.
   Dysk pierwszy prezentuje jeden z wczesnych, kultowych koncertów Kraftwerk podczas festiwalu Jarmarku Wszystkich Świętych, Karussell Der Jugend (Karuzela Młodych) w Soest w Niemczech z dnia 15 listopada 1970 roku, w którym obok zespołu Kraftwerk, wzięła również udział inna niemiecka formacja eksperymentalna, Can.
   Koncertową setlistę otwiera kompozycja Vom Himmel Hoch z długimi, nisko i warkotliwie brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi wspartymi nisko i szorstko brzmiącymi partiami klawiszowymi oraz podszytymi głębokim i niskim brzmieniem syntezatorowym, bądź podszytymi rozległym, niskim i głębokim brzmieniem syntezatorowym długimi, tubalnie i chropowato brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi niekiedy popadającymi w efekt falowania. Oba komponenty muzyczne imitują dźwięk nadlatujących bombowców. Z czasem na tę fakturę brzmieniową nachodzą długie, zawijające się i wysoko-tubalnie brzmiące oraz wysoko, chropowato i archaicznie brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe nawiązujące do dźwięków syren alarmowych, w czasie których słychać jest miękkie, zawinięte i wysoko brzmiące wstawki syntezatorowe - niektóre z nich wsparte są krótkim i miękkim tweetem syntezatorowym. Niedługo potem powraca długie, nisko i warkotliwie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe podszyte głębokim i niskim brzmieniem syntezatorowym, na które nachodzi tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe. Warstwę muzyczną przecinają głuche i stłumione dźwięki uderzeń perkusyjnych imitujące wybuchy zrzuconych bomb, podczas których struktura muzyczna ogranicza się do bardzo nisko brzmiących warkotów syntezatorowych. Następują długie, nałożone na siebie, wzmagające się i nisko brzmiące, nisko i szorstko brzmiące oraz tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe przerywane głuchymi i stłumionymi dźwiękami uderzeń perkusyjnych imitujących wybuchy zrzuconych bomb, podczas których struktura muzyczna ponownie ogranicza się do bardzo nisko brzmiących warkotów syntezatorowych. Schemat ponownie powtarza się z nisko i szorstko, nisko i warkotliwie oraz tubalnie i chropowato brzmiącymi partiami syntezatorowymi tworzącymi długie i płaskie przeciągnięcie finalizowane głuchymi i stłumionymi dźwiękami uderzeń perkusyjnych imitującymi wybuchy zrzuconych bomb, podczas których struktura muzyczna ogranicza do bardzo nisko brzmiących warkotów syntezatorowych. Następnie pojawia się długie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe z wysoko i chropowato brzmiącymi nakładkami syntezatorowymi, spontanicznymi i delikatnymi uderzeniami pałki perkusyjnej oraz tubalnie i szorstko brzmiącą wstawką syntezatorową, po której następuje miękka, tubalnie i szorstko brzmiąca wibracja syntezatorowa podszyta rozległym, głębokim, szorstkim i niskim brzmieniem syntezatorowym, imitująca zapewne dźwięk silnika czołgu bądź pojazdu opancerzonego, finalizowana krótką, wypowiedzianą przez Ralfa Hüttera (?) frazą brzmiącą jak polskie słowo ,,Gruby". Pojawiają się tym razem krótkie przeciągnięcia nisko i warkotliwie brzmiącej partii syntezatorowej z tubalnie i chropowato brzmiącymi nakładkami syntezatorowymi, podszyte dodatkowym, niskim brzmieniem syntezatorowym, następują cykliczne uderzenia podkładu rytmicznego sekcji perkusyjnej układające się w spowolnione i jednostajne tempo. Krótkie, nisko i warkotliwie brzmiące oraz nisko i szorstko brzmiące akordy syntezatorowe tworzą następującą po sobie krótką i zapętlającą się linię melodii, podkład rytmiczny sekcji perkusyjnej przyjmuje zapętlone tempo powoli przyspieszając wraz z całą warstwą muzyczną, w której krótkie, nisko i warkotliwie brzmiące, nisko i matowo brzmiące oraz nisko brzmiące akordy syntezatorowe przechodzą w dynamiczną i bardzo płytko zapętloną linię melodii, podkład rytmiczny sekcji perkusyjnej przyjmuje jednostajne i bardzo dynamiczne tempo, na warstwę muzyczną nachodzi wysoko, szorstko i wysmukle brzmiące przeciągnięcie klawiszowe z czasem przyjmujące formy chaotycznie zapętlających się długich przeciągnięć wspartych krótkimi, wysoko-tubalnie i matowo brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi powielanymi efektem zwielokrotnionego echa, jednocześnie przyjmując wysoko-tubalnego, archaicznego, wysmukłego i chropowatego rejestru dźwiękowego wraz z zatrzymaniem się struktury muzycznej. Na tę improwizowaną fakturę dźwiękową nachodzą krótkie, art rockowe, wysoko brzmiące riffy gitarowe poddane efektom falowania, przechodzące w krótkie, masywne, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe ustępujące tubalnie i chropowato brzmiącej partii syntezatorowej układającej się w swobodną i rozmytą linię melodii, na którą nachodzą miękko wibrujące i gładko brzmiące partie gwizdków tworzących chaotyczną fakturę dźwiękową wspartą rozmiękłym i wysmukle brzmiącym tweetem syntezatorowym oraz krótkimi, masywnymi, nisko i chropowato brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi. Tubalnie i chropowato brzmiąca partia syntezatorowa przyjmuje krótkich i powielanych efektem zwielokrotnionego echa akordów tworzących swobodną i rozmytą linię melodii, następują początkowo dość spontaniczne uderzenia podkładu rytmicznego sekcji perkusyjnej przechodzące w dynamiczne i jednostajne tempo, krótkie, nisko, archaicznie i szorstko brzmiące oraz krótkie, wysoko, archaicznie i szorstko brzmiące akordy syntezatorowe układają się w dynamiczną i płaską linię melodii, następnie, tempo podkładu sekcji perkusyjnej staje się chaotyczne, jeden z muzyków zespołu (Florian Schneider?) wydaje krótki i ostry okrzyk, po sobie pojawiają się krótkie, nisko i chropowato brzmiące oraz tubalnie i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe, sekcja perkusyjna przyjmuje pełnej formy początkowo prezentując jednostajne i standardowe tempo, przechodząc do standardowego, dynamicznego i hard rockowego tempa. Krótkie i nisko brzmiące oraz tubalnie i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe tworzą dynamiczną i płaską bądź zapętloną linię melodii ustającą wraz z partią gwizdków na rzecz krótkich, szorstko, nisko i archaicznie brzmiących akordów syntezatorowych układających się w płaską i dynamiczną linię melodii ustępującą nisko, archaicznie i szorstko brzmiącym przeciągnięciom syntezatorowym, w czasie których sekcja perkusyjna na moment powraca do standardowego i jednostajnego tempa, następnie sekcja perkusyjna ponownie przyjmuje standardowe, jednostajne i hard rockowe tempo, krótkie i nisko brzmiące oraz tubalnie i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe znowu tworzą dynamiczną i płaską linię melodii, z czasem powracają lekko wibrujące i gładko brzmiące partie gwizdków tworzące przeciągnięcia, występują krótkie, wysoko i chropowato brzmiące akordy klawiszowe układające się w dynamiczną i płaską linię melodii. Sekcja perkusyjna ponownie powraca do standardowego i jednostajnego tempa, krótkie i nisko brzmiące oraz tubalnie i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe tworzą dynamiczną i zapętloną linię melodii ustępującą krótkim, nisko, szorstko i archaicznie brzmiącym oraz tubalnie i chropowato brzmiącym przeciągnięciom syntezatorowym, po czym krótkie, tubalnie i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe układają się w dynamiczną i płaską linię melodii przecinaną krótkimi, nisko, szorstko i archaicznie brzmiącymi akordami syntezatorowymi. Sekcja perkusyjna na powrót przyjmuje standardowe, jednostajne i hard rockowe tempo, partie gwizdków ustają, pojawiają się miękkie, szorstko i tubalnie brzmiące wstawki syntezatorowe oraz krótkie, tubalnie brzmiące akordy syntezatorowe, sekcja perkusyjna przyjmuje standardowego i jednostajnego tempa, następują nisko, szorstko i archaicznie brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe oraz wygięte, wysoko-tubalnie i matowo brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe wsparte przeciągłą, wyginającą się, wysoko, lekko wysmukle i chropowato brzmiącą partią syntezatorową. Sekcja perkusyjna spowalnia, wyhamowuje i zatrzymuje się, ponownie pojawiają się, ale już znacznie subtelniej, lekko wibrujące i gładko brzmiące partie gwizdków. Następuje szorstko i tubalnie brzmiąca partia syntezatorowa tworząca krótką, jazzową i zapętloną linię melodii, na którą nachodzi miękka, bardzo wysoko i szorstko brzmiąca wibracja syntezatorowa przechodząca w opadające do dołu przeciągnięcie o tym samym brzmieniu, po którym następuje masywne, bardzo szorstko i atonalnie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe podszyte organowym efektem echo-szumu oraz wsparte stłumionymi i głuchymi uderzeniami sekcji perkusyjnej, co w oczywisty sposób nawiązuje do dźwięków spuszczenia bomby i huku eksplozji. To jednak nie kończy utworu, bowiem dalej słychać jest lekko wibrujące i gładko brzmiące przeciągnięcia partii gwizdków oraz silnie stłumione odgłosy dźwięku eksplozji. Partie gwizdków ustają, pojawia się subtelne, nisko, szorstko i archaicznie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe, następnie krótkie, masywne, nisko, warkotliwie i archaicznie brzmiące akordy syntezatorowe układają się w krótką i płytko zapętloną linię melodii oraz improwizowane zagrywki wsparte subtelną, nisko, szorstko i archaicznie brzmiącą partią syntezatorową tworzącą płytko zapętloną linię melodii, po czym krótkie, masywne, nisko, warkotliwie i archaicznie brzmiące akordy syntezatorowe układają się w płytko zapętloną linię melodii. Sekcja perkusyjna powraca z początkowo standardowym i jednostajnym tempem, na stałe przechodzącym już w dynamiczne i jednostajne, wręcz utanecznione tempo, pojawiają się drżące, nisko brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe przecięte krótkimi, tubalnie i chropowato brzmiącymi wstawkami syntezatorowymi tudzież następujące po sobie krótkie, tubalnie brzmiące akordy syntezatorowe przedzielane krótkimi, nisko i warkotliwie brzmiącymi akordami syntezatorowymi. Następnie do końca już krótkie, tubalnie i chropowato brzmiące, nisko i warkotliwie brzmiące, tubalnie i szorstko brzmiące, nisko brzmiące oraz wysoko i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe razem tworzą płaską i dynamiczną linię melodii wspartą krótkimi, wysoko i chropowato brzmiącymi oraz nisko, archaicznie i szorstko brzmiącymi przeciągnięciami syntezatorowymi, pojawia się nawet zapętlone arpeggio tworzone przez krótkie, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe oraz krótkie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe, dalej występują krótkie przeciągnięcia syntezatorowe o wysoko-tubalnym i chropowatym oraz wysokim i chropowatym brzmieniu. W końcowej fazie ścieżki pojawiają się krótkie, nisko, szorstko i archaicznie brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe, krótkie, nisko, szorstko i archaicznie brzmiące akordy syntezatorowe tworzące krótkie arpeggio, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe, wreszcie długie, nisko, szorstko i archaicznie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe razem z tubalnie i szorstko brzmiącym przeciągnięciem syntezatorowym nachodzące na subtelne, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe. Utrzymująca dynamiczne, jednostajne, wręcz utanecznione tempo sekcja perkusyjna spowalnia, następuje miękka, bardzo wysoko i chropowato brzmiąca wibracja syntezatorowa, po której pojawia się masywne, wybitnie szorstko, nisko i archaicznie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe podszyte organowym efektem echo-szumu, co imituje dźwięki zrzucenia bomby i eksplozji. Sekcja perkusyjna wpierw utrzymuje spowolnione tempo chaotycznych uderzeń partii werbla, następnie przechodzi do zagęszczonych i miękkich partii talerza perkusyjnego, wreszcie pojedynczym i jednoczesnym uderzeniem partii werbla i talerza, zamyka warstwę muzyczną.
   Utwór Ruckzuck poprzedzony jest introdukcją złożoną z rozległej partii fletu układającej się w folkową i zapętloną linię melodii wspartą dyskretnymi, krótkimi i miękkimi tweetami syntezatorowymi. W swojej zasadniczej części kompozycja posiada standardowe i jednostajne tempo żywej sekcji perkusyjnej, krótkie, masywne i szorstko brzmiące syntezatorowe akordy basowe tworzące płytko zapętloną linię basu w podkładzie, matowo brzmiącą partię fletu układającą się w folkową, płytko zapętloną linię melodii bądź jazzową, płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii o folkowym zabarwieniu, oraz chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie organowe tworzące płytko zapętloną linię melodii. Co pewien czas w warstwie muzycznej następuje gładko brzmiąca partia fletu układająca się w krótką, folkową i zapętloną linię melodii znaną i introdukcji. Jeszcze w pierwszej części kompozycji, bliżej jej środkowej fazy, pojawia się seria masywnych syków organowych oraz chłodne, psychodeliczne, długie, wysoko i szorstko brzmiące przeciągnięcie organowe przechodzące w krótkie dublujące się bądź nawet potrajające się przeciągnięcia na tle syków organowych i generowanych przez talerze perkusyjne, sekcja perkusyjna wycisza się i zatrzymuje, tło wypełnia nisko brzmiąca partia syntezatorowa, sporadycznie następują uderzenia partii werbla perkusyjnego, dość licznie występują delikatne ewolucje partii talerzy perkusyjnych. Po tym eksperymentalnym pomoście struktura muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy, chociaż prezentuje się w bardziej dynamicznym tempie. W drugiej połowie ścieżki struktura muzyczna załamuje się poprzez serię chłodnych, psychodelicznych, wysoko i matowo brzmiących wejść organowych podbitych jednoczesnym uderzeniem partii werbla i talerza perkusyjnego. Ostatnie z wejść przechodzi w długie, psychodeliczne, wysoko i szorstko brzmiące przeciągnięcie organowe podszyte subtelnym, masywnym, psychodelicznym, drżącym i niskim brzmieniem organowym, po czym następuje zmiana struktury muzycznej, gdzie podkład rytmiczny żywej sekcji perkusyjnej utrzymuje jednostajne i bardzo dynamiczne tempo bez partii werbla, pojawia się chłodna i psychodeliczna przestrzeń organowa, tło wypełnia niskie brzmienie syntezatorowe, choć ta psychodeliczna struktura muzyczna, za wyjątkiem sekcji perkusyjnej, ustępuje krótkim, rozległym, wysoko i matowo brzmiącym partiom organowym oraz krótkim, wysoko i chropowato brzmiącym partiom klawiszowym razem tworzącym równomierne arpeggio. Pojawia się rozległy, art rockowy i wysoko brzmiący riff gitarowy układający się w rozmytą linię melodii, na którą nachodzi rozległe, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe o dźwięku przypominającym gitarowy riff typu ,,overdrive" ze wsparciem subtelnych, chłodnych, krótkich, wysoko, gładko i archaicznie brzmiących przeciągnięć klawiszowych w tle, po czym arpeggio ulega pewnej degradacji przyjmując stłumionej formy oraz wysokiego, archaicznego i matowego brzmienia krótkich partii klawiszowych. W warstwie muzycznej pojawiają się krótkie wstawki art rockowego, wysoko brzmiącego riffu gitarowego podszytego wysokim i chropowatym brzmieniem organowym, matowo brzmiąca partia fletu tworzy krótkie i twarde arpeggio, występują krótkie wstawki art rockowego i wysoko brzmiącego riffu gitarowego bez wsparcia organowego, krótkie, partie fletu ponownie układają się w równomierne arpeggio, na które nachodzi też arpeggio tworzone przez chłodny, przetworzony, gładko i wysoko brzmiący riff gitarowy, następuje seria hybrydowych wstawek tworzonych przez art rockowy, wysoko brzmiący riff gitarowy oraz chłodną, wysoko i chropowato brzmiącą partię organową, następnie wytwarza się równomierne, hybrydowe arpeggio tworzone przez chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie organowe, krótkie partie fletu, okresowo krótkie, art rockowe i wysoko brzmiące riffy gitarowe, epizodycznie również przez chłodne i bardzo wysoko brzmiące partie pianina elektrycznego. Z czasem następują dwie solówki klawiszowe - jedna o wysoko-tubalnym i archaicznym brzmieniu, druga chłodna, wysoko, archaicznie i gładko brzmiąca. Obie układają się w zapętlone i oplecione wokół siebie linie melodii, na które nachodzą krótkie przeciągnięcia miękkiego, art rockowego i wysoko brzmiącego riffu gitarowego przyjmującego dłuższych przeciągnięć przy jednoczesnej degradacji brzmieniowej, zaś chłodna, wysoko, archaicznie i gładko brzmiąca solówka klawiszowa przyjmuje wysokiego, archaicznego i lamentacyjnego rejestru dźwiękowego przypominającego brzmienie trąbki, przechodząc w długie przeciągnięcia. Za bardzo dynamicznym i jednostajnym tempem podkładu rytmicznego sekcji perkusyjnej z czasem podąża również partia werbla perkusyjnego. Wraz z nastąpieniem rozstrojonego, art rockowego i wysoko brzmiącego riffu gitarowego oraz lamentacyjnie, archaicznie, wysoko i gładko brzmiących przeciągnięć klawiszowych o dźwięku przypominającym brzmienie trąbki, następują równomierne uderzenia werbla partii perkusyjnej, które z czasem spowalniają tempo uderzenia, wreszcie ustają, choć na zamknięcie warstwy muzycznej partie werbla perkusyjnego powracają z silnie zmasowanymi uderzeniami. Wydawałoby się że utwór skończył się - nic jednak bardziej mylnego. Kompozycja powraca w swojej podstawowej formie w bardziej dynamicznym tempie, choć na krótko i bez gładko brzmiącej partii fletu układającej się w krótką, zapętloną i folkową linię melodii. Całość zamykają, podbite partią perkusyjnego werbla, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące partie organowe tworzące najpierw wejścia, następnie przechodzące w krótką i zapętloną linię melodii. Tak jak studyjnie, tak i w wersji koncertowej ścieżka zawiera oddzielne interlude-bis złożone dokładnie z tych samych elementów, co jej część zasadnicza, oczywiście prezentując się w bardziej dynamicznej formie ze standardowym i jednostajnym tempem żywej sekcji perkusyjnej, krótkimi, masywnymi i szorstko brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płytko zapętloną linię basu w podkładzie, matowo brzmiącą partią fletu układającą się w folkową, płytko zapętloną linię melodii bądź jazzową, płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii o folkowym zabarwieniu, oraz chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami organowymi tworzącymi płytko zapętloną linię melodii. Brak jest też gładko brzmiącej partii fletu układającej się w krótką, zapętloną i folkową linię melodii. Także tę końcową miniaturę stanowiącą interlude utworu zamykają, podbite partią perkusyjnego werbla, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące partie organowe tworzące najpierw wejścia, następnie przechodzące w krótką i zapętloną linię melodii.
   Ścieżka Stradovarius pozbawiona jest swojej organowej, psychodelicznej fazy początkowej. Całość zaczyna się od zmasowanych uderzeń partii werbla perkusyjnego ustępujących serii wysoko brzmiących akordów gitarowych podszytych efektami talerzy perkusyjnych, następnie pojawiają się przeciągnięcia art rockowego, wysoko brzmiącego riffu gitarowego oraz krótkie, orientalnie zabarwione i wysoko brzmiące akordy gitarowe układające się w spokojną, orientalną linię melodii. Sekcja perkusyjna ogranicza się do cyklicznych uderzeń wspartych art rockowym riffem gitarowym o blues rockowym zabarwieniu przechodzącym w krótkie i następujące po sobie przeciągnięcia. Z czasem sekcja perkusyjna nabiera standardowego i jednostajnego tempa, podkład zawiera miękką, ale rozległą sekcję gitary basowej. Wysoko brzmiący, art rockowy riff gitarowy tworzy rozmytą i płytko zapętlającą się linię melodii wspartą krótkimi, wysoko brzmiącymi akordami gitarowymi bądź krótkimi i miękkimi akordami art rockowego riffu gitarowego. W pewnej chwili struktura muzyczna przyspiesza, sekcja perkusyjna przyjmuje bardzo dynamicznego i jednostajnego tempa jednoczesnych uderzeń partii werbla i talerzy, podczas gdy sekcja gitary basowej w podkładzie równomiernie i dynamicznie pulsuje. Po pewnym czasie warstwa muzyczna degraduje się do krótkich, twardych i wysoko brzmiących akordów gitarowych. Wreszcie struktura muzyczna zatrzymuje się, pojawia się pojedynczy, miękki akord gitary basowej oraz chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcie organowe, po czym kilka razy po sobie następują wibrujące, gładko i wysoko brzmiące akordy gitarowe wsparte miękkimi akordami art rockowego riffu gitarowego, następnie pojawiają się krótkie, twarde i wysoko brzmiące akordy gitarowe wsparte akordami art rockowego riffu gitarowego przechodzącego w krótkie, szorstko i wysoko brzmiące przeciągnięcia riffu gitarowego. Krótkie, wysoko brzmiące akordy gitarowe, krótkie, szorstko i wysoko brzmiące przeciągnięcia art rockowego riffu gitarowego oraz krótkie, miękkie i rozległe akordy gitarowe układają się w płaską linię melodii, która spowalnia następnie przyspiesza. Następują równomierne uderzenia silnej, ale miękkiej partii werbla perkusyjnego. Struktura muzyczna podlega przeobrażeniu, w podkładzie pojawia się rozległa i miękka sekcja gitary basowej z czasem przechodząca w zapętloną bądź miękką i równomiernie pulsującą linię basu, sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe, jednostajne i hard rockowe tempo, rozległy, art rockowy i wysoko brzmiący riff gitarowy tworzy rozmytą bądź płytko zapętloną linię melodii przechodząc w zachwiania, chłodna i wysoko brzmiąca solówka organowa układa się w płytko zapętloną linię melodii przechodząc w krótkie partie tworząc również płaską i dynamiczną linię melodii wraz z krótkimi akordami art rockowego riffu gitarowego. Po pewnym czasie struktura muzyczna przyspiesza tempa ze wsparciem miękkiej partii gitarowej i przy jednoczesnym, dynamicznym i wciąż przyspieszającym uderzeniu partii perkusyjnych werbli oraz talerzy, wreszcie zatrzymuje się wypełniona efektem syku perkusyjnych talerzy oraz chłodnym, długim, wysoko i chropowato brzmiącym przeciągnięciem organowym, które ustępuje miękkiej partii gitarowej, długim efektom syków organowych i generowanych przez talerze perkusyjne wspieranych subtelnymi, chwiejnymi i wysmukle brzmiącymi efektami skrzypiec elektrycznych oraz organowym efektom zaszumień - niektórych poddanych efektowi zwielokrotnionego echa. W tej fakturze muzycznej występują pojedyncze i miękkie akordy gitarowe, wysoko, matowo i archaicznie brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe poddane efektowi zwielokrotnionego echa, wreszcie pojawia się partia skrzypiec tworząca rozmyte bądź płytko zapętlające się linie melodii, w tle dodatkowo występują poddane efektowi zwielokrotnionego echa krótkie, drżące, wysoko-tubalnie i archaicznie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, subtelne tweety syntezatorowe, oraz zapętlone i poddane efektowi zwielokrotnionego echa szumy radiowe. Z czasem pojawiają się krótkie i poddane efektowi zwielokrotnionego echa przeciągnięcia partii skrzypiec elektrycznych, poddane efektowi zwielokrotnionego echa chłodne, krótkie, płytkie, gładko i wysoko brzmiące zapętlenia klawiszowe, poddany efektowi zwielokrotnionego echa art rockowy, wysoko brzmiący riff gitarowy przyjmujący formę krótkich przeciągnięć a także płytko zapętlonej linii melodii, oraz matowo brzmiąca partia skrzypiec elektrycznych tworząca chaotyczną i płytko zapętloną linię melodii. W końcowej fazie kompozycji następuje sekcja perkusyjna utrzymująca quasi militarne tempo, wreszcie całość zamyka pojedyncze uderzenie werbla perkusyjnego.
   Megaherz to numer, który wbrew swojemu tytułowi nie ma nic wspólnego z utworem pochodzącym z debiutanckiego albumu formacji, Kraftwerk (1970). Jest to jedna z wielu ówcześnie prezentowanych na koncertach przez zespół beztytułowych ścieżek, choć niewykluczone, iż jest to najwcześniejsza wersja kompozycji Tongebirge, która później ukazała się na wydawnictwie Ralf & Florian (1973), na co wskazywałyby dość charakterystycznie, rozmyte linie melodii partii klawiszowych i fletu. Całość poprzedza psychodeliczna, krótka i miękka wibracja organowa. Z początku występuje lekko lawirujący pod względem rejestru dźwiękowego długi, art rockowy, gładki i wysoko brzmiący riff gitarowy przechodzący w art rockowy i szorstko brzmiący riff gitarowy, na który początkowo nachodzą dynamiczne tweety wywołane przez efekt wstecznie odtworzonej taśmy. Z czasem na art rockowy riff gitarowy nachodzi przeciągła i załamująca się partia organowa, pojawiają się krótkie wibracje art rockowego riffu gitarowego oraz krótkie i wibrujące przeciągnięcia partii fletu elektrycznego. Po wygaśnięciu art rockowego riffu gitarowego pojawiają się tworzące rozmyte linie melodii rozległe partie fletu elektrycznego, rozległe, wysoko-tubalnie, matowo i archaicznie brzmiące partie klawiszowe, art rockowe riffy gitarowe, partie skrzypiec elektrycznych, nisko-tubalnie i chropowato brzmiące partie syntezatorowe, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe o dźwięku przypominającym wysoko brzmiący riff gitarowy, rozległe partie fletu, nisko i chropowato brzmiące partie syntezatorowe oraz nisko i archaicznie brzmiące partie syntezatorowe. Warstwę muzyczną wspierają dublujące się bądź gęsto osadzone miękkie, wysoko-tubalnie, matowo i archaicznie brzmiące wstawki syntezatorowe, wysmukle brzmiące efekty art rockowego riffu gitarowego, krótkie tweety syntezatorowe, krótkie, masywne i miękkie przeciągnięcia partii gitary basowej, oraz chaotyczne, generowane taśmowo, rozmiękłe, podszyte wysokim i archaicznym brzmieniem stukoty, jak i twarde, ale przytłumione dźwięki uderzeń. Brak jest sekcji rytmicznej. W strukturze muzycznej występują krótkie pauzy wypełnione krótkimi, chłodnymi, gładko i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, krótkimi przeciągnięciami partii skrzypiec elektrycznych oraz rozległymi i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami partii fletu elektrycznego. Z czasem struktura muzyczna ulega przeobrażeniu; krótkie partie fletu elektrycznego tworzą swobodną i płaską bądź dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii, bardziej delikatny, wysoko brzmiący art rockowy riff gitarowy układa się w dynamiczną i płytko zapętloną bądź spokojną i zapętloną linię melodii, nisko-tubalnie i chropowato brzmiąca partia syntezatorowa tworzy rozmytą linię melodii, partia fletu elektrycznego przechodzi w krótkie i zapętlone bądź rozmyte linie melodii, krótkie, wysoko-tubalnie i archaicznie brzmiące partie klawiszowe układają się w zapętloną linię melodii. W dalszym ciągu brak jest sekcji rytmicznej, jednak pojawiają się krótkie, rozległe i nisko brzmiące syntezatorowe akordy tworzące równomiernie i luźne arpeggio wymieniające się z wysokim i nisko brzmiącym syntezatorowym zapętleniem, partia fletu elektrycznego tworzy krótkie i zapętlone, długie i rozmyte, a także płytko zapętlone linie melodii. W międzyczasie pojawia się żywa sekcja perkusyjna, początkowo subtelnie z jednostajnym tempem uderzenia delikatnej i miękkiej partii werbla, choć też cyklicznie następują pojedyncze, silne uderzenia perkusyjnego werbla i talerza, w tle słychać jest tubalnie, archaicznie i chropowato brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe. Krótkie i nisko brzmiące akordy syntezatorowe przechodzą w równomierne i dynamiczne arpeggio, tworzą też krótkie bądź długie i nisko brzmiące przeciągnięcia. W podkładzie luźno występują krótkie, miękkie i masywne akordy oraz zapętlenia sekcji gitary basowej, sekcja perkusyjna przybiera pełnej formy przyjmując jednostajnego i bardzo dynamicznego tempa uderzenia partii werbla, następnie przechodzi do standardowego, jednostajnego i jazz rockowego tempa. W tle warstwy muzycznej subtelnie występują art rockowe riffy gitarowe, wysoko i organowo brzmiąca partia klawiszowa układa się w zapętloną linię melodii, chłodne partie klawiszowe o wysoko-tubalnym brzmieniu przypominającym gładki dźwięk riffu gitarowego tworzą rozmyte linie melodii, zaś partia fletu i partia skrzypiec elektrycznych układają się w zapętlone i rozmyte linie melodii, również partie fletu elektrycznego przyjmują bardziej subtelnej formy. Sekcja perkusyjna przyjmuje standardowe, hard rockowe, dynamiczne i bojowe tempo przechodząc do zmasowanych uderzeń partii werbla, następnie przyjmuje nieregularną i połamaną formę tempa, wreszcie stabilizuje się do standardowego, jazz rockowego tempa. W warstwie muzycznej pojawiają się długie i wysoko brzmiące przeciągnięcia gładkiego, art rockowego riffu gitarowego, nisko i archaicznie brzmiąca partia syntezatorowa tworzy krótkie zapętlenia oraz układa się w krótką, zapętloną i rozmytą linię melodii. W podkładzie następuje miękka sekcja gitary basowej, warstwa muzyczna poszerza się o nisko i chropowato brzmiącą partię syntezatorową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, wysoko brzmiącą partię organową tworzącą zapętloną linię melodii bądź (przyjmując formy krótkich akordów) układa się w dynamiczne i równomierne arpeggio w tle. Sekcja perkusyjna przyjmuje standardowego, jednostajnego i hard rockowego tempa, pięć razy po sobie pojawiają się krótkie wstawki szorstko brzmiącego, art rockowego riffu gitarowego, wysoko brzmiący art rockowy riff gitarowy tworzy zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie organowe, krótkie, nisko i chropowato brzmiące akordy syntezatorowe oraz krótkie, art rockowe akordy riffu gitarowego układają się w dynamiczne i równomierne arpeggio. Art rockowy riff gitarowy przechodzi w krótkie i zapętlone linie melodii, nisko i chropowato brzmiąca patia syntezatorowa tworzy długie przeciągnięcie. Sekcja perkusyjna przechodzi w standardowe i jednostajne tempo, art rockowy, wysoko i gładko brzmiący riff gitarowy przyjmuje formę falujących przeciągnięć, następuje długie, masywne, wysoko i chropowato brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, w tle słychać jest organowy efekt zaszumienia oraz potrójny, chropowato-szumiący efekt stukotu. Chłodne, krótkie, twarde, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe układają się w krótkie i równomierne arpeggio, pojawia się krótkie, tubalnie i archaicznie brzmiące przeciągnięcie syntezatorowe oraz chłodne, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. Rozmyte linie melodii a następnie rozbudowane linie melodii tworzą art rockowy riff gitarowy, partia fletu elektrycznego, partia fletu oraz partia skrzypiec elektrycznych. Sekcja perkusyjna spowalnia do standardowego i jednostajnego tempa, w warstwie muzycznej ponownie pojawiają się krótkie, nisko brzmiące akordy syntezatorowe inicjujące krótkie, nisko brzmiące przeciągnięcia syntezatorowe oraz układające się w równomierne i dynamiczne arpeggio, sekcja perkusyjna ponownie przyspiesza do dynamicznego, standardowego, jednostajnego i hard rockowego tempa, by z czasem zwolnić do standardowego i jednostajnego tempa, warstwa muzyczna poszerza się o nisko i szorstko brzmiącą partię syntezatorową wypełniającą tło, gdzie występują miękkie, tubalnie i archaicznie brzmiące wstawki syntezatorowe. W końcowej fazie utworu warstwa muzyczna minimalizuje się, pojawia się chłodne, krótkie, wibrujące, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, tło wypełnia masywna, nisko i archaicznie brzmiąca partia syntezatorowa, sekcja perkusyjna ogranicza się do sporadycznych uderzeń partii werbla oraz podkładu rytmicznego, następują krótkie, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia art rockowego riffu gitarowego, krótkie przeciągnięcia partii fletu elektrycznego, wibrujące przeciągnięcia gładkiego i wysoko brzmiącego art rockowego riffu gitarowego oraz krótkie i wibrujące przeciągnięcia partii skrzypiec elektrycznych. Wreszcie w krótką i zapętloną linię melodii układają się wibrująca partia skrzypiec elektrycznych, partia fletu elektrycznego oraz wysoko-tubalnie, archaicznie i chropowato brzmiąca partia klawiszowa z opadającym do tubalnego, chropowatego i archaicznego rejestru dźwiękowego brzmieniem. Kompozycję zamykają delikatne uderzenia w talerz perkusyjny.
   Całość uzupełnia fragment utworu Ruckzuck pochodzący z występu zespołu podczas festiwalu Karussell Der Jugend w Soest, jednak w surowszej i nienajlepszej jakości dźwięku oraz z usuniętymi dźwiękami tła, w tym pochodzącymi od publiczności. W formie bonusu dodano Interview With Florian Schneider - fragment wywiadu z klawiszowcem i flecistą formacji, Florianem Schneiderem-Eslebenem, dla magazynu Silverstar Club z 1988 roku, podczas którego muzyk opowiada o korzeniach muzyki Kraftwerk, jej wpływie na światową muzykę elektroniczną, wykonawców czarnych i synth popowych, oraz o planach koncertowych i wydawniczych formacji, choć kompozytor odmawia odpowiedzi na pytanie na temat prac nad nowym albumem studyjnym Kraftwerk oraz ewentualnej daty wydania go przez zespół. Rozmowa zaczyna się od piątego pytania, ale następne punkty zostają wycięte i wywiad kontynuowany jest od 14. pytania. Wszystkie pytania zadaje komputer sztucznym, wysokim, drżącym, masywnym i groteskowym głosem, natomiast muzyk odpowiada klasycznie, własnym głosem. Na 18. pytanie Florian Schneider odpowiada przetworzonym przez wokoder nisko i warkotliwie brzmiącym głosem, na krótko odpala też automat perkusyjny utrzymujący trip hopowe tempo. W trakcie ostatniego, 20. pytania, kompozytor odpowiada tradycyjnym głosem, ale też jego głos jest odtwarzany na przyspieszanych bądź spowalnianych obrotach taśmy, a nawet na krótko przetworzony jest przez wokoder, brzmiąc wysoko, chropowato i groteskowo - niemal tak samo, jak zadający pytania komputer. Dalej zaś muzyk przetworzonym przez wokoder tubalnie brzmiącym głosem udając robota, w języku japońskim wypowiada sentencje sylabami - trochę w stylu z lat 60. kanadyjskiego kompozytora muzyki eksperymentalnej i elektronicznej, Bruce'a Haacka. Na koniec Florian Schneider żegna się i pozdrawia w językach angielskim i japońskim.

C.D.N.

Tracklista:

Karussell Der Jugend, Soest, Germany, 15th November 1970:

1-1 Vom Himmel Hoch 16:43
1-2 Ruckzuck 10:41
1-3 Stradovarius 9:48
1-4 Megaherz 10:44
1-5 Ruckzuck 5:32
1-6 Interview With Florian Schneider 7:33

Personel:

Florian Schneider – acoustic and electronic flute, live saxophone, percussion, electric guitar, violin
Ralf Hütter – synthesizers, keyboards
Klaus Dinger – drums
Peter Schmidt – drums
Houschäng Nejadépour – guitar
Eberhard Kranemann – bass

Written by, © copyright November 2025 by Genesis GM.

Boss Drum - czwarty album studyjny szkockiego zespołu electro popowego, The Shamen, nagrywany w pierwszej połowie 1992 roku. Wcześniej jednak istnienie formacji, mimo ogromnego sukcesu komercyjnego jej trzeciego wydawnictwa studyjnego, En-Tact (1991), zawisło na włosku, bowiem 23 maja 1991 roku u wybrzeży hiszpańskiej wyspy, Teneryfy, utonął basista i klawiszowiec zespołu, Will Sinnott, wobec czego wokalista, gitarzysta i klawiszowiec, Colin Angus, rozważał nawet zakończenie działalności The Shamen, jednak po otrząśnięciu się z szoku po tragedii, frontmam formacji postanowił kontynuować jej działalność zakładając, iż tragicznie zmarły muzyk życzyłby sobie dalszego ciągu jej działalności. Willa Sinnotta zastąpili zatem nowi klawiszowcy, Bob Breeks i Richard Sharpe (ten drugi odszedł ze składu zespołu wkrótce po nagraniu albumu Boss Drum). W nagraniach gościnny udział wzięła amerykańska wokalistka soulowa, Jhelisa Anderson, formacja nawiązała również współpracę z kontrowersyjnym amerykańskim filozofem, pisarzem i mistykiem, Terence'em McKenną.
   Pierwszą zapowiedzią nowego wydawnictwa studyjnego The Shamen było ukazanie się na singlu 6 lipca 1992 roku piosenki LSI (Love Sex Intelligence) z silnie utanecznionym i jednostajnym tempem elektronicznej sekcji perkusyjnej, krótkimi, miękkimi i masywnymi basowymi akordami syntezatorowymi układającymi się w płytko i house'owo zapętloną linię basu w podkładzie, chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi podszytymi chłodnym i przestrzennym brzmieniem klawiszowym oraz subtelnym sykiem syntezatorowym układającymi się w krótką i house'owo zapętloną linię melodii przeciętą chłodnymi, wibrującymi, wysoko, retrospektywnie i lekko wysmukle brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, krótkimi, nisko i chropowato brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi płytko i house'owo zapętloną linię melodii, oraz występującą okresowo (przede wszystkim w refrenach) chłodną przestrzenią. Partie wokalne są podzielone; Colin Angus, Richard West (Mr. C) i Jhelisa Anderson razem śpiewają w refrenach i post refrenach, przy czym piosenkarka wychodzi na solo w śpiewanych strofach, Colin Angus i Jhelisa Anderson razem wykonują również wokalizy. Colin Angus łagodną, acz nostalgiczną barwą głosu wykonuje pierwszą strofę rapowaną, zaś Richard West klasycznie czarnym głosem (choć jest biały) wykonuje drugą strofę rapowaną. Wokalista wykonuje również krótkie sentencje rapowane w refrenach, a także krótkie, bardziej free style'owe partie rapowane oraz pojedynczo wypowiadane frazy. W drugiej połowie kompozycji Richard West nisko i szorstko brzmiącym półgłosem bądź basem, oraz Jhelisa Anderson półkrzykiem, wypowiadają frazy - odpowiednio: ,,Love" i ,,Sex". Richard West wykrzykuje jeszcze frazę ,,Come on". Warto zwrócić uwagę na chwytliwe i przebojowe linie wokalne w strofach, refrenach i post refrenach, które wraz z utanecznionym i przebojowym charakterem warstwy muzycznej sprawiły, iż singiel odniósł ogromny sukces komercyjny, w latach 1992-93 w USA w zestawieniach Billboardu osiągając 1. miejsca na listach Dance Club Play i Maxi-Singles Sales oraz 72. pozycję listy Top 40 Radio Monitor, w Wlk. Brytanii singiel zajmował 1. miejsce w zestawieniu UK Indie, 6. miejsce zestawienia UK Singles oraz 10. pozycję w zestawieniu UK Dance. Ponadto singiel doszedł m.in. do 1. miejsca w Finlandii, 4. miejsca w Szwecji, 6. miejsca w Kanadzie, 10. miejsca na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Dance Radio, 16. miejsca ogólnoeuropejskiego zestawienia Eurochart Hot 100, 20. miejsca w Holandii, 27. miejsca w Niemczech, czy 30. pozycji we Francji. Utwór LSI (Love Sex Intelligence) zdobywał pozytywne opinie dziennikarzy i krytyków muzycznych, zapowiadał też kontynuację przez The Shamen stylistyki acid house i techno charakteryzującą album En-Tact, a rozpoczętą już na wydawnictwie EP, Phorward (1989).
   Bezpośrednią zapowiedzią albumu Boss Drum było wydanie na singlu 24 sierpnia 1992 roku kompozycji Ebeneezer Goode z początkowo połamanym tempem beatu podkładu rytmicznego elektronicznej sekcji perkusyjnej przy jednoczesnym jednostajnym tempie uderzenia partii werbla, z czasem jednak elektroniczna sekcja perkusyjna przyjmuje silnie utanecznione i jednostajne tempo. Podkład wypełniony jest krótkimi, miękkimi i masywnymi basowymi akordami syntezatorowymi układającymi się w płytko i house'owo zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna składa się z chłodnej, rozległej, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiącej partii klawiszowej podszytej dyskretnie wysokim, gładkim i archaicznym brzmieniem klawiszowym tworzącej rozmytą linię melodii, podwójnie dublujących się bądź występujących pojedynczo partii dzwonka, krótkich, miękkich, nisko, retrospektywnie i chropowato brzmiących partii klawiszowych układających się w transową, płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii, subtelnych, chłodnych, miękkich, chropowato i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących płytko i dynamicznie zapętlone arpeggio, chłodnych, krótkich, wysoko i nawołująco brzmiących wstawek klawiszowych okresowo podążających za partią werbla perkusyjnego, chłodnego, krótkiego, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiącego zapętlenia klawiszowego, chłodnych, wysoko, gładko i organowo brzmiących solówek klawiszowych układających się w płytko zapętloną linię melodii wspartą zapętleniami tworzonymi przez chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe, występującej okresowo dyskretnej i chłodnej przestrzeni (niekiedy wzmagającej się), chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych układających się w płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii, oraz dynamicznej, płytko zapętlonej, nisko i chropowato brzmiącej pulsacji sekwencerowej. W drugiej połowie piosenki, bliżej jej środkowej fazy, w tle słychać jest wsamplowaną sentencję "A great philosopher once wrote..." wypowiadaną przez brytyjskiego aktora, Malcolma McDowella, pochodzącą z brytyjsko-amerykańskiego filmu, Szczęśliwy Człowiek (1973, reż. Lindsay Anderson). Ponury Śmiech aktora słychać jest jeszcze parokrotnie w dalszej części utworu w jego tle. Warstwa muzyczna poszerza się o chłodne, miękkie, wysoko, retrospektywnie i lekko chropowato brzmiące wstawki klawiszowe następujące luźno po sobie, dynamiczna, płytko zapętlona, nisko i chropowato brzmiąca pulsacja sekwencerowa na moment przyjmuje formy równomiernego i dynamicznego pulsu sekewncerowego. W końcowej fazie kompozycji dodatkowo pojawia się subtelna, chłodna, wysoko i gładko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w zapętloną i rozmytą linię melodii. Partia wokalna w wykonaniu Richarda Westa jest rapowana w strofach oraz tradycyjnie i soulowo śpiewana w refrenach, gdzie wokalistę wokalizą wspiera Jhelisa Anderson. Numer przez swoją warstwę liryczną opowiadającą o przyjemności ze stosowania narkotyków (ecstasy) wywołał wiele kontrowersji; brytyjska stacja TV, BBC, przez pewien czas zabroniła nawet emisji teledysku. Jednakże tekst odnosił się do zażywania narkotyków przez wykonawców oraz uczestników imprez nurtu rave. Autorem efektownego teledysku był brytyjski reżyser, Richard Heslop, znany jako twórca teledysków dla kultowych brytyjskich zespołów rockowych, jak Queen, The Cure i New Order. Mimo ogromnych kontrowersji singiel odniósł duży sukces komercyjny, w USA plasując się na 2. miejscu listy Hot Dance Breakouts Club Play w zestawieniu Billboardu, w Wlk. Brytanii zajmował 1. miejsca w zestawieniach UK Singles, UK Dance i UK Indie, do 1. miejsca doszedł również w Irlandii. Ponadto singiel dotarł m.in. do 2. miejsca w Norwegii, 4. miejsca na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Dance Radio, 7. miejsca ogólnoeuropejskiego zestawienia Eurochart Hot 100, 11. miejsca w Austrii i Szwecji, 14. miejsca w Australii, 17. miejsca w Szwajcarii, 19. miejsca w Holandii, czy 23. pozycji w Belgii, Niemczech i Nowej Zelandii. Z nakładem 200 tys. sprzedanych egzemplarzy w Wlk. Brytanii singiel otrzymał status Srebrnej Płyty, zaś w Nowej Zelandii z nakładem 35 tys. sprzedanych sztuk singiel zdobył status Złotej Płyty.
   Wydawnictwo Boss Drum miało swoją premierę 14 września 1992 roku nakładem angielskiej niezależnej wytwórni, One Little Indian Records, zaś jego setlistę otwiera tytułowy utwór, Boss Drum, wydany na singlu, 26 października 1992 roku. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje jednostajne i utanecznione tempo, podkład wypełnia płytko zapętlająca się masywna syntezatorowa sekcja basowa z szorstko brzmiącymi syntezatorowymi nakładkami basowymi, okresowo wsparta również krótkimi, twardymi i retrospektywnie brzmiącymi akordami basowymi układającymi się w luźną, płytko i house'owo zapętloną linię basu. Warstwę muzyczną tworzą krótkie, ale szerokie, nisko i szorstko brzmiące zapętlenia klawiszowe o dźwięku przypominającym metalowy riff gitarowy typu ,,overdive", krótkie, twarde, nisko i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące równomierne arpeggio okresowo wspierane takim samym arpeggiem tworzonym przez chłodne, krótkie, twarde, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe, chłodne, krótkie, miękkie, wysoko i gitarowo brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii wspartą miękką, wysoko i gładko brzmiącą partią gitarową, oraz nisko i warkotliwie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe następujące wraz z chłodnymi, rozległymi, choć przytłumionymi, wysoko, gładko i archaicznie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi. Tło wypełniają masywne, wznoszące się i opadające szumy syntezatorowe dyskretnie podszyte wysokim dźwiękiem wichury, czasem także dyskretnym, rozległym, niskim, szorstkim i wokalicznym (męskim) brzmieniem syntezatorowym, dublujące się i podszyte efektem echa dźwięki uderzeń, delikatne partie dzwonków, po których następuje twarde, ale delikatne i wysoko brzmiące uderzenie typu ,,stick" pałeczki perkusyjnej, miękkie i poddane efektowi zwielokrotnionego echa dźwięki uderzeń, krótkie, miękkie i równomierne stukoty oraz subtelne, krótkie, nawołujące, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiące przeciągnięcia klawiszowe. W drugiej połowie kompozycji, bliżej jej środkowej fazy, pojawiają się chłodne, krótkie, wysoko i wokalicznie (męsko) brzmiące partie klawiszowe tworzące równomierne arpeggio, okresowo główną sekcję rytmiczną wspiera wysoko brzmiąca partia perkusjonaliów utrzymujących zapętloną, quasi plemienną rytmikę, dalej warstwa muzyczna na pewien czas poszerza się o chłodną, przestrzennie brzmiącą partię klawiszową układającą się w rozmytą linię melodii. Colin Angus łagodnym, new wave'owo zabarwionym głosem śpiewa w strofach i refrenach, Richard West wykonuje partie rapowane. Singiel osiągnął sukces komercyjny zajmując w USA w zestawieniu Billboardu 5. miejsce na liście Maxi-Singles Sales.
   Space Time to numer, który charakteryzuje się niezwykle dynamicznym, trip hopowym i utanecznionym tempem elektronicznej sekcji perkusyjnej, gęstym i urywającym się basowym pulsem sekwencera bądź pojawiającymi się cyklicznie subtelnymi i krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi w podkładzie, występującą okresowo chłodną, smyczkowo brzmiącą przestrzenią, chłodnymi, krótkimi, sinusoidalnymi, wysoko, matowo i wysmukle brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, układającymi się rozmytą linię melodii chłodnymi, wysoko i gładko brzmiącymi partiami klawiszowymi, chłodnymi, przestrzennie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi rozmytą linię melodii, subtelną i miękką partią gitarową układającą się w płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko i gładko brzmiącymi akordami gitarowymi tworzącymi płytko zapętloną, chwytliwą i arpeggiową linię melodii niekiedy wspieraną krótkimi, miękkimi i latynosko zabarwionymi akordami gitarowymi układającymi się w house'owo zapętloną linię melodii, chłodnymi, bardzo krótkimi, twardymi, gitarowo, bardzo wysoko i gładko brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, twardymi, wysoko, chropowato i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w płytko i house'owo zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko i gładko brzmiącymi przeciągnięciami gitarowymi, oraz występującą okresowo dodatkową chłodną przestrzenią. Richard West wykonuje free style'owe frazy mówione, partie rapowane w strofach oraz soulową, wspierającą partię wokalną w refrenach, Colin Angus wykonuje łagodne partie rapowane w strofach, tradycyjną partię wokalną w refrenach ze wsparciem Jhelisy Anderson w chórkach oraz soulowo zabarwioną partię wokalną w post refrenach bez wsparcia chórków. Wokalista swobodnie wypowiada też frazy ,,Space" i ,,Time", zaś jego partia rapowana w drugiej strofie wsparta jest wykonaną przez niego drugą, przetworzoną przez wokoder i wysoko brzmiącą partią wokalną.
   Instrumentalna ścieżka Librae Solidi Denari zawiera jednostajne i silnie utanecznione tempo beatu podkładu rytmicznego elektronicznej sekcji perkusyjnej wspartej zmasowaną i quasi militarną rytmiką partii miękkiego werbla perkusyjnego, subtelną, twardą i równomierną pulsacją sekwencerowo-perkusyjną oraz zapętloną i quasi plemienną rytmiką elektronicznych bongosów, cyklicznie zagęszczający się równomierny, miękki i dynamiczny basowy puls sekwencerowy w podkładzie, układające się w płytko zapętloną linię melodii przechodzącą w głęboko i dwukrotnie zapętloną linię melodii chłodne, twarde i cymbałkowo brzmiące partie klawiszowe z szorstko i cymbałkowo brzmiącym efektem zwielokrotnionego echa, chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe tworzące pogodną i house'owo zapętloną linię melodii, oraz krótkie, rozległe, tubalnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się dynamicznie i płytko zapętloną linię melodii. W pierwszej części utworu następuje pauza wypełniona poddaną efektowi zwielokrotnionego echa miękką, masywną i tubalnie brzmiącą wibracją syntezatorową obniżającą rejestr dźwiękowy do niskiego brzmienia, po której na pewien czas cała struktura muzyczna spowalnia zarówno w sekcji rytmicznej, jak i warstwie muzycznej, w której dodatkowo pojawiają się następujące po sobie miękkie, tubalnie i chropowato brzmiące wstawki syntezatorowe. Z czasem struktura muzyczna powoli przyspiesza, by powrócić do swojego zasadniczego, dynamicznego tempa. Dalej chłodne, krótkie, miękkie, organowo i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzą krótką i płytko zapętlającą się linię melodii wymieniającą się z krótką, płytko i dynamicznie zapętloną linią melodii, w którą układają się chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe. W środkowej fazie kompozycji pogodną i house'owo zapętloną linię melodii tworzą chłodne, krótkie, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe. W tle warstwy muzycznej słychać jest subtelny efekt bulgotania wody oraz krótkie, wysoko i archaicznie brzmiące wibracje syntezatorowe. Dopiero w drugiej połowie ścieżki, i to okresowo, utrzymująca jednostajne i silnie utanecznione tempo beatu podkładu rytmicznego elektroniczna sekcja perkusyjna wsparta zmasowaną i quasi militarną rytmiką partii miękkiego werbla perkusyjnego, subtelną, twardą i równomierną pulsacją sekwencerowo-perkusyjną oraz zapętloną i quasi plemienną rytmiką elektronicznych bongosów, dodatkowo zyskuje jednostajne tempo uderzenia partii werbla.
   Piosenka Comin' On była ostatnim, szóstym singlem albumu wydanym 25 października 1993 roku. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje silnie utanecznione i jednostajne tempo, w podkładzie występuje twardy, równomierny i dynamiczny basowy puls sekwencerowy bądź krótkie i miękkie syntezatorowe akordy basowe układające się w płytko i house'owo zapętloną linię melodii. Warstwa muzyczna tworzona jest przez latynoską partię gitarową tworzącą płytko zapętloną i latynoską linię melodii przeciętą krótkim, miękkim, latynoskim i wysoko brzmiącym akordem gitarowym, krótkie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe o brzmieniu riffu gitarowego typu ,,overdrive" układające się w stale zapętloną linię melodii, występującą okresowo chłodną przestrzeń, chłodną, wysoko i gładko brzmiącą solówkę klawiszową tworzącą silnie rozmytą linię melodii, krótkie, ale głębokie zapętlenia klawiszowe o wysokim brzmieniu riffu gitarowego, wysoko i chropowato brzmiące wstawki klawiszowe, miękkie, zapętlone, wysoko, gładko i gitarowo brzmiące wstawki klawiszowe, a także występujące w drugiej połowie utworu krótkie, miękkie, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w równomierne arpeggio bądź tworzące house'ową i płytko zapętloną linię melodii w tle, krótkie, miękkie, nisko i szorstko brzmiące akordy klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiące zapętlenia klawiszowe, czy masywną, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiącą partię klawiszową tworzącą rozmytą linię melodii w tle. Strukturę muzyczną wspomagają dźwięki andaluzyjskich kastanietów, aluminiowo brzmiące krótkie i płytko zapętlające się stukoty oraz głęboko zapętlające się i lekko wibrujące, wysoko i archaicznie brzmiące efekty syntezatorowe. Bliżej końcowej fazy numeru pojawia się lekko zapętlony, twardy, wysoko i chropowato brzmiący puls sekwencerowy, dalej zaś w podkładzie następuje masywny i miękki basowy puls sekwencerowy. Piosenka zawiera interlude złożone z krótkich, miękkich, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiących partii klawiszowych układających się house'ową i płytko zapętloną linię melodii bądź krótkie arpeggia, krótkiego, miękkiego, nisko i szorstko brzmiącego akordu klawiszowego oraz chłodnego, krótkiego, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiącego zapętlenia klawiszowego. Richard West wykonuje free style'owe partie mówione oraz partie rapowane w strofach, Colin Angus łagodnie śpiewa w refrenach.
   Kompozycja Phorever People jest czwartym singlem wydawnictwa, który ukazał się 7 grudnia 1992 roku. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje silnie utanecznione, jednostajne tempo, podkład zawiera krótkie, miękkie i rozległe syntezatorowe akordy basowe układające się w house'owo zapętloną linię basu okresowo wspartą krótkimi i retrospektywnie brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi house'owo zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna opiera się na chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partiach klawiszowych tworzących płytko i dynamicznie zapętlającą się linię melodii przeciętą chłodnym, krótkim i wysoko brzmiącym akordem klawiszowym, chłodnej, przestrzennie brzmiącej partii klawiszowej układającej się w rozmytą linię melodii, występującym okresowo miękkim, dynamicznym i tubalnie brzmiącym pulsie sekwencerowym przyjmującym też wysoko-tubalny rejestr dźwiękowy, zimnych, krótkich, dublujących się, wysoko, retrospektywnie i podzwaniająco brzmiących wstawkach klawiszowych, pojawiającym się okresowo twardym, równomiernym, dynamicznym, wysoko-tubalnie i matowo brzmiącym pulsie sekwencerowym, przechodzących z góry do dołu nisko, retrospektywnie i szorstko brzmiących przeciągnięciach klawiszowych, chłodnych, krótkich, wysoko i chropowato brzmiących partiach klawiszowych tworzących łączące się ze sobą równomierne arpeggia, oraz krótkich, miękkich, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i szorstko brzmiących partiach klawiszowych, przyjmujących też szorstkiego, retrospektywnego i tubalnego rejestru dźwiękowego, układających się w dynamicznie i płytko zapętloną linię melodii wspartą subtelnymi, krótkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii. W tle słychać jest przeciągnięte syki generowane przez talerz elektronicznej perkusji, krótkie, wstecznie odtworzone i dublujące się efekty taśmowe oraz krótkie i gęsto osadzone tweety syntezatorowe. Bliżej końcowej fazy utworu pojawia się chłodna, gładko i wysoko brzmiąca partia klawiszowa o gitarowym zabarwieniu dźwiękowym układająca się w płytko zapętloną i rozmytą linię melodii, dodatkowo występują miękkie, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiące wstawki klawiszowe. Całość zamyka powielona efektem zwielokrotnionego echa wstawka wokalna w wykonaniu Richarda Westa, który wykonuje partie rapowane w strofach. Jhelisa Anderson soulowym głosem samodzielnie śpiewa w śpiewanych strofach, w refrenach wokalistkę chórkami wspierają Colin Angus i Richard West. Piosenka otrzymała pozytywne opinie dziennikarzy i krytyków muzycznych, zaś singiel osiągnął ogromny sukces komercyjny, w latach 1992-93 w USA dochodząc w zestawieniach Billboardu do 1. miejsca listy Dance Club Play i 5. miejsca na liście Maxi-Singles Sales, w Wlk. Brytanii plasował się na 1. miejscu w zestawieniu UK Indie, 4. miejscu zestawienia UK Club Chart i 5. miejscu w zestawieniu UK Singles. Ponadto singiel zajmował m.in. 3. miejsce w Holandii, 6. miejsce na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Dance Radio. 10. miejsce w Danii, 12. miejsce we Francji, 14. miejsce w Szwecji i Finlandii, 16. miejsce na ogólnoeuropejskim zestawienia Eurochart Hot 100, 21. miejsce na ogólnoeuropejskim zestawieniu European Hit Radio, czy 31. pozycję w Niemczech. Z wynikiem 200 tys. sprzedanych egzemplarzy w Wlk. Brytanii singiel otrzymał status Srebrnej Płyty.
   Utwór Fatman zaznacza się jednostajnym i utanecznionym tempem beatu podkładu rytmicznego elektronicznej sekcji perkusyjnej, jednostajnym tempem uderzenia odległej, miękkiej i podszytej efektem echa drugoplanowej partii werbla elektronicznej perkusji oraz połamanym tempem uderzenia głównego werbla elektronicznej sekcji perkusyjnej (krótko i okresowo utrzymującego jednostajne tempo uderzenia), twardą i równomierną sekwencerowo-perkusyjną pulsacją, zapętloną syntezatorową sekcją basową w podkładzie, dublującymi się syntezatorowymi wstawkami o wysokim brzmieniu typu cowbell, chłodną i smyczkowo-przestrzennie brzmiącą solówką klawiszową układającą się w rozmytą linię melodii, twardym, równomiernym, dynamicznym, chropowato i tubalnie brzmiącym pulsem sekwencerowym, występującą okresowo (głównie w refrenach) chłodną przestrzenią, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, wysoko i chropowato brzmiącymi partiami klawiszowymi (zmieniającymi swój wysoki rejestr dźwiękowy od najniższego i przytłumionego po najwyższy) tworzącymi unoszące się z dołu do góry arpeggia, oraz krótkimi, tubalnie, szorstko i wysmukle brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w równomierne, nakładkowe arpeggio. W tle występują dodatkowe, niezwiązane z główną sekcją rytmiczną, zapętlone w bojowym tempie i podszyte efektem echa uderzenia partii werbla perkusyjnego oraz dublujące się miękkie uderzenia partii werbla perkusyjnego. W drugiej połowie kompozycji (oraz w jej końcowej fazie) pojawiają się krótkie, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące płytko zapętloną, house'ową linię melodii, na którą nachodzi house'owo zapętlona linia melodii tworzona przez krótko przeciągnięte, tubalnie, chropowato i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe o dźwięku przypominającym brzmienie riffu gitarowego, w tle dodatkowo słychać jest zimne partie klawiszowe o delikatnym brzmieniu dzwonka układające się w house'owo zapętloną linię melodii wspartą zimną, delikatnie i sucho dzwoniącą partią klawiszową. Richard West wykonuje partie rapowane w strofach, Colin Angus łagodną i new wave'ową barwą głosu śpiewa w refrenach charakteryzujących się soulową linią wokalną.
   Instrumentalna, new age'owa ścieżka Scientas oparta jest na chłodnej, rozległej i smyczkowo brzmiącej przestrzeni, chłodnej, wysoko i gładko brzmiącej partii klawiszowej tworzącej silnie rozmytą linię melodii z efektami Dopplera, chłodnych solówkach klawiszowych o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego układających się z zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich, wysoko i gładko brzmiących akordach gitarowych tworzących płytko zapętloną linię melodii, rozległej i nisko brzmiącej partii syntezatorowej wypełniającej tło, krótkich, tubalnie i szorstko brzmiących wstawkach syntezatorowych, długich, nisko, warkotliwie i retrospektywnie brzmiących przeciągnięciach klawiszowych, subtelnych, chłodnych, lekko wznoszących się i opadających, wysoko i matowo brzmiących przeciągnięciach organowych, krótkich, miękkich, wysoko-tubalnie i archaicznie brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótkotrwałe i luźne arpeggia, oraz chłodnych partiach klawiszowych o brzmieniu fletu tworzących folkową linię melodii. W tle słychać jest przetworzone i podszyte syntezatorowym sykiem dźwięki lejącej się i szumiącej wody np. w strumieniu górskim, oraz krótkie, ale rozległe, rozmyte i podszyte efektem echa tweety syntezatorowe. Przez większą część trwania utworu brak jest sekcji rytmicznej, dopiero w drugiej połowie kompozycji, bliżej jej końcowej fazy, następuje sekcja rytmiczna w postaci utrzymującego jednostajne i utanecznione tempo beatu podkładu rytmicznego elektronicznej sekcji perkusyjnej, pojawia się chłodna solówka klawiszowa o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego układająca się w rozmytą i rozbudowaną linię melodii z czasem przechodzącą w zapętlenia, elektroniczna sekcja perkusyjna zyskuje partię werbla utrzymującego bojowe tempo.
   Piątym singlem albumu wydanym 22 lutego 1993 roku był jednocześnie zamykający jego podstawową setlistę utwór Re:Evolution z gościnnym udziałem amerykańskiego filozofa i pisarza, Terence'a McKenny, wykonującego narrację. Elektroniczna sekcja perkusyjna pojawia się dopiero z czasem i wyróżnia się częstą zmiennością rytmu, początkowo spowolnionego tempa w stylu reggae beatu podkładu rytmicznego, silnie spowolnionego i jednostajnego tempa uderzenia miękkiej, drugoplanowej partii werbla oraz jednostajnego i mechanicznego tempa uderzenia podstawowej partii werbla elektronicznej sekcji perkusyjnej, która zmienia swoje tempo na połamane, następnie przechodzi w jednostajne tempo z cyklicznie zagęszczającymi się uderzeniami partii werbla, gdzie na krótko powraca połamane tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, która po pewnym czasie wytraca partię werbla przyjmując jednostajne tempo beatu podkładu rytmicznego. Dalej beat podkładu rytmicznego przyjmuje połamane tempo, zaś partia werbla utrzymuje jednostajne i mechaniczne tempo, które utrzymuje się w chwili, kiedy beat podkładu rytmicznego powraca do jednostajnego tempa. Z czasem elektroniczna sekcja perkusyjna, utrzymując jednostajne, utanecznione i mechaniczne tempo, coraz bardziej spowalnia i wyhamowuje, by wreszcie zatrzymać się. Po pewnym czasie elektroniczna sekcja perkusyjna powraca przyjmując jednostajne tempo, z czasem przechodzi do utanecznionego, jednostajnego i mechanicznego tempa, następnie po dłuższym czasie, ponownie przyjmuje połamane tempo, zatrzymuje się i powraca z jednostajnym, utanecznionym i mechanicznym tempem w końcowej fazie kompozycji. Podkład wypełniają krótkie i miękkie syntezatorowe akordy basowe tworzące płytko zapętlającą się linię basu okresowo i krótko wspartą krótkimi, miękkimi i retrospektywnie brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna składa się z chłodnych, krótkich, miękkich, wysoko, gładko i organowo brzmiących partii klawiszowych układających się w płytko zapętloną linię melodii, nisko brzmiących zapętleń klawiszowych, chłodnych, wysoko i gładko brzmiących zapętleń klawiszowych, chłodnych, smyczkowo-przestrzennie brzmiących partii klawiszowych tworzących rozmytą linię melodii, występującej okresowo chłodnej przestrzeni, luźnych (ale przyspieszających) i zapętlających się arpeggiów tworzonych przez krótkie, miękkie, retrospektywnie i tubalnie brzmiące partie klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe, chłodne, krótkie, gładko i wysoko brzmiące partie klawiszowe oraz chłodne, krótkie, wysoko i wysmukle brzmiące partie klawiszowe, chłodnych, krótkich, wysoko i gładko brzmiących partii klawiszowych układających się w dynamiczne i płytko zapętlone arpeggio, luźnych i zapętlających się arpeggiów tworzonych przez chłodne, krótkie, wysoko i archaicznie brzmiące partie klawiszowe oraz chłodne, twarde, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe, luźnych i zapętlających się arpeggiów tworzonych przez chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe oraz chłodne, krótkie, wysoko, gładko i organowo brzmiące partie klawiszowe, a także subtelnych, krótkich, miękkich, nisko-tubalnie i szorstko brzmiących partii klawiszowych tworzących zapętloną linię melodii w tle. W środkowej fazie numeru pojawiają się chłodne partie klawiszowe o twardym brzmieniu marimby układające się w płytko zapętloną linię melodii, w tle naprzemiennie występują wstawki syntezatorowe o niskim i wokalicznym (męskim) brzmieniu oraz wysokim, chropowatym i krzykliwym rejestrze dźwiękowym, dalej pojawiają się chłodne, krótkie, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące płytko zapętloną linię melodii. W drugiej połowie utworu pojawiają się krótkie, archaicznie i matowo brzmiące partie klawiszowe układające się w arpeggio, na które nachodzi zapętlona w house'owym stylu linia melodii tworzona przez chłodne, krótkie, wysoko i organowo brzmiące partie klawiszowe, a także krótkie arpeggia tworzone przez chłodne, krótkie, twarde i wysoko brzmiące partie klawiszowe. Z czasem cała ta struktura muzyczna spowalnia i wyhamowuje, po czym powracają chłodne, krótkie, miękkie, wysoko, gładko i organowo brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii przecinaną tym razem wysoko, archaicznie i matowo brzmiącymi wstawkami klawiszowymi, następnie chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzą płytko zapętloną linię melodii, po której chłodne, miękkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe układają się w dynamiczne i płytko zapętlone arpeggio z czasem zastąpione zapętloną w house'owym stylu linią melodii tworzoną przez chłodne, krótkie, wysoko i organowo brzmiące partie klawiszowe. W końcowej fazie kompozycji pojawiają się krótkie arpeggia tworzone przez chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe, następnie powraca chłodna przestrzeń, subtelne, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe układają się luźną i płytko zapętloną linię melodii w tle, gdzie subtelne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzą luźną i szeroko zapętloną linię melodii.
   Wydawnictwo w formacie CD uzupełniono o dodatkowe ścieżki w postaci remixów utworów Boss Drum i Phorever People - odpowiednio Boss Dub i Phorever Dub. W pierwszym przypadku, Boss Dub, struktura muzyczna nie ulega zmianie. Wydłużone są fazy instrumentalne z bardziej wyeksponowanymi partiami instrumentalnymi. Partie wokalne zostają silnie ograniczone do krótkich fraz refrenowych w wykonaniu Colina Angusa oraz krótkich i poddanych efektowi zwielokrotnionego echa rapowanych fraz w wykonaniu Richarda Westa. Z kolei nieco większej zmianie uległ remix kompozycji Phorever People, Phorever Dub, ze skróconym względem zasadniczej wersji czasem trwania oraz dodanymi niektórymi komponentami muzycznymi i odjętymi innymi elementami warstwy muzycznej. Utwór rozpoczynają długo przeciągnięte, nisko, retrospektywnie i warkotliwie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe z lekkim efektem fretless, podszyte niskim brzmieniem syntezatorowym, z czasem poddawane zachwianiom i degradacji brzmieniowej. Utrzymująca silnie utanecznione tempo elektroniczna sekcja perkusyjna wsparta jest plemienną rytmiką partii bongosów. Dalej ponownie pojawiają się długie, nisko, retrospektywnie i warkotliwie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, choć z czasem ustają. Krótkie, miękkie, wysoko-tubalnie, retrospektywnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe początkowo układają się w krótką, dynamiczną i płytko zapętloną linię melodii, następnie tworzą swoją dynamicznie i płytko zapętloną linię melodii. Pojawia się chłodna, przestrzennie brzmiąca partia klawiszowa układająca się w rozmytą linię melodii, następują chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące łączące się ze sobą równomierne arpeggia. W drugiej połowie ścieżki w podkładzie pojawiają się krótkie i retrospektywnie brzmiące syntezatorowe akordy basowe tworzące house'owo zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna powoli poszerza się o krótkie, miękkie, tubalnie, szorstko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układające się w dynamicznie i płytko zapętloną linię melodii przeciętą miękką, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiącą wstawką klawiszową, chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące łączące się ze sobą równomierne arpeggia, chłodną i przestrzennie brzmiącą partię klawiszową układającą się w rozmytą linię melodii, zimne, krótkie, dublujące się, wysoko, retrospektywnie i podzwaniająco brzmiące wstawki klawiszowe, przechodzące z góry do dołu nisko, retrospektywnie i warkotliwie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, dynamiczny, równomierny, wysoko i chropowato brzmiący puls sekwencerowy, oraz zimne, krótkie, zapętlone, bardzo wysoko i wysmukle brzmiące efekty syntezatorowe. W międzyczasie podkład poszerza się o krótkie i rozległe syntezatorowe akordy basowe układające się w house'owo zapętloną linię basu. Całość zamyka krótki, miękki, tubalnie, szorstko i retrospektywnie brzmiący akord klawiszowy poddany efektowi zwielokrotnionego echa razem z miękką, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiącą wstawką klawiszową. Brak jest partii wokalnych.
   Album Boss Drum przyniósł The Shamen największy sukces komercyjny w całej twórczości formacji. Wydawnictwo w latach 1992-93 w Wlk. Brytanii zajęło 3. miejsce w zestawieniu UK Albums, w Austrii dotarło do 28. miejsca, w Australii i Szwecji do 35. miejsca, w Holandii do 62. miejsca, oraz w Niemczech do 72. pozycji zestawienia Offizielle Top 100. Album otrzymywał pozytywne recenzje krytyków i dziennikarzy muzycznych, a żurnalista amerykańskiego dziennika Philadelphia Inquirer, Dennis Romero, napisał iż muzycy The Shamen wydawnictwem Boss Drum posunęli się w swoich założeniach o krok dalej niż zrobiły to kultowe brytyjskie zespoły z kręgu synth popu, Depeche Mode i Erasure.
   Album Boss Drum jest nie tylko muzycznym i komercyjnym szczytem twórczości The Shamen, wywarł też ogromny wpływ na całą scenę klubową lat 90., w szczególności na nurty rave, techno i euro dance.

Tracklista:

"Boss Drum" – 6:26
"LSI (Love Sex Intelligence)" – 3:43
"Space Time" – 4:58
"Librae Solidi Denari" – 5:26
"Ebeneezer Goode" (Beatmasters Mix) – 6:16
"Comin' On" – 4:27
"Phorever People" – 4:52
"Fatman" – 5:39
"Scientas" – 5:38
"Re:Evolution" – 8:22
"Boss Dub" – 5:19
"Phorever Dub" – 3:53

Personel:

Colin Angus – vocals, guitar, keyboards, bass guitar
Bob Breeks – keyboards
Gavin Knight – drums, electronic percussion
Richard West (Mr. C) – vocals, keyboards
Richard Sharpe – keyboards
Jhelisa Anderson – vocals

Written by, © copyright November 2025 by Genesis GM.

Cheyenne - trzeci solowy album studyjny amerykańskiego kompozytora rockowo-elektronicznego, klawiszowca formacji synth popowej Suicide, Martina Reva, wydany w 1991 roku nakładem niezależnej amerykańskiej wytwórni, Alive Records. W 2019 roku wydawnictwo zostało wznowione i poszerzone o trzy dodatkowe utwory nakładem niemieckiej niezależnej wytwórni, Bureau B. Większą część materiału stanowią tu de facto kompozycje pochodzące z drugiego albumu studyjnego zespołu Suicide, The Second Album (1980), w instrumentalnych wersjach, pozbawionych partii wokalnych w wykonaniu Alana Vegi. Materiał nagrywany był w 1980 roku w studiu Power Studios w Nowym Jorku, oraz w 1990 roku w nowojorskim studiu Czarist Productions, zaś jego producentem był wokalista i frontman amerykańskiej formacji rockowej The Cars, Ric Ocasek.
   Wydawnictwo otwiera premierowa, pozbawiona sekcji rytmicznej ambientowa ścieżka Wings of the Wind z rozległą i tubalnie brzmiącą partią klawiszową tworzącą silnie rozmytą melodii, chłodnymi, nakładającymi się na siebie wysoko i wokalicznie (damsko oraz męsko) brzmiącymi przestrzeniami, na które nachodzi chłodna i rozległa przestrzeń, masywną, nisko brzmiącą partią syntezatorową wypełniającą tło, subtelnymi chłodnymi, bardzo krótkimi, twardymi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótkie arpeggia, chłodną, rozległą i wysoko brzmiącą partią klawiszową tworzącą silnie rozmytą linię melodii, luźno występującymi chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu xylofonu i cymbałków, chłodną, tubalnie-brzęcząco i wysmukle brzmiącą partią klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii, chłodną, wysoko i sopranicznie brzmiącą partią klawiszową tworzącą silnie rozmytą linię melodii, oraz chłodnymi, krótkimi, bardzo wysoko i wysmukle brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi. W tle słychać jest chłodne, wysoko, retrospektywnie i podzwaniająco brzmiące wstawki klawiszowe, przeciągłe syntezatorowe syki, delikatnie dzwoniące wstawki klawiszowe, oraz przeciągłe, wysmukłe, metalicznie i chropowato bądź gładko brzmiące syki syntezatorowe.
   Utwór Red Sierra to instrumentalna wersja piosenki Harlem z albumu The Second Album. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje spowolnione, jednostajne i mechaniczne tempo wsparte podkręconym do maksymalnych obrotów drugim, archaicznym organowym automatem perkusyjnym, Rhythm Ace, tworzącym gęsty groove. Podkład wypełniony jest krótkimi i miękkimi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w płaską linię basu, na którą nachodzą krótkie i rozległe syntezatorowe akordy basowe tworzące płaską, ale transową linię basu. Warstwa muzyczna jest dość minimalistyczna, składająca się jedynie z chłodnej, rozległej i smyczkowo brzmiącej przestrzeni oraz nisko brzmiącego tła syntezatorowego. Za to tę minimalistyczną strukturę muzyczną w tle wypełniają swobodne partie dzwonków, wysoko i archaicznie brzmiące wygięcia klawiszowe, stłumione, masywne, wysoko i archaicznie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, krótkie, organowo i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, wznoszące się i lekko opadające chłodne, bardzo wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, dyskretne, miękkie i tubalnie brzmiące wstawki klawiszowe, subtelne, wysoko-tubalnie i archaicznie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, krótkie zaszumienia syntezatorowe, krótkie syki generowane przez talerz automatu perkusyjnego, miękkie akordy klawiszowe o gładkim, wysoko-tubalnym brzmieniu przypominającym dźwięk bluesowego akordu gitarowego, oraz przeciągnięte, szumiąco-syczące efekty syntezatorowe.
   Kompozycja Dakota jest instrumentalną wersją piosenki Super Subway Comedian z wydawnictwa The Second Album. Utrzymująca jednostajne tempo automatyczna sekcja perkusyjna wsparta jest zapętlającą się w dynamicznej, plemiennej rytmice partią elektronicznych bongosów, w podkładzie występuje zapętlająca się, miękka syntezatorowa sekcja basowa wsparta krótkimi, miękkimi i szorstko brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi. Warstwa muzyczna składa się z chłodnych, twardych i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących równomierne arpeggio, subtelnej, chłodnej, miękko wibrującej, wysoko, gładko i archaicznie brzmiącej partii klawiszowej wypełniającej tło, subtelnych, chłodnych, krótkich, miękkich, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych tworzących stale zapętlającą się linię melodii w tle, cyklicznych, dublujących się, chłodnych, krótkich, miękkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych, a także dyskretnych, przytłumionych, ale rozległych, chłodnych, oraz miękkich i wysoko brzmiących wejść klawiszowych. W tle słychać jest chłodne, krótkie, chwiejne, wysoko i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe, chłodne, krótkie, miękkie, wysoko, retrospektywnie, gładko i wysmukle brzmiące partie klawiszowe układające się w krótkie zapętlenia, oraz krótkie, niekiedy dublujące się, wysoko-tubalnie, archaicznie i chropowato brzmiące wstawki klawiszowe.
   Tytułowy utwór Cheyenne stanowi instrumentalną wersję piosenki Touch Me z albumu The Second Album. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje jednostajne tempo, wsparta jest twardym i równomiernym groove'em. Podkład wypełniają krótkie syntezatorowe akordy basowe tworzące płytko zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna zawiera krótkie, gładko i wysoko-tubalnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe o dźwięku przypominającym przeciągnięcie gitarowe, chłodną, smyczkowo brzmiącą przestrzeń, na którą nachodzi chłodna, wysoko brzmiąca przestrzeń organowa, dyskretne i nisko brzmiące tło syntezatorowe, krótkie, miękkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii w tle, chłodne, krótkie, twarde, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące krótką i zapętloną linię melodii o dalekowschodnim zabarwieniu, chłodną, wysoko i gładko brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w krótką i rozmytą linię melodii, oraz subtelne i chłodne partie klawiszowe o miękkim i retrospektywnym brzmieniu xylofonu tworzące krótkie i zapętlone linie melodii.
   River of Tears to numer, który jest instrumentalną wersją piosenki Sweetheart z wydawnictwa The Second Album. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe i jednostajne tempo, podkład zawiera masywną i płytko zapętloną syntezatorową sekcję basową wspartą równomiernym i miękkim basowym pulsem sekwencerowym. Warstwa muzyczna złożona jest z chłodnych, miękkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych układających się w stale zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich chropowato i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnej, wysoko, retrospektywnie i lekko wysmukle brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w krótką i zapętloną linię melodii, krótkich partii klawiszowych o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego tworzących krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnej i wysoko brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w rozmytą linię melodii, a także chłodnych oraz krótko przeciągniętych partii klawiszowych o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego tworzących luźną i zapętloną linię melodii. W tle słychać jest brzęczące dźwięki kołowrotka, twarde, szorstko i atonalnie brzmiące efekty automatu perkusyjnego oraz delikatne wstawki dzwonka wsparte sykiem talerza automatu perkusyjnego.
   Kompozycja Buckeye jest instrumentalną wersją piosenki Fast Money Music z albumu The Second Album. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje dynamiczne, zagęszczone i jednostajne tempo beatu podkładu rytmicznego oraz dynamiczne i jednostajne tempo uderzenia 2 / 2 partii werbla automatycznej sekcji perkusyjnej. Podkład wypełniony jest krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna składa się z wysoko zawieszonej chłodnej przestrzeni, na którą nachodzi chłodna, wysoko brzmiąca przestrzeń organowa, chłodnej, fletowo brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w chwytliwą i pogodną linię melodii, oraz chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących mechaniczną pętlę w tle, gdzie słychać jest liczne szorstko i atonalnie brzmiące efekty automatu perkusyjnego oraz subtelne, szumiąco-bulgoczące efekty syntezatorowe. Całość zamyka nisko i szorstko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe z lekkim efektem fretless, chłodne, fletowo brzmiące przeciągnięcie klawiszowe oraz drżące, psychodeliczne i atonalnie brzmiące tło organowe poprzetykane chaotycznymi, suchymi i delikatnymi stukotami.
   Premierowa, pozbawiona sekcji rytmicznej eksperymentalna ścieżka Little Rock, prezentuje nisko brzmiące tło syntezatorowe, chłodną, smyczkowo brzmiącą bądź chłodną, rozległą i smyczkowo brzmiącą przestrzeń, krótkie, jękliwe, wysoko-tubalnie, wokalicznie (męsko), archaicznie i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe podszyte wysokim i archaicznym brzmieniem klawiszowym, chłodne, miękkie, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe podszyte sykiem i delikatnym efektem podzwaniania, równomierne, nisko i chropowato brzmiące pulsacje sekwencerowe, chłodne, wysoko i archaicznie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe imitujące dźwięk wycia wilka, rozległe, wznoszące się i opadające, nisko i wokalicznie (męsko) brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, krótkie, miękkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układające się w krótkie zapętlenia, chłodne, krótkie, twarde, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące bardzo krótkie, wstawkowe arpeggio, chłodne, rozległe, wysoko, matowo i archaicznie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne partie klawiszowe o miękkim brzmieniu xylofonu układające się w krótkie i luźne zapętlenie, subtelne, chłodne, gładko i fletowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz chłodne, wysoko, retrospektywnie, szorstko i wysmukle brzmiące przeciągnięcia klawiszowe przechodzące do fletowego, gładkiego i wysmukłego rejestru dźwiękowego. Tło wypełniają przeciągnięte syki generowane przez perkusyjny talerz, syntezatorowe szumy i syki, spontaniczne i chaotyczne uderzenia partii werbla automatu perkusyjnego nietworzące sekcji rytmicznej, delikatne i subtelne trzaski, krótkie syki generowane przez talerz automatu perkusyjnego, zimne i delikatne efekty podzwaniania, delikatne partie dzwonków, uderzenia w talerz perkusyjny, ciężkie, industrialne uderzenia, przeciągnięcia partii dzwonków, odgłosy huku uderzenia, industrialno-dzwoniące wstawki klawiszowe oraz rozległe zaszumienie syntezatorowe. W końcowej fazie numeru następuje dodatkowa, wiolonczelowo brzmiąca przestrzeń, również tło poszerza się o dodatkową, rozległą, nisko i szorstko brzmiącą partię syntezatorową, pojawia się bardziej matowo, fletowo brzmiące przeciągnięcie klawiszowe oraz krótkie, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, w tle słychać jest, miękki i delikatny trzask oraz krótki, dublujący się tweet syntezatorowy. Całość zamyka subtelne, krótkie i nisko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe.
   Utwór Prairie Star stanowi instrumentalną wersję piosenki Diamonds, Fur Coat, Champagne z wydawnictwa The Second Album. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe i jednostajne tempo, w podkładzie występuje miękka i zapętlająca się syntezatorowa sekcja basowa wsparta krótkimi i masywnymi syntezatorowymi akordami basowymi układającymi się w płytko zapętloną i urywaną linię basu. Warstwa muzyczna charakteryzuje się chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu xylofonu tworzącymi krótkie zapętlenia, chłodnymi solówkami organowymi układającymi się w krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodną i wysoko brzmiącą przestrzenią organową, chłodnymi, krótkimi i miękkimi partiami organowymi tworzącymi płytką pętlę, oraz chłodnymi i wysoko brzmiącymi przeciągnięciami organowymi.
   Mustang to numer będący instrumentalną wersją piosenki Shadazz z albumu The Second Album. Automatyczna sekcja perkusyjna utrzymuje klasyczne tempo bossa novy, podkład wypełniają krótkie syntezatorowe akordy basowe tworzące płytko zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna zawiera chłodne i bardzo krótkie przeciągnięcia organowe, chłodne, krótkie, twarde i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w bardzo luźne i płytkie zapętlenie, chłodną solówkę klawiszową o brzmieniu fletu układającą się w płytko zapętloną linię melodii wspartą płytko zapętlającą się zimną, bardzo wysoko i wysmukle brzmiącą solówką klawiszową oraz chłodną, wysmukle i fletowo brzmiącą partią klawiszową tworzącą krótkie zapętlenia, długie, unoszące się, chłodne, wibrujące (z czasem wytracające efekt wibracji), wysoko, chropowato i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe wsparte miękkimi, gładko i wysoko brzmiącymi wibracjami syntezatorowymi, oraz krótkie, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w krótkie zapętlenia. W tle słychać jest dublujące się, szorstko i atonalnie brzmiące efekty automatu perkusyjnego oraz brzęczące partie kołowrotka.
   Pozostałe trzy ścieżki, o które poszerzono wznowienie wydawnictwa nakładem wytwórni Bureau B, pochodzą z niepublikowanej sesji nagraniowej. Pierwszą z nich jest pozbawiona sekcji rytmicznej miniatura Pony z chłodną partią wibrafonu układającą się w chwytliwą, balladową linię melodii bądź krótką i płytko zapętloną linię melodii wspartą krótkimi, chłodnymi, wysoko i gładko brzmiącymi partiami klawiszowymi, wysoko i gładko brzmiącą partią melodyki tworzącą płytko zapętlającą się linię melodii, krótkimi i twardymi partiami klawiszowymi o brzmieniu gitary akustycznej układającymi się w płytko zapętloną linię melodii, chłodną solówką klawiszową o brzmieniu fletu tworzącą krótką i płytko zapętloną linię melodii epizodycznie wspartą rozległą, ale stłumioną, wysoko i archaicznie brzmiącą partią klawiszową, tubalnie i chropowato brzmiącą solówką klawiszową układającą się w krótką i płytko zapętloną linię melodii wspartą partią fortepianową, chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu typu piano tworzącymi krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko i klarnetowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótką i płytko zapętloną linię melodii, krótkimi, nisko, szorstko i puzonowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótką i zapętloną linię melodii, solówką klawiszową o brzmieniu trąbki układającą się w krótką i zapętloną linię melodii, występującą okresowo chłodną przestrzenią, chłodnymi, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodnymi, masywnymi i smyczkowo brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, podszytymi brzmieniem fletowym chłodnymi partiami klawiszowymi o brzmieniu marimby układającymi się w krótką i płytko zapętloną linię melodii, krótkim, rozległym i tubalnie-wiolonczelowo brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym, bardzo krótkimi, wysoko i futurystycznie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi niedługie, dynamiczne i płytko zapętlone arpeggio wsparte rozległą, ale stłumioną, wysoko i archaicznie brzmiącą partią klawiszową, krótkimi, miękkimi i gitarowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótką i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, pozytywkowo brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótką i zapętloną linię melodii, krótkimi, wysoko, gładko i puzonowo brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w krótką i zapętloną linię melodii, atonalnie brzmiącymi wstawkami syntezatorowymi wspartymi gongiem bądź podwójnym uderzeniem partii werbla automatu perkusyjnego, występującą w końcowej fazie kompozycji smyczkowo brzmiącą przestrzenią, na którą nachodzi chłodne i przestrzennie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, krótkimi, wysoko-tubalnie i archaicznie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótką i płytko zapętloną linię melodii, krótkimi, delikatnymi stukotami układającymi się w płytko zapętloną, quasi plemienną rytmikę, oraz krótkimi, wysoko, gładko i futurystycznie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótkie, wstawkowe zapętlenie. Całość zamyka chłodne, krótkie, rozległe, wysoko, archaicznie i matowo brzmiące przeciągnięcie klawiszowe wsparte chłodną i odległą przestrzenią oraz chłodnym, wysoko, archaicznie i gładko brzmiącym tłem syntezatorowym.
   Utwór Durango oparty jest na jednostajnym tempie bossa novy archaicznego automatu perkusyjnego wspartego plemienną i zapętloną rytmiką silnej partii conga, krótkich i miękkich syntezatorowych akordach basowych tworzących luźną i płytko zapętloną linię basu w podkładzie, oraz nisko, chropowato i fortepianowo brzmiących akordach klawiszowych układających się w linię melodii o charakterze tanga, za którą podążają delikatne partie dzwonka oraz krótkie, wysoko brzmiące i podzwaniające partie klawiszowe.
   Rozszerzoną edycję albumu zamyka pozbawiona sekcji rytmicznej, ambientowa ścieżka Coyote, z subtelnym, nisko brzmiącym tłem syntezatorowym, chłodną, wysoko i wokalicznie (damsko i męsko) brzmiącą przestrzenią, oraz chłodną, rozległą, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiącą partią klawiszową układającą się w silnie rozmytą linię melodii. W warstwie muzycznej występują dodatkowe komponenty, takie jak delikatne, lekko wibrujące syki syntezatorowe, krótkie, chłodne, miękko wibrujące, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, krótkie, lamentacyjne, wysoko i sopranicznie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, krótkie przeciągnięcia partii harfy, pojedyncze, delikatne, ale twarde uderzenia partii werbla automatu perkusyjnego, wstawki i krótkie przeciągnięcia partii cymbałków, chłodne partie klawiszowe o miękkim brzmieniu wibrafonu tworzące krótkie zapętlenia, oraz krótkie, wysoko, retrospektywnie i wysmukle brzmiące partie klawiszowe układające się w luźne i równomierne arpeggia.
   Wydawnictwo Cheyenne jest ostatnim czysto instrumentalnym solowym albumem studyjnym w dyskografii Martina Reva i zakończeniem pewnej epoki w twórczości kompozytora, bowiem już po ukazaniu się studyjnego wydawnictwa Suicide, Why Be Blue w 1992 roku, muzyk odkrył w sobie talent literacki oraz wokalny. Następny album Martina Reva, See Me Ridin', który wydany został w 1996 roku, był przełomowy, zawierał bowiem w pełni piosenkowy i śpiewany materiał. Wszystkie następne solowe wydawnictwa studyjne kompozytora również były w pełni piosenkowe.

Tracklista:
1 Wings of the Wind 7:58
2 Red Sierra 6:36
3 Dakota 2:58
4 Cheyenne 3:09
5 River of Tears 3:49
6 Buckeye 2:15
7 Little Rock 7:00
8 Prairie Star 2:27
9 Mustang 2:40
10 Pony 1:55
11 Durango 5:12
12 Coyote 5:26

Personel:

Performer – Martin Rev
Producer – Ric Ocasek (tracks: 2 to 6, 8, 9)
Synthesizer, Keyboards – Martin Rev
Written-By – Martin Rev

Written by, © copyright November 2025 by Genesis GM.

Minerał Życia - album studyjny polskiego zespołu synth popowego, Kombi, nagrywany w studiu w Gdańsku w czasie lockdownu spowodowanego pandemią COVID-19, między wrześniem 2020 a wrześniem 2021 roku. Wydawnictwo powstało z okazji 45-lecia legendarnej formacji i ukazało się 26 listopada 2021 roku nakładem niezależnej wytwórni SL Sound. Do współpracy zespół zaprosił znaną z korelacji z polskimi wykonawcami popowymi, jak m.in. Alicja Janosz, Feel i Iwona Węgrowska, popularną polską wokalistkę pop-rockową i autorkę tekstów, Patrycję Kosiarkiewicz, która jest autorką znacznej większości tekstów piosenek zawartych na albumie.
   Najwcześniejszą zapowiedzią wydawnictwa była jego tytułowa kompozycja, Minerał Życia, z tekstem autorstwa Sławomira Łosowskiego, która ukazała się na singlu już 19 stycznia 2021 roku. Jednocześnie utwór otwiera albumową setlistę. Piosenkę poprzedza introdukcja złożona z wysoko-tubalnie, archaicznie i chropowato brzmiącego przeciągnięcia klawiszowego, unoszącego się, szorstko, wysoko i archaicznie brzmiącego przeciągnięcia klawiszowego, oraz chłodnych, krótkich, miękkich, chropowato i wysoko brzmiących partii klawiszowych w tle wypełnionym niskim brzmieniem syntezatorowym, gdzie słychać jest również krótką, twardą, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiącą wstawkę klawiszową. W swojej zasadniczej części kompozycja utrzymuje spowolnione, trip hopowe tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, w podkładzie brak jest sekcji basowej. Warstwa muzyczna złożona jest z rozległego, nisko brzmiącego tła syntezatorowego (nabierającego większej intensywności w refrenach), dyskretnych, chłodnych, krótkich, miękkich i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących zapętlające się górne arpeggio, chłodnej, gładko, wysoko-tubalnie i retrospektywnie brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w krótkie i zapętlone linie melodii, chłodnych, krótkich, rozległych, wysoko, retrospektywnie i matowo brzmiących partii klawiszowych w stylu twórczości z lat 80. Kombi tworzących krótkie zapętlenia, chłodnych, krótkich, wysoko i matowo brzmiących przeciągnięć klawiszowych, chłodnych, wysoko i świszcząco brzmiących wstawek klawiszowych, subtelnych, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partii klawiszowych układających się w luźne arpeggio w refrenach, chłodnych, gładko, wysoko i retrospektywnie brzmiących solówek klawiszowych w stylu twórczości z lat 80. Kombi tworzących krótkie zapętlenia w refrenach, oraz chłodnych, krótkich, twardych i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących niedługie, quasi gitarowe arpeggia. Tło wypełniają krótkie, brzmiące niczym przepuszczone przez radio bądź wymawiane niskim i szorstkim głosem wypowiadane sentencje w wykonaniu Zbigniewa Fila, wysoko-wokalicznie (obojniaczo) brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie i dynamicznie zapętlone linie melodii bądź występujące jako krótkie wstawki, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące wstawki klawiszowe, nisko i szorstko brzmiące wstawki klawiszowe, krótkie zaszumienia radiowe oraz syntezatorowe syki, szumy i efekty zaszumień. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila jest silna i soulowa. Bliżej środkowej fazy utworu następuje pomost, w którym cała warstwa muzyczna zatrzymuje się zastąpiona opadającą od dołu i obniżającą swoje brzmienie nisko brzmiącą partią syntezatorową oraz opadającym do dołu sykiem syntezatorowym, pojawia się przetworzona przez wokoder wysoko i chropowato brzmiąca partia wokalna w wykonaniu Sławomira Łosowskiego, przytłumione wokalne frazy w wykonaniu Zbigniewa Fila słychać jest w tle. W drugim refrenie pojawiają się chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, w tle zaś występują zapętlone, nisko brzmiące partie klawiszowe. W drugiej połowie piosenki warstwa muzyczna zatrzymuje się, następuje syntezatorowy syk i szum tła oraz odległa, stłumiona, ale rozległa, wysoko brzmiąca partia syntezatorowa wypełniająca tło, po czym następuje bardzo krótka pauza, po której struktura muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy. Pojawia się chłodna, wysoko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w rozbudowaną, zapętloną i soulową linię melodii, w tle dodatkowo występują wsamplowane, krótkie, wysoko (obojniaczo, damsko i męsko) brzmiące efekty wokaliczne oraz wysoko, futurystycznie i szorstko brzmiące efekty syntezatorowe. W końcowej fazie kompozycji chłodna i wysoko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w rozbudowaną, zapętloną i soulową linię melodii przyjmuje wyższego, bardziej wysmukłego i gładkiego rejestru dźwiękowego, finalnie wtapiając się w tło. Warstwę muzyczną zamyka efekt szumu syntezatorowego wsparty miękkim uderzeniem partii werbla elektronicznej perkusji, jednak utwór posiada jeszcze interlude złożone z chłodnej przestrzeni, rozległego, nisko brzmiącego tła syntezatorowego oraz nisko, retrospektywnie i szorstko brzmiącego przeciągnięcia klawiszowego, które wycisza się i niknie w warstwie muzycznej.
   Kolejną zapowiedzią premierowego wydawnictwa studyjnego Kombi była wydana na singlu 9 kwietnia 2021 roku piosenka Ale Co Z Tego poprzedzona introdukcją złożoną z unoszącego się długiego, podwójnego, wysoko i chropowato brzmiącego przeciągnięcia klawiszowego, na które nachodzi zawijająca się kilkukrotnie masywna, wysoko, archaicznie i matowo brzmiąca partia klawiszowa. W swojej zasadniczej części kompozycja posiada jednostajne i utanecznione tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, krótkie i miękkie basowe akordy syntezatorowe następujące luźno i równomiernie po sobie, w refrenach ustępujące krótkim basowym pulsom sekwencerowym w podkładzie, występującą jedynie w początkowej fazie utworu chłodną, krótką, miękką, rozległą i fletowo brzmiącą partię klawiszową układającą się w pogodną i zapętloną linię melodii wspartą przez chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące akordy w stylistyce reggae, chłodne, masywne, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii bądź tworzące krótkie przeciągnięcia, chłodne, krótkie, retrospektywnie i bardzo wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w krótką i zapętloną linię melodii, chłodne, rozległe, wysoko i retrospektywnie brzmiące solówki klawiszowe tworzące krótkie i rozmyte linie melodii, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące płytko zapętlone arpeggia w refrenach, występujące okresowo nisko brzmiące tło syntezatorowe oraz również pojawiającą się okresowo subtelną i chłodną przestrzeń. W tle słychać jest przeciągłe szumy syntezatorowe przechodzące w syki. W drugiej części piosenki w jej podkładzie krótki i miękki syntezatorowy akord basowy tworzy krótką i płytko zapętloną linię basu wspartą krótką i miękką basową pulsacją sekwencerową, w warstwie muzycznej pojawia się chłodny, miękki, równomierny, dynamiczny i wysoko brzmiący puls sekwencerowy, chłodna, rozległa, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa układa się w płytko zapętloną linię melodii, przeciętą chłodnym, krótkim i wysoko brzmiącym akordem klawiszowym poddanym efektowi echa, z czasem zakończoną krótkim, tubalnie brzmiącym pulsem sekwencerowym, po którym następuje dźwięk uderzenia podszyty efektem echo-szumu, następnie pojawia się krótki, wstecznie odtworzony i szeleszcząco-wysoko brzmiący efekt taśmowy szybko zastąpiony chłodnym, krótkim, bardzo wysoko i wysmukle brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym następującym wraz w chłodną, wysoko, gładko i wokalicznie (męsko) brzmiącą partią klawiszową, po czym warstwa muzyczna powraca do swojej zasadniczej formy. Bliżej końcowej fazy kompozycji na pewien czas pojawiają się krótkie, masywne, nisko i chropowato brzmiące partie klawiszowe podszyte wysokim i chropowatym brzmieniem klawiszowym układające się w krótką, płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii wymieniającą się z krótkim i płytkim zapętleniem tworzonym przez krótkie, masywne, nisko i chropowato brzmiące partie klawiszowe, słychać jest też wsamplowaną, damsko brzmiącą wokalizę, dalej zaś następują chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w quasi gitarowe, płytko-sinusoidalne arpeggio. Całość zamykają krótkie, masywne, nisko i chropowato brzmiące partie klawiszowe podszyte wysokim i chropowatym brzmieniem klawiszowym układające się w krótką, płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii, po której następuje krótki efekt syntezatorowego szumu. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila charakteryzuje się klimatem czarnego soulu.
   Równo miesiąc przed premierą albumu Minerał Życia, 26 października 2021 roku, na promującym go singlu został wydany utwór Jeszcze Wszystko Przed Nami, poprzedzony krótką introdukcją złożoną z subtelnego, ale gęstego szumu syntezatorowego, subtelnej, nisko i szorstko brzmiącej wstawki syntezatorowej, unoszącej się, wysoko brzmiącej i stopniowo nabierającej coraz wyższego rejestru dźwiękowego partii klawiszowej, subtelnego, wysoko brzmiącego pulsu sekwencerowego, stłumionych i podszytych efektem echa dźwięków uderzeń, utrzymującej standardowe, jednostajne i nieznacznie przyspieszające tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, równomiernego i dynamicznego basowego pulsu sekwencerowego w podkładzie, krótkich, wysoko brzmiących przeciągnięć klawiszowych, chłodnych, krótkich, wysoko i świszcząco brzmiących partii klawiszowych oraz chłodnego, krótkiego, wysoko i retrospektywnie brzmiącego przeciągnięcia klawiszowego. Jednak numer wprost odwołuje się do największego przeboju z repertuaru Kombi, piosenki Słodkiego, Miłego Życia (wydawnictwo Nowy Rozdział, 1984). Zasadniczo kompozycja Jeszcze Wszystko Przed Nami jest młodszą siostrą, czy też kontynuacją kultowego utworu, o czym świadczy zarówno warstwa tekstowa (częściowo w refrenach), linia i partia wokalna (w refrenach) oraz struktura muzyczna charakteryzująca się standardowym i jednostajnym tempem elektronicznej sekcji perkusyjnej okresowo wyhamowującej do lekko spowolnionego, standardowego i jednostajnego tempa bądź ograniczającej się do utrzymującego standardowe tempo beatu podkładu rytmicznego, równomiernym basowym pulsem sekwencerowym w podkładzie, nisko brzmiącym tłem syntezatorowym, chłodną, rozległą, wysoko i retrospektywnie brzmiącą solówką klawiszową układającą się w krótką, płytko zapętloną i rozmytą bądź chwytliwą i zapętloną linię melodii, czasem tworzącą także krótkie przeciągnięcia, chłodnymi, krótkimi, wysoko i świszcząco brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótką i zapętloną bądź płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, wysoko, retrospektywnie i chropowato brzmiącymi solówkami klawiszowymi układającymi się w płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko i matowo brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, oraz chłodnymi, krótkimi i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi krótkie arpeggia. W tle warstwy muzycznej słychać jest krótkie syki syntezatorowe. W drugiej połowie piosenki pojawiają się chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w równomierne arpeggio, o które odtąd poszerza się struktura muzyczna, występuje też chłodna, rozległa, wysoko i chropowato brzmiąca solówka klawiszowa tworząca zapętloną linię melodii, jednorazowo następuje unoszące się, wysoko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila jest soulowa, nawiązująca do stylu śpiewania dawnego wokalisty Kombi, Grzegorza Skawińskiego, szczególnie w kompozycji Słodkiego, Miłego Życia, choć w drugiej połowie utworu Zbigniew Fil przez chwilę śpiewa surową i zachrypniętą barwą głosu.
   Kompozycja Fahrenheit była pierwszym singlem, który ukazał się już po premierze albumu Minerał Życia. Singiel wydany został 17 grudnia 2021 roku. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje spowolnione i połamane tempo, w podkładzie występuje miękka i zapętlona sekcja gitary basowej, jednak okresowo krótkie syntezatorowe akordy basowe tworzą dodatkową, płytko zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna złożona jest z chłodnych, krótkich, miękkich i wysoko brzmiących partii klawiszowych (przyjmujących też niższego rejestru dźwiękowego) tworzących luźną i płytko zapętloną linię melodii, krótkie zapętlenia bądź występujących pojedynczo, subtelnych, krótkich, wysoko i gitarowo brzmiących partii klawiszowych imitujących akompaniament gitarowy w tle, chłodnych, delikatnych, wysoko i matowo brzmiących przeciągnięć klawiszowych często podszywanych delikatnym syntezatorowym efektem szumu, chłodnych, miękkich, zapętlonych, wysoko i gładko brzmiących wstawek klawiszowych, chłodnej przestrzeni, subtelnych, krótkich i wysoko-tubalnie brzmiących partii klawiszowych tworzących płytko i stale zapętloną linię melodii, chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących wibracji syntezatorowych, chłodnych, przestrzennie brzmiących wejść klawiszowych, chłodnych, krótkich i smyczkowo brzmiących partii klawiszowych układających się w krótkie zapętlenia, subtelnych, chłodnych, krótkich, płytkich, wysoko i gładko brzmiących zapętleń klawiszowych, subtelnych, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących lekko zapętlające się arpeggia, subtelnych, chłodnych, krótkich, lekko wibrujących, wysoko i futurystyczno-retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych podążających za partia wokalną, chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych tworzących krótką i zapętloną linię melodii, chłodnej, wysoko-tubalnie i retrospektywnie brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w rozmytą linię melodii wspartą zapętlającą się chłodną, lekko chropowato, retrospektywnie i wysoko brzmiącą solówką klawiszową, oraz chłodnych, krótkich, twardych i wysoko brzmiących partii klawiszowych tworzących jednorazowe, krótkie i równomierne arpeggio. W tle czasami słychać jest syntezatorowe szumy. W drugiej połowie utworu podążając za partią wokalną, na krótkie solo wychodzi chłodna, lekko chropowato, retrospektywnie i wysoko brzmiąca solówka klawiszowa, nieco dalej w tle następuje unoszące się chłodne, rozległe, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. W końcowej fazie numeru warstwa muzyczna minimalizuje się do utrzymującej spowolnione i połamane tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, subtelnych, krótkich i wysoko-tubalnie brzmiących partii klawiszowych tworzących płytko i stale zapętloną linię melodii oraz chłodnych, krótkich, wysoko i retrospektywnie brzmiących wibracji syntezatorowych. Całość zamyka silnie stłumiony efekt huku podszytego echem oraz syntezatorowy szum. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila jest soulowa, wokalista wykonuje również wokalizy.
   Jako piąty i ostatni singiel promujący wydawnictwo Minerał Życia, 14 lutego 2022 roku ukazała się piosenka Mam Cię W Snach poprzedzona intensywnym szumem syntezatorowym imitującym szum morskich fal, na który nachodzi chłodna, wysoko i gładko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w folkową linię melodii, z czasem także chłodna, wysoko zawieszona przestrzeń. Elektroniczna sekcja perkusyjna utrzymuje standardowe, jednostajne i spowolnione tempo, w podkładzie brak jest sekcji basowej. W początkowej fazie kompozycji słychać jest wsamplowaną krótką, damsko brzmiącą, ludowo-sakralną pieśń. Warstwa muzyczna składa się z chłodnego, miękkiego, równomiernego i wysoko brzmiącego pulsu sekwencerowego wymieniającego się z równomiernym arpeggio tworzonym przez chłodne, krótkie, twarde i wysoko brzmiące partie klawiszowe, masywnego, nisko brzmiącego tła syntezatorowego okresowo wspieranego nisko i chropowato brzmiącą partią syntezatorową, chłodnej i wysoko brzmiącej partii klawiszowej układającej się w silnie rozmytą linię melodii, masywnych, nisko i szorstko brzmiących wstawek syntezatorowych, chłodnych, krótkich, wysoko i gładko brzmiących przeciągnięć klawiszowych, opadających do dołu lub unoszących się ku górze chłodnych, krótkich, wysoko i chropowato brzmiących przeciągnięć klawiszowych, subtelnych, krótkich, wysoko i matowo brzmiących przeciągnięć klawiszowych oraz subtelnej i chłodnej przestrzeni. Warstwę muzyczną wspierają masywne, ale przytłumione i wysoko brzmiące wstawki klawiszowe okresowo podszywające partię werbla elektronicznej perkusji, oraz krótkie syntezatorowe zaszumienia i syki. W pierwszej połowie utworu występuje pomost, w którym warstwa muzyczna ogranicza się do utrzymującej spowolnione, standardowe i jednostajne tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, pojawia się krótkie, ale masywne przeciągnięcie syntezatorowego szumu, po którym następuje masywna, dwukrotnie unosząca się, lekko chropowato i wysoko-tubalnie brzmiąca partia klawiszowa wsparta syntezatorowym sykiem. Od środkowej fazy piosenki w warstwie muzycznej pojawia się chłodna, wysoko i gładko brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w krótką i folkową linię melodii, występuje chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, dalej zaś chłodna, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiąca solówka klawiszowa układa się w zapętloną linię melodii wspartą krótkim przeciągnięciem klawiszowym o wysokim i chropowatym brzmieniu riffu gitarowego oraz klawiszową wstawką o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego, następnie chłodna, rozległa, wysoko i retrospektywnie brzmiąca partia klawiszowa tworzy dwa szerokie i płytkie zapętlenia, między którymi występuje krótkie przeciągnięcie klawiszowe o wysokim i chropowatym brzmieniu riffu gitarowego, dalej zaś chłodne, krótkie, miękkie, wysoko, organowo i matowo brzmiące partie klawiszowe układają się w krótką i płaską linię melodii. Bliżej końcowej fazy kompozycji stałym elementem struktury muzycznej stają się płytkie zapętlenia chłodnej, wysoko i retrospektywnie brzmiącej partii klawiszowej. Warstwę muzyczną finalizuje chłodny, masywny, miękki, wysoko i matowo brzmiący akord klawiszowy, jednak utwór posiada interlude złożone z intensywnego szumu syntezatorowego imitującego szum morskich fal, chłodnych, krótkich, rozległych, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiących partii klawiszowych tworzących luźną i płytko zapętloną linię melodii, oraz chłodnej, wysoko i gładko brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w krótką i folkową linię melodii. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila jest soulowa, z wyraźną nutką nostalgii w głosie.
   Numer Jedna Liga poprzedzony jest krótką introdukcją złożoną z chłodnej, wysoko i organowo brzmiącej przestrzeni, syntezatorowego szumu oraz krótkich, ale przeciągniętych i futurystycznie bądź świszcząco brzmiących tweetów syntezatorowych. W swojej zasadniczej części piosenka opiera się na jednostajnym i utanecznionym tempie elektronicznej sekcji perkusyjnej, krótkich i miękkich syntezatorowych akordach basowych układających się w płytko i house'owo zapętloną linię basu okresowo wspartą twardym i zapętlającym się basowym pulsem sekwencerowym bądź krótkimi syntezatorowymi akordami basowymi tworzącymi płytko zapętloną linię basu w podkładzie, chłodnych, wysoko i melancholijnie brzmiących partiach klawiszowych tworzących silnie rozmytą linię melodii, chłodnych partiach klawiszowych o brzmieniu marimby - z czasem podszytych chłodnym, wysokim, matowym i retrospektywnym brzmieniem klawiszowym - układających się w krótkie i zapętlone linie melodii w tle, dyskretnej, chłodnej i przestrzennie brzmiącej partii klawiszowej podążającej za linią wokalną, subtelnej, chłodnej, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiącej partii klawiszowej tworzącej rozmytą linię melodii, krótkim, nisko i warkotliwie brzmiącym przeciągnięciu klawiszowym, krótkiej, wstawkowej, miękkiej i tubalnie brzmiącej pulsacji sekwencerowej, chłodnej, krótkiej, wstawkowej, twardej i wysoko brzmiącej pulsacji sekwencerowej, chłodnej, masywnej, nisko i chropowato brzmiącej solówce klawiszowej układającej się w płytko zapętloną linię melodii przecinaną przez chłodne, krótkie i smyczkowo-przestrzennie brzmiące wstawki klawiszowe, chłodnych, rozległych, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych tworzących krótką i rozmytą linię melodii, chłodnych, krótkich, masywnych, drżących, wysoko, matowo i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótką i płytko zapętlona linię melodii, następujących trzy razy po sobie chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących wstawkach klawiszowych, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących partiach klawiszowych tworzących krótkie i luźne zapętlenia, miękkich, nisko i szorstko brzmiących wstawkach syntezatorowych, chłodnych, krótkich, wysoko i chropowato brzmiących partiach klawiszowych układających się w krótkie, ale głębokie zapętlenie, oraz chłodnej, masywnej, wysoko i chropowato brzmiącej solówki klawiszowej tworzącej rozmytą i płytko zapętloną linię melodii. W tle słychać jest subtelne, miękkie, lekko wibrujące i wysoko brzmiące wstawki klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, krótkie i miękkie tweety syntezatorowe, syntezatorowe efekty szumów, oraz miękkie, nisko i chropowato brzmiące wstawki syntezatorowe. W drugiej połowie kompozycji pojawia się chłodna, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w powtarzane kilkakrotnie krótkie i zapętlone oraz płytko zapętlone linie melodii. Całość zamyka syntezatorowy szum, na który nachodzą twarde, miarowo spowalniające i atonalnie brzmiące fascykulacje syntezatorowe, syntezatorowy syk, wreszcie ta faktura dźwiękowa ustępuje niskiemu i szorstkiemu brzmieniu syntezatorowemu. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila jest soulowa.
   Utwór Piękna Jest poprzedza introdukcja złożona z nisko i szorstko brzmiących przeciągnięć klawiszowych, chłodnych, krótkich, wysoko-tubalnie, gładko i retrospektywnie brzmiących partii klawiszowych tworzących luźną i płytko zapętloną linię melodii, chłodnej, twardej, wysoko i retrospektywnie brzmiącej wibracji syntezatorowej w stylu twórczości legendarnej niemieckiej formacji muzyki elektronicznej, Kraftwerk, chłodnych, krótkich i wysoko-futurystycznie brzmiących partii klawiszowych tworzących krótkie arpeggia, subtelnej, miękkiej, tubalnie i chropowato brzmiącej wibracji syntezatorowej oraz niezliczonych chłodnych, wysoko i wysmukle brzmiących efektów syntezatorowych. W swojej zasadniczej części piosenka zawiera spowolnione, trip hopowe tempo elektronicznej sekcji perkusyjnej, subtelne, krótkie i miękkie syntezatorowe akordy basowe tworzące płytko zapętloną linię basu w podkładzie, nisko brzmiące tło syntezatorowe, chłodną, rozległą, wysoko i retrospektywnie brzmiącą solówkę klawiszową układającą się w zapętloną i chwytliwą linię melodii nawiązującą do linii wokalnej w refrenach, chłodne, miękkie, wysoko i świszcząco brzmiące wstawki klawiszowe, chłodne, krótkie, twarde i wysoko brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie i dynamiczne arpeggia, chłodne, miękkie, retrospektywnie, wysoko i lekko tubalnie brzmiące partie klawiszowe układające się w równomierne arpeggio, miękkie, masywne, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące wstawki syntezatorowe wchodzące wraz z partią werbla elektronicznej perkusji, miękkie i nisko brzmiące wstawki syntezatorowe, subtelne, chłodne, miękkie, wysoko i wokalicznie (damsko) brzmiące wstawki klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe podążające za linią wokalną w strofach, chłodną solówkę klawiszową o wysokim i chropowatym brzmieniu tworzącą krótką i rozmytą linię melodii, chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie i smyczkowo brzmiące partie klawiszowe tworzące równomierne i krótkie arpeggia, nisko i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, oraz subtelne, chłodne i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe. W drugiej połowie kompozycji, bliżej jej środkowej fazy, kiedy na chwilę zatrzymuje się elektroniczna sekcja perkusyjna, pojawia się chłodna, wysoko, retrospektywnie i lekko wysmukle brzmiąca solówka klawiszowa układająca się w płytko zapętloną linię melodii oraz chłodna przestrzeń. Dalej chłodna partia klawiszowa o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego tworzy krótką i dynamicznie zapętlającą się linię melodii. Bliżej końcowej fazy utworu w niedługie, ale dynamicznie zapętlone arpeggio układają się chłodne, krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe, następnie pojawiają się chłodne, wysoko, gładko i wysmukle brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie i płytko zapętlone linie melodii bądź krótkie zapętlenia. Całość zamyka odległy szum syntezatorowy oraz lekko przeciągnięte z dołu do góry chłodne, wysoko, gładko i wysmukle brzmiące partie klawiszowe. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila jest soulowa, ale okresowo wokalista śpiewa łagodną i senną barwą głosu, którą wykonuje również krótkie wokalizy.
   Autorem tekstu piosenki Moc Marzeń jest polski aktor teatralny i filmowy, piosenkarz, autor tekstów, scenarzysta i reżyser spektakli muzycznych, także wokalista i gitarzysta zespołów rockowych, Bończyk/Krzywański oraz Nowe Sytuacje, Jacek Bończyk. Utwór poprzedzony jest dość długą introdukcją złożoną z chłodnych, krótkich, miękkich i bardzo wysoko brzmiących partii klawiszowych powtarzanych echem i tworzących swobodną linię melodii, subtelnej, chłodnej i melancholijnej przestrzeni, gęsto osadzonych, miękkich bądź twardych i wysoko brzmiących efektów stukotów, chłodnej, wysoko, archaicznie i chropowato brzmiącej wstawki syntezatorowej powtórzonej echem, chłodnego, krótkiego i wysoko-tubalnie brzmiącego przeciągnięcia klawiszowego, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiącej solówki klawiszowej układającej się w zapętloną linię melodii, oraz silnego i narastającego syku syntezatorowego, po którym warstwa muzyczna zatrzymuje się, pojawia się beat podkładu rytmicznego elektronicznej sekcji perkusyjnej utrzymujący spowolnione tempo 2 / 1, krótki syntezatorowy akord basowy, następują chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie zapętlenia, w krótkie zapętlenie układa się chłodna, masywna i wysoko brzmiąca solówka klawiszowa, pojawia się chłodne, krótkie i przestrzennie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, za nim występuje dublująca się chłodna, krótka, miękka i wysoko brzmiąca partia klawiszowa, następnie nisko i szorstko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe wsparte szumem syntezatorowym, po którym następują krótkie efekty szumów syntezatorowych. W tle introdukcji słychać jest rozmyty i poddany efektowi echa dźwięk uderzenia, chłodną, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiącą wstawkę klawiszową oraz zawijający się syntezatorowy efekt zaszumienia. W swojej zasadniczej części kompozycja prezentuje początkowo oszczędną sekcję rytmiczną w postaci utrzymującego spowolnione tempo 2 / 1 beatu podkładu rytmicznego elektronicznej sekcji perkusyjnej, która rozwija się do pełnej formy utrzymującej jednostajne i utanecznione tempo, gęsty basowy puls sekwencerowy, na który okresowo (i dość często) nachodzi tak samo gęsty, ale chropowato brzmiący basowy puls sekwencerowy w podkładzie, chłodne, wysoko i świszcząco brzmiące wstawki klawiszowe, chłodne, miękkie, rozległe i wysoko brzmiące partie klawiszowe układające się w stale zapętloną linię melodii, chłodne, masywne i wysoko brzmiące solówki klawiszowe tworzące krótkie zapętlenia, masywne, nisko i szorstko brzmiące wstawki syntezatorowe, chłodne, wysoko i retrospektywnie brzmiące partie klawiszowe tworzące rozmytą linię melodii bądź krótkie przeciągnięcia, chłodne, wysoko i matowo brzmiące wstawki klawiszowe z efektem echa, chłodne, krótkie, masywne i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, występującą okresowo chłodną, równomierną, dynamiczną i wysoko brzmiącą pulsację sekwencerową, pojawiające się okresowo nisko brzmiące tło syntezatorowe oraz również występującą okresowo chłodną przestrzeń. W tle słychać jest krótkie efekty syków syntezatorowych. W drugiej połowie utworu, bliżej jego środkowej fazy, pojawia się chłodna, krótka, rozległa, wysoko i matowo brzmiąca partia klawiszowa z efektem echa tworząca krótką i płytko zapętloną linię melodii (powtórzoną jeszcze w dalszej części kompozycji), dalej zaś chłodne, krótkie i smyczkowo brzmiące partie klawiszowe układają się w płytko zapętloną linię melodii wspartą krótkimi, dublującymi się, nisko i szorstko brzmiącymi akordami syntezatorowymi, następnie chłodna, krótka, masywna, wysoko, retrospektywnie i lekko chropowato brzmiąca partia klawiszowa tworzy zapętloną i orientalnie (dalekowschodnio) zabarwioną linię melodii, po której chłodne, krótkie, miękkie, masywne, wysoko i matowo brzmiące partie klawiszowe układają się w krótką i płytko zapętloną linię melodii wspartą krótkimi, dublującymi się, nisko i szorstko brzmiącymi akordami syntezatorowymi. Bliżej końcowej fazy piosenki cztery razy po sobie następują chłodne i wysoko brzmiące wstawki klawiszowe, zaś w jej końcowej fazie powracają znane z introdukcji chłodne, krótkie wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące krótkie zapętlenia wsparte krótkimi, dublującymi się, nisko i szorstko brzmiącymi akordami syntezatorowymi. Oprócz dotychczasowych syntezatorowych efektów syków i zaszumień, w tle słychać jest masywną, wysoko i matowo brzmiącą wstawkę syntezatorową oraz rozmytą, poddaną efektowi echa i wysoko brzmiącą wstawkę klawiszową, następnie ponownie chłodna, krótka, masywna, wysoko, retrospektywnie i lekko chropowato brzmiąca partia klawiszowa tworzy zapętloną i orientalnie (dalekowschodnio) zabarwioną linię melodii, po której następuje chłodna, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiąca wstawka klawiszowa, warstwa muzyczna poszerza się o dodatkową, wysoko zawieszoną, chłodną i smyczkowo brzmiącą przestrzeń, ponownie pojawiają się chłodne, krótkie, miękkie, masywne, wysoko i matowo brzmiące partie klawiszowe układające się w krótką i płytko zapętloną linię melodii wspartą krótkimi, dublującymi się, nisko i szorstko brzmiącymi akordami syntezatorowymi. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila jest soulowa.
   Kompozycja Laba oparta jest na jednostajnym i utanecznionym tempie elektronicznej sekcji perkusyjnej, krótkich, miękkich i szorstko brzmiących syntezatorowych akordach basowych w fazach refenowych tworzących płytko zapętloną linię basu w podkładzie, chłodnych, krótkich i wysoko brzmiących wejściach klawiszowych, podszytych sykiem chłodnych, wysoko i chropowato brzmiących partiach klawiszowych układających się w orientalnie (bliskowschodnio) zabarwioną i płytko zapętloną linię melodii, chłodnej, rozległej, wysoko i chropowato brzmiącej solówce klawiszowej tworzącej krótkie i płytko zapętlone linie melodii, miękkich, masywnych, wysoko i chropowato brzmiących wstawkach klawiszowych, występującym okresowo nisko brzmiącym tle syntezatorowym, chłodnych, miękko wibrujących, gładko i wysoko brzmiących zapętleniach klawiszowych, stale następujących po sobie trzy razy chłodnych, krótkich, twardych, wysoko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych, chłodnej, rozległej i wysoko brzmiącej solówce klawiszowej układającej się w krótkie zapętlenia, występującej okresowo subtelnej i chłodnej przestrzeni, chłodnej, miękko wibrującej, wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiącej partii klawiszowej tworzącej krótką i zapętloną linię melodii, subtelnych, odległych, chłodnych, krótkich i smyczkowo-przestrzennie brzmiących przeciągnięciach klawiszowych, chłodnych, masywnych, wysoko i chropowato brzmiących przeciągnięciach klawiszowych oraz krótkich, bardzo wysoko, gładko i retrospektywnie brzmiących partiach klawiszowych układających się w bardzo krótkie, wstawkowe arpeggia w refrenach. Warstwę muzyczną wspierają dodatkowe komponenty, takie jak nisko i warkotliwie brzmiące wstawki syntezatorowe, chłodne, miękkie, przestrzennie i melancholijnie brzmiące wstawki klawiszowe, delikatne syntezatorowe efekty zaszumień, krótkie, rozległe, nisko i szorstko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące wibracje syntezatorowe, wysoko brzmiące wstawki klawiszowe, krótkie i silnie sykliwe wstawki syntezatorowe podszyte wysokim i gładkim brzmieniem, syntezatorowe syki, następujące gęsto po sobie chłodne, krótkie, miękkie, wysoko, chropowato i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe, krótkie, zawinięte, wysoko i gładko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, chłodne, krótkie, wysoko i retrospektywnie brzmiące wibracje syntezatorowe, występująca epizodycznie miękka, ale masywna, luźna i równomierna perkusyjno-sekwencerowa pulsacja, oraz następujące w refrenach chłodne, krótkie i miękkie tweety syntezatorowe. W drugiej połowie utworu w warstwie muzycznej co pewien czas pojawiają się chłodne, twarde i wysoko brzmiące pulsy sekwencerowe, w tle występują krótkie, nisko i chropowato brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, na krótko chłodne, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe tworzą rozmytą linię melodii, dalej chłodne, masywne, wysoko i chropowato brzmiące solówki klawiszowe, oprócz krótkich przeciągnięć, które teraz wychodzą na solo, tworzą płytkie zapętlenia, w tle dodatkowo słychać jest krótkie, twardo wibrujące i wysoko brzmiące wstawki syntezatorowe, następnie chłodna, rozległa, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiąca partia klawiszowa układa się w zapętloną i rozbudowaną linię melodii, na którą z czasem nachodzi unoszące się przeciągnięcie klawiszowe o wysokim brzmieniu riffu gitarowego, finalizujące ją. W końcowej fazie piosenki elektroniczna sekcja perkusyjna ogranicza się do utrzymującego spowolnione i jednostajne tempo beatu podkładu rytmicznego, pojawiają się tworzące swobodną i płytko zapętloną linię melodii masywne, nisko, retrospektywnie i szorstko brzmiące akordy syntezatorowe, chłodne, twarde i wysoko brzmiące pulsy sekwencerowe oraz przeciągła i miękka wibracja syntezatorowa o wysokim i wysmukłym brzmieniu. Całość zamyka chłodny, smyczkowo-przestrzennie brzmiący akord klawiszowy, twarda i atonalnie brzmiąca wibracja syntezatorowa oraz odległy syntezatorowy efekt szumu. Partia wokalna w wykonaniu Zbigniewa Fila tradycyjnie jest soulowa, niekiedy wokalista wspiera siebie samego dodatkowymi, szeptanymi partiami wokalnymi. Jedną z ciekawostek jest jednorazowo pojawiające się w drugiej połowie kompozycji, bliżej jej środkowej fazy, spowolnienie ostatniej głoski „a" i jednoczesne silne obniżenie głosu wokalisty w śpiewanej frazie „Laba".
   Instrumentalna ścieżka Zalogowany przypomina dokonania z lat 90. i 2000. legendarnej niemieckiej formacji rocka elektronicznego, Tangerine Dream. Kompozycja poprzedzona jest bulgoczącym, opadającym do dołu przeciągnięciem klawiszowym przechodzącym od wysokiego, gładkiego i retrospektywnego brzmienia, przez wysoko-tubalne i retrospektywne brzmienie, po tubalny i retrospektywny rejestr dźwiękowy. Elektroniczna sekcja perkusyjna pojawia się dopiero z czasem i utrzymuje trip hopowe tempo, podkład wypełniony jest następującymi wraz z pojawieniem się elektronicznej sekcji perkusyjnej retrospektywnie brzmiącymi, krótkimi i miękkimi syntezatorowymi akordami tworzącymi płytko zapętloną linię basu. Warstwa muzyczna tworzona jest przez z czasem ustępującą chłodną, przestrzeń, występującą jedynie w początkowej fazie utworu chłodną, wysoko i wokalicznie (obojniaczo) brzmiącą partię klawiszową tworzącą rozmytą linię melodii, chłodne, delikatne, miękkie, wysoko i retrospektywnie (z czasem wysoko i chropowato) brzmiące partie klawiszowe układające się w przeciągłe, opadające do dołu arpeggio niewystępujące już później, chłodną, wysoko i retrospektywnie brzmiącą solówkę klawiszową tworzącą płytko zapętloną linię melodii, chłodne, krótkie i futurystyczno-dzwoniące partie klawiszowe układające się w krótkie zapętlenia, nisko brzmiące tło syntezatorowe, chłodną, wysoko brzmiącą solówkę klawiszową tworzącą rozbudowaną linię melodii bądź krótką i zapętloną linię melodii (w tym drugim przypadku z towarzyszeniem nisko brzmiącej partii klawiszowej, wychodzącej z tą samą linią melodii na solo w dalszej części numeru), chłodne, krótkie, miękkie, masywne, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linię melodii, występującą okresowo chłodną i melancholijną przestrzeń, chłodne, krótkie, miękkie i wysoko brzmiące wejścia klawiszowe, następujące luźno po sobie chłodne, krótkie, miękkie i smyczkowo-przestrzennie brzmiące partie klawiszowe, oraz chłodne, krótkie, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiące partie klawiszowe tworzące płytko zapętloną linię melodii, w którą układają się również chłodne, krótkie, miękkie, wysoko i lekko chropowato brzmiące partie klawiszowe. W tle początkowo słychać jest rozległy syntezatorowy echo-szum, dalej zaś występują rozmyte i podszyte efektem szumu dźwięki uderzeń, chłodne, rozmyte i przestrzennie brzmiące wstawki klawiszowe, chłodne, wysoko i lekko świszcząco brzmiące wstawki klawiszowe, krótkie efekty dźwięku pocierania, syntezatorowe szumy, krótkie syki syntezatorowe, chłodne, krótkie, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, krótkie, szorstko i tubalnie-brzęcząco brzmiące przeciągnięcia klawiszowe oraz podszyta efektem echa chłodna i wysoko brzmiąca wstawka klawiszowa. W środkowej fazie ścieżki pojawia się krótka, rozległa, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiąca partia klawiszowa układająca się w zapętloną linię melodii wspartą chłodną partią pianina oraz delikatną partią dzwonka, w tle występuje masywna i nisko brzmiąca partia klawiszowa tworząca rozmytą linię melodii, dalej zaś w tle słychać jest nisko i szorstko brzmiącą wstawkę syntezatorową. W drugiej połowie utworu wraz z nastąpieniem podszytej efektem echa chłodnej, wysoko brzmiącej wstawki klawiszowej wcześniej poprzedzonej chłodnym, wysoko brzmiącym przeciągnięciem klawiszowym, struktura muzyczna zatrzymuje się, pojawiają się nałożone na siebie przeciągłe chłodne, bardzo wysoko i nawołująco brzmiące partie klawiszowe wzmocnione chropowato i lekko wysmukle brzmiącym sykiem syntezatorowym, tło wypełnia rozległa, nisko i szorstko brzmiąca partia syntezatorowa, brak jest sekcji rytmicznej. Ponownie następuje bulgoczące, opadające do dołu przeciągnięcie klawiszowe przechodzące od wysokiego, gładkiego i retrospektywnego brzmienia, przez wysoko-tubalne i retrospektywne brzmienie, po tubalny i retrospektywny rejestr dźwiękowy. Po chwili powraca chłodna, wysoko brzmiąca solówka klawiszowa tworząca rozbudowaną linię melodii, tło w którym słychać jest rozmyte i podszyte efektem echa uderzenia, chłodne, wysoko i lekko świszcząco brzmiące wstawki klawiszowe oraz krótkie efekty szumów syntezatorowych, wypełnia niskie brzmienia syntezatorowe, pojawiają się chłodne, krótkie, miękkie, masywne, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe układające się w płytko zapętloną linie melodii. Namiastkę sekcji rytmicznej pełnią odległe i poddane efektowi echa uderzenia partii werbla elektronicznej perkusji, utrzymujące silnie spowolnione i jednostajne tempo. W końcowej fazie kompozycji jej struktura muzyczna minimalizuje się do nisko brzmiącego tła syntezatorowego, na które nachodzi, a następnie wtapia się weń twarda, atonalnie brzmiąca wibracja syntezatorowa, tło dodatkowo wypełnia subtelny syntezatorowy echo-szum, brak jest też sekcji rytmicznej.
   Również nawiązujący do twórczości, ale z lat 80. zespołu Tangerine Dream instrumentalny utwór Opowieści Szafy, poprzedzony jest introdukcją złożoną z chłodnej, wysoko-klarnetowo i przestrzennie brzmiącej partii klawiszowej układającej się w rozmytą linię melodii, chropowato-brzęczącego, tubalnie brzmiącego, następnie przyjmującego jękliwą formę i tubalnego rejestru dźwiękowego przeciągnięcia klawiszowego, chłodnej, rozległej i wysoko brzmiącej partii klawiszowej tworzącej rozmytą i płytko zapętloną linię melodii, oraz nisko brzmiącego tła syntezatorowego. Tę początkową fazę ścieżki zamyka nisko-tubalnie i warkotliwie brzmiąca partia klawiszowa degradująca się do szorstkiego i atonalnego dźwięku, po czym następuje zasadnicza część utworu z trip hopowym tempem elektronicznej sekcji perkusyjnej, tworzącymi płytko zapętloną linię basu krótkimi i miękkimi syntezatorowymi akordami basowymi bądź krótkimi, miękkimi, masywnymi i szorstko brzmiącymi syntezatorowymi akordami basowymi w podkładzie, występującą okresowo chłodną i melancholijną przestrzenią, chłodnymi krótkimi, gładko i wysoko brzmiącymi partiami klawiszowymi układającymi się w chwytliwą i płytko zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, masywnymi, wysoko i chropowato brzmiącymi partiami klawiszowymi (epizodycznie ulegającymi efektowi silnego przytłumienia) tworzącymi zapętloną linię melodii, chłodną, rozległą, nisko i chropowato brzmiącą solówką klawiszową układającą się w zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, wysoko, retrospektywnie i gładko brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi chwytliwą i płytko zapętloną linię melodii, krótkimi, chłodnymi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi przeciągnięciami klawiszowymi, chłodną, wysoko, chropowato i archaicznie brzmiącą solówką klawiszową układającą się w krótką i zapętloną linię melodii, chłodnymi, krótkimi, miękkimi, wysoko i retrospektywnie brzmiącymi partiami klawiszowymi tworzącymi płytko i dynamicznie zapętloną linię melodii w tle, oraz chłodną i wysoko brzmiącą solówką klawiszową układającą się w jednorazowo występującą krótką i głęboko zapętloną linię melodii finalizowaną krótkim i równomiernym arpeggiem tworzonym przez krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe. W tle słychać jest przeciągnięte syki syntezatorowe przechodzące w miękki dźwięk chrobotania, dyskretne, unoszące się, wysoko i matowo brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, subtelne, chłodne, krótkie i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe, efekty twardego dźwięku chrobotania, efekty delikatnego i miękkiego dźwięku zgrzytu oraz nisko i szorstko brzmiącą wstawkę syntezatorową. W środkowej fazie kompozycji elektroniczna sekcja perkusyjna na pewien czas przyjmuje bardziej oszczędnej formy utrzymując lekko spowolnione, standardowe i jednostajne tempo, pojawia się chłodna, rozległa, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa, wsparta chłodnym, wysokim i wokalicznym (damskim) brzmieniem klawiszowym, układająca się w płytko zapętloną linię melodii, w tle słychać jest krótkie, rozległe, nisko i wokalicznie (męsko) brzmiące zapętlenia klawiszowe, krótki, wibrujący, szorstko i wysoko brzmiący efekt syntezatorowy, krótkie, zapętlone, wysoko-tubalnie, chropowato i komputerowo brzmiące wstawki syntezatorowe, krótką, chropowato, wysoko-futurystycznie i komputerowo brzmiącą wstawkę syntezatorową oraz delikatne efekty szmerów i stukotów. Dalej pojawiają się krótkie, masywne i tubalnie brzmiące zapętlenia klawiszowe, w tle dodatkowo słychać jest krótkie i miękkie efekty scratch oraz krótkie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące wstawki syntezatorowe. Wraz z powrotem pełnej struktury muzycznej chłodna, lekko matowo, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa układa się w płytko zapętloną linię melodii finalizowaną krótkim i równomiernym arpeggiem tworzonym przez krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe, dalej ta sama chłodna, lekko matowo, wysoko i retrospektywnie brzmiąca solówka klawiszowa tworzy rozbudowaną linię melodii również finalizowaną krótkim i równomiernym arpeggiem tworzonym przez krótkie i wysoko brzmiące partie klawiszowe. W warstwie muzycznej pojawiają się chłodne, miękkie, rozległe, wysoko i retrospektywnie brzmiące wstawki klawiszowe, w tle zaś, oprócz syntezatorowych syków i zaszumień, słychać jest miękkie, nisko i wybitnie szorstko brzmiące wstawki syntezatorowe, także krótką, wysoko, chropowato i metalicznie brzmiącą wstawkę syntezatorową, potem zaś powracają chłodne, krótkie i wysoko brzmiące przeciągnięcia klawiszowe oraz efekty dźwięku twardego chrobotania. W końcowej fazie ścieżki następuje pomost, w którym elektroniczna sekcja perkusyjna zatrzymuje się, pojawia się rozległa i chłodna przestrzeń oraz chłodne, krótkie, wysoko i gładko brzmiące partie klawiszowe układające się w chwytliwą i płytko zapętloną linię melodii, w tle słychać jest krótkie, nisko i szorstko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, przeciągły, wznoszący się i opadający syk syntezatorowy oraz krótkie i wysoko brzmiące przeciągnięcie klawiszowe. Zasadniczą część kompozycji finalizuje chłodne, krótkie, rozległe, lekko chwiejne, wysoko i retrospektywnie brzmiące przeciągnięcie klawiszowe, po którym następuje krótki, miękki, nisko i szorstko brzmiący akord klawiszowy. Utwór posiada interlude złożone z chłodnej, wysoko-klarnetowo i przestrzennie brzmiącej partii klawiszowej układającej się w rozmytą linię melodii oraz chropowato-brzęczącego, tubalnie brzmiącego, następnie przyjmującego jękliwą formę i tubalnego rejestru dźwiękowego przeciągnięcia klawiszowego. Całość zamyka dźwięk trzasku zamknięcia drzwiczek od szafki.
   Album finalizuje instrumentalna wersja jego tytułowej kompozycji, Minerał Życia, pozbawionej głównej partii wokalnej w wykonaniu Zbigniewa Fila oraz przetworzonej przez wokoder wokalnej frazy w wykonaniu Sławomira Łosowskiego, choć jednocześnie w tle warstwy muzycznej pozostają krótkie, brzmiące niczym przepuszczone przez radio bądź wymawiane niskim i szorstkim głosem wypowiadane sentencje w wykonaniu Zbigniewa Fila. Sama struktura muzyczna nie ulega zmianie, jedynie partię wokalną zastępuje masywna i wysoko-tubalnie brzmiąca solówka klawiszowa przyjmująca również (w szczególności w refrenach) wysokiego i gładkiego rejestru dźwiękowego, układająca się w linię melodii pokrywającą się z linią wokalną. Utwór zawiera też niewystępujące w jego piosenkowej wersji dodatkowe komponenty, jak tworząca rozmytą linię melodii partia klawiszowa o wysokim i gładkim brzmieniu riffu gitarowego, chłodna, wysoko i wokalicznie (damsko bądź męsko) brzmiąca partia klawiszowa układająca się w krótką i rozmytą linię melodii, występujące swobodnie w tle krótkie, wysoko-tubalnie i gitarowo brzmiące partie klawiszowe, krótkie, wysoko-tubalnie i chropowato brzmiące partie klawiszowe tworzące dynamicznie i płytko zapętloną linię melodii, w którą układają również chłodne, krótkie, wysoko i chropowato brzmiące partie klawiszowe, oraz chłodne, lekko chwiejne, przeciągnięte i wysoko-futurystycznie brzmiące partie klawiszowe tworzące swobodną linię melodii.
   Wydawnictwo Minerał Życia zyskało przychylne opinie fanów Kombi oraz dziennikarzy muzycznych, którzy jednak często krytykowali jego warstwę liryczną. Niestety, rzeczywiście trudno szukać tu jakichkolwiek odniesień do wręcz poetyckich i kultowych tekstów pochodzących z lat 80. piosenek z repertuaru Kombi. Niewątpliwie formacja zaprezentowała swoją bardzo wysoką formę artystyczno-muzyczną, łącząc klasyczne, syntezatorowe brzmienie Kombi znane z albumów z lat 80. ze współczesnymi aranżacjami, choć największa popularność zespołu należy do zamierzchłej przeszłości.
   Wydawnictwo Minerał Życia jest ostatnim albumem studyjnym sygnowanym nazwą Kombi, bowiem 7 września 2022 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oddalił skargę Sławomira Łosowskiego dotyczącą praw autorskich do nazwy formacji, na skutek czego muzyk utracił wyłączne prawa do znaku towarowego Kombi.

Tracklista:

1 Minerał Życia 4:54
2 Jeszcze Wszystko Przed Nami 4:41
3 Mam Cię W Snach 3:54
4 Ale Co Z Tego 4:21
5 Fahrenheit 4:26
6 Jedna Liga 3:59
7 Piękna Jest 5:07
8 Moc Marzeń 4:22
9 Laba 5:23
10 Zalogowany 3:56
11 Opowieści Szafy 4:02
12 Minerał Życia (Instrumentalnie) 4:58

Personel:

Sławomir Łosowski – lider, instrumenty klawiszowe
Zbigniew Fil – wokal
Karol Kozłowski – gitara basowa
Tomasz Łosowski – perkusja

Written by, © copyright November 2025 by Genesis GM.